Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZEŃ GENERALNYCH STOWARZYSZEŃ ŻYCIA APOSTOLSKIEGO REGNUM CHRISTI
Rzym, Sala Konsystorza, 29 stycznia 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój niech będzie z wami.
Drogie siostry i drodzy bracia, dzień dobry i witajcie!
Cieszę się, że mogę się z wami spotkać z okazji waszych Zgromadzeń Generalnych i pragnę skorzystać z tej okazji, aby podzielić się z wami kilkoma refleksjami, które chciałbym ująć w trzech punktach: charyzmat, władza i komunia.
Odnośnie do pierwszego, Magisterium uczy nas, że «Kościół odnawia się dzięki mocy Ewangelii, a Duch nieustannie go odnawia, budując go i prowadząc „różnorodnymi darami hierarchicznymi i charyzmatycznymi”. [1] Sobór Watykański II wielokrotnie podkreślał wspaniałe działanie Ducha Świętego, który uświęca Lud Boży, prowadzi go, przyozdabia cnotami i ubogaca szczególnymi łaskami dla jego budowania. [2]
W tych dniach mieliście sposobność zastanawiać się i prowadzić dialog nad określeniem właściwego charyzmatu poszczególnych Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, uznając w nich dar Parakleta, dany Kościołowi, aby ożywiał jego życie i dynamizował jego misję, zarówno wewnątrz niego, jak i w społeczeństwie. Dar ten, rodząc życie i żywotność w Instytucie, nadaje mu również specyficzną tożsamość, która określa i czyni rozpoznawalną waszą obecność w Kościele i w świecie. Dziś bardziej niż kiedykolwiek konieczne jest, abyśmy wiedzieli, kim jesteśmy, jeśli chcemy prowadzić autentyczny dialog ze społeczeństwem, nie będąc przez nie wchłoniętymi ani ujednoliconymi. Aby ewangelizować środowiska, w których żyjecie – co stanowi właściwy cel waszego powołania – fundamentalne jest, byście z coraz większą jasnością określali swoją tożsamość.
Każda siostra i każdy brat, który otrzymuje charyzmat, jest wezwany, by pozwolić mu żyć w sobie, aby nie pozostał on czymś przechowywanym w sposób statyczny, lecz stał się raczej siłą życiową, płynącą twórczo i swobodnie. Jak przypominał papież Franciszek, «chodzi o to, by pozostać wiernym pierwotnemu źródłu, starając się je przemyśleć i wyrazić w dialogu z nowymi sytuacjami społecznymi i kulturowymi». [3] Instytut, Stowarzyszenie, są żywym ciałem, w którym energia charyzmatyczna przenika każdą komórkę i każdego członka, którzy z kolei są jej nosicielami i ją wyrażają. Właśnie ta energia powinna ożywiać misję, którą pełnicie oraz rozświetlać drogę, którą należy podążać, aby następnie została przekazana jako żywe dziedzictwo przyszłym pokoleniom, wezwanym z kolei, by się w nim zakochać i uczynić je źródłem swojej służby.
Właśnie temu służy drugi temat, nad którym chcemy się zastanowić: władza, która potrzebuje komunii – aby móc zapoczątkowywać dojrzałe procesy decyzyjne w klimacie autentycznego rozeznania.
Pomagają nam w tym ponownie dokumenty Kościoła, w których czytamy, że «osoby konsekrowane […] są wezwane do naśladowania Chrystusa posłusznego w ramach „projektu ewangelicznego”, czyli charyzmatycznego, wzbudzonego przez Ducha i uwierzytelnionego przez Kościół», [4] oraz że «na tej drodze władza otrzymuje zadanie pasterskie prowadzenia i podejmowania decyzji». [5] Władza jest konieczną posługą wewnątrz Stowarzyszeń życia apostolskiego: prawdziwą posługą kościelną, która towarzyszy siostrom i braciom ku świadomej, wolnej i odpowiedzialnej wierności w naśladowaniu Chrystusa. [6] Każdy Instytut i każde Stowarzyszenie są ponadto wezwane do wypracowania w tym zakresie własnego stylu, w harmonii z ich specyficznym charyzmatem i duchowością.
Autentycznie ewangeliczna władza jest zresztą zawsze ukierunkowana na służbę: wspiera, towarzyszy i pomaga każdemu członkowi coraz bardziej upodabniać się z dnia na dzień do osoby Zbawiciela; w tym sensie rozeznanie wspólnotowe jest uprzywilejowanym miejscem, w którym mogą dojrzewać decyzje współdzielone, zdolne rodzić komunię i współodpowiedzialność. Nie powinniście bać się doświadczania nowych modeli sprawowania władzy, [7]przeciwnie – dobrze jest, byście zawsze mieli na uwadze, że wspólnotowe poszukiwanie własnego stylu w wykonywaniu władzy otwiera drogi, które nie tylko ubogacają Stowarzyszenia i ich poszczególnych członków, lecz także umacniają poczucie przynależności i udział w wspólnej misji.
I to prowadzi nas do trzeciego tematu, na którym chcemy się zatrzymać: komunii wewnątrz Rodziny Regnum Christi. Wasza szczególna droga, wpisana w wielką historię ciała apostolskiego, nosi bowiem znaki cichego i potężnego działania Ducha Świętego, który nieustannie odnawia Kościół i czyni go młodym w nadziei. W tym kontekście jesteście wezwani do promowania coraz głębszej komunii w całej Rodzinie, dzieląc duchowość i apostolat, przeżywając w pełni specyficzne powołanie, do którego Bóg was wezwał jako członków Stowarzyszenia, do którego należycie, zaangażowani w dawanie świadectwa życiem o wierności otrzymanemu charyzmatowi.
Jak przypomina nam adhortacja apostolska Vita consecrata, «dzięki odrodzeniu w Chrystusie wszyscy wierni mają udział we wspólnej godności; wszyscy są powołani do świętości; wszyscy współdziałają w budowaniu jedynego Ciała Chrystusa, każdy zgodnie z własnym powołaniem i darem otrzymanym od Ducha Świętego (por. Rz 12, 3-8)». [8]Jedność w godności chrzcielnej i różnorodność powołań nie przeciwstawiają się sobie, lecz wzajemnie się rozjaśniają. Organiczna komunia w różnorodności jest dziełem Ducha Świętego, który przemienia każde powołanie w służbę dla innych, aby Ciało Chrystusa wzrastało w historii i wypełniało swoją misję w świecie.
Wszyscy jesteśmy latoroślami w drodze, którym Bóg nadal podpowiada swoje marzenia poprzez proroków wczoraj i dziś, aby wyzwalać ludzkość z dawnych i nowych niewoli, angażując młodych i starszych, ubogich i bogatych, mężczyzn i kobiety, świętych i grzeszników w dzieła swojego miłosierdzia i w cuda swojej sprawiedliwości. Pan nie czyni hałasu, a jednak Jego Królestwo kiełkuje i wzrasta w każdym zakątku świata. I w tym sensie wiele miast i wiele wspólnot potrzebuje usłyszeć: „Nie jesteś naprawdę ostatnia” (por. Mt 2,6).
Tak, Pan wciąż nas zaskakuje i wciąż daje się odnaleźć na drogach, które nie są naszymi (por. Iz 55,8), dlatego Jego wierność nie przestaje nas zadziwiać. Zawierzmy, w naszej odpowiedzi na Jego dary, Maryi, Gwieździe poranka.
Najmilsi, najmilsze, dziękuję za to, co czynicie. Modlę się za was i z serca wam błogosławię. Dziękuję.
Przypisy:
[1] Sobór Watykański II, konst. dogm. Lumen gentium (21 listopada 1964), 4.
[2] Kongregacja Nauki Wiary, list Iuvenescit Ecclesia, 15 maja 2016, 1.
[3] Franciszek, Przemówienie do uczestników Zgromadzenia generalnego Ruchu Focolari (6 lutego 2021).
[4] Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, instrukcja Posługa władzy i posłuszeństwo (11 maja 2008), 9.
[5] Tamże.
[6] Por. Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Młode wino, nowe bukłaki (6 stycznia 2017), 41.
[7] Por. tamże, 9.
[8] Św. Jan Paweł II, adhort. ap. Vita consecrata (25 marca 1996), 31.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
