Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ KONGREGACJI BENEDYKTYŃSKIEJ SYLWESTRYNÓW
Rzym, 08 września 2001 r.
Drodzy i czcigodni Benedyktyni Sylwestryni!
1. Cieszę się, że mogę się z wami spotkać z okazji waszej Kapituły Generalnej i każdego z was serdeczne witam. Pozdrawiam Ojca Andrea Pantaloniego, ponownie wybranego Opata Generalnego i dziękuję mu za pełne oddania słowa, które skierował do mnie w imieniu wszystkich. Pozdrawiam Ojców Kapitulnych oraz całą Rodzinę Benedyktynów Sylwestrynów, zawsze gotową ofiarować Kościołowi cenny wkład swej działalności duchowej i apostolskiej.
Zgromadzenie kapitulne stanowi dla waszego Instytutu opatrznościowy moment refleksji nad wyzwaniami czasu obecnego, aby poszukiwać nowych dróg urzeczywistniania waszego charakterystycznego charyzmatu. Słusznie więc wybraliście, by te dni modlitwy i intensywnej pracy przeżyć w Fabriano, w Eremie Montefano, poświęconym waszemu Założycielowi, św. Sylwestrowi Opatowi, który właśnie w tym miejscu w roku 1231 wszczepił nową Kongregację w owocne drzewo Zakonu Benedyktyńskiego. Dusza kontemplacyjna, pragnąca ewangelicznej konsekwencji, Sylwester został pustelnikiem, praktykując surową ascezę i dojrzewając do głębokiej i silnej duchowości. Dla swoich uczniów wybrał Regułę św. Benedykta, chcąc ustanowić wspólnotę oddaną kontemplacji, która jednak nie zaniedbywałaby otaczającej rzeczywistości społecznej. On sam bowiem łączył skupienie z posługą cenionego ojcostwa duchowego oraz z głoszeniem Ewangelii ludności regionu.
2. Na tych solidnych podstawach wasza Kongregacja przeszła ponad siedem wieków historii, pokonując niemałe trudności. W połowie XIX wieku otworzyła się na horyzonty pozaeuropejskie, niosąc po raz pierwszy Regułę benedyktyńską do Azji, na wyspę Cejlon, dzisiejszą Sri Lankę. W ciągu ostatnich stu lat powstały nowe fundacje w Stanach Zjednoczonych Ameryki, w Australii, w Indiach, a niedawno także na Filipinach. Ten budujący rozwój nadal przynosi cenne owoce apostolskie i misyjne. Posiadając klasztory na czterech kontynentach, Kongregacja może być dziś uznana za międzynarodową i — dzięki Bogu — odznacza się niewielkim, lecz stałym wzrostem liczebnym.
Zachęcając was do dalszego podążania tą drogą, otwierając się na potrzeby nowej ewangelizacji, modlę się do Pana, aby zawsze wspierał was mocą swej miłości. Niech Bóg błogosławi zwłaszcza waszemu projektowi kolejnych fundacji w Europie i w Afryce, aby wasza duchowość szerzyła się dla Jego chwały i dobra dusz.
3. Ważnym i wymagającym celem, ku któremu powinniśmy nieustannie zmierzać, drodzy Ojcowie Benedyktyni Sylwestryni, jest przede wszystkim świętość. Nie można o tym zapominać, zwłaszcza w tej epoce, w której w różnych społecznościach coraz silniej odczuwa się potrzebę Boga. To ku Niemu trzeba kierować ducha w naszym codziennym apostolacie. Ta świadomość jest obecna w waszej Kongregacji, w której dla każdej epoki Duch Święty wzbudzał ofiarnych mnichów, wyróżniających się przykładem życia i gorliwością apostolską. Wystarczy pomyśleć — w epoce nowożytnej — o biskupach misjonarzach: Giuseppe Bravim, Ilarionie Sillanim i Giuseppe Pagnanim, w XIX wieku wikariuszach apostolskich Kolombo; o. Beda Beekmayerze, pierwszym biskupie rodem z Cejlonu oraz o Bernardzie Regno, biskupie Kandy. Dwadzieścia lat po jego pobożnej śmierci pamięć o tym ostatnim jest wciąż żywa wśród ubogich pracowników plantacji herbaty, jak również w jego rodzinnym Fabriano. Na szczególną wzmiankę zasługują ponadto dwaj pionierzy fundacji z 1910 roku w Stanach Zjednoczonych Ameryki: Giuseppe Cipolletti i Filippo Bartoccetti, cierpliwi i nieustraszeni misjonarze wśród górników Kansas. Wreszcie pragnę wspomnieć Sługę Bożego, opata Ildebranda Gregoriego, którego proces kanonizacyjny został rozpoczęty.
Dążenie do świętości niech będzie zatem pierwszym i podstawowym celem waszego życia osobistego i wspólnotowego. Do tego bowiem wezwał was Pan, powierzając wam ważną misję apostolską.
4. W ten kontekst wpisuje się temat waszego Zgromadzenia Kapitulnego:„Świętować pamięć, świętować nadzieję”, inspirowany Listem apostolskimNovo millennio ineunte. Pragniecie skupić uwagę na tożsamości monastycznej w trzecim tysiącleciu według ducha świętych Ojców Benedykta i Sylwestra, aby tworzyć „wspólnoty ewangeliczne, wielokulturowe, otwarte na przyszłość, a zarazem głęboko zakorzenione w tradycji”.
Rodzina monastyczna, jaką jesteście, jest dziś wezwana, by wnieść ważny wkład przede wszystkim w wymiar kontemplacyjny życia osobistego i kościelnego. Ludziom naszych czasów, którzy często w sposób ukryty powtarzają: „Chcemy ujrzeć Jezusa” (J 12, 21), trzeba pilnie odpowiedzieć, wskazując przede wszystkim przykładem główną drogę modlitwy, prowadzącą do kontemplacji oblicza Boga objawionego w Chrystusie. Bądźcie zatem, najdrożsi, gorliwymi kontemplatykami tego świętego Oblicza, aby orędzie Jezusa jaśniało w waszym życiu.
Czerpcie odnowioną siłę z nieustannej modlitwy, by „wypłynąć na głębię” bez lęku, krocząc — zgodnie z waszym charyzmatem — drogą całkowitego oddania Chrystusowi i Jego Ewangelii. W ten sposób będziecie tworzyć wspólnoty otwarte na przyszłość i zakorzenione w tradycji dzięki stałej wierności Regule Ojców Benedykta i Sylwestra.
Na tej drodze niech wspiera was macierzyńsko Dziewica Maryja, której święto Narodzenia dziś obchodzimy. Niech Jej Magnificat, opiewające pamięć i nadzieję Ludu Bożego, stanie się pieśnią uwielbienia waszej Kongregacji u początku nowego tysiąclecia.
Potwierdzam te życzenia zapewnieniem o mojej modlitwie oraz specjalnym Błogosławieństwem Apostolskim, którego udzielam wam, waszym współbraciom i wszystkim powierzonym waszej trosce apostolskiej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
