List do przełożonego generalnego Księży Marianów Ks. Józefa Sielskiego – 1973.05.08 – Watykan

Umiłowanemu Synowi Józefowi Sielskiemu Przełożonemu Generalnemu Zgromadzenia Księży Marianów pod wezwaniem Niepoka­lanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.

Dla Zgromadzenia, któremu przewodniczysz, nadeszła miła i oczekiwana okazja świętych obchodów i świątecz­nej radości. Wkrótce bowiem upłynie już trzecie stulecie od chwili, gdy Sługa Boży Stanisław Papczyński opatrzno­ściowo założył w Polsce ten Zakon, którego celem miało być szerzenie czci Bogurodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej, niesienie pomocy duszom cierpiącym w czyśćcu oraz gorliwa troska apostolska o tych, którzy znajdują się w wielkich niebezpieczeństwach, grożących ich życiu religijnemu.

W czasie tych uroczystości niewątpliwie zwrócicie się ku swej przeszłości i wspominać będziecie tych zwła­szcza ojców, którzy swą pracą i cnotami uświetnili i roz­winęli Waszą rodzinę zakonną, a mianowicie: wspomnia­nego już Waszego Założyciela i Nauczyciela, następnie Sługę Bożego Kazimierza Wyszyńskiego, który kontynuo­wał jego plany dotyczące Zgromadzenia, a wreszcie Sługę Bożego Jerzego Matulewicza, który je uratował od bli­skiej zagłady, dostosował do nowych warunków i szczęś­liwie pomnożył o nowe zastępy. Ten wielkiej wiary mąż, którego czcicie jako Odnowiciela Waszego Instytutu, przemienił go za zgodą Stolicy Apostolskiej ze ścisłego zakonu na zgromadzenie o ślubach prostych, wkrótce zaś potem wybrany został na biskupa wileńskiego.

Jeśli we wspomnieniu tych trzech wieków myśl Wa­sza natrafia na wiele chwil przykrych, smutnych i trudnych, to również istnieją powody, byście się radowali i pokornie dzięki składali Bogu, który w swej Opatrzności obdarzył wieloma łaskami tę Waszą rodzinę zakonną, obejmującą — jak niegdyś tak i teraz — członków z Pol­ski i z innych krajów Europy wschodniej, jak również spośród emigracji pochodzącej z tych krajów.

Wraz z Waszymi Pasterzami bierzemy całym sercem udział w radości tych obchodów i składamy życzenia wszelkiej pomyślności. Pragniemy umocnić Was w strze­żeniu duchowej spuścizny po owych znakomitych, wspom­nianych już ojcach, jak też w pomnażaniu żywotności i owocności tego dziedzictwa, w czym winniście iść za wskazaniami Soboru Watykańskiego II i późniejszych do­kumentów Nauczycielskiego Urzędu Kościoła, dotyczą­cych życia zakonnego.

« Dążąc do świętości bardziej stromą drogą » (KK 13) zwiążcie się w szczególny sposób z Kościołem i jego tajemnicą (por. tamże 44). Waszym szczególnym obowiąz­kiem jest dawać świadectwo, że świata nie można prze­mienić bez ducha ewangelicznych błogosławieństw (por. tamże 31).

Nie odstępując od pierwotnego ducha Waszego Za­konu, okażcie jak najwięcej troski i starań o szerzenie czci Najświętszej Marii Panny Niepokalanej, której « ży­cie jest wzorem dla wszystkich », zwłaszcza dla zakon­ników (por. DZ 25 : św. Ambroży, O dziewictwie, II, 2, 15). Okazując pomoc duszom, które po ziemskiej pielgrzymce podlegają jeszcze oczyszczeniu, jednocześnie nauczajcie ludzi, że nie mają tutaj trwałego miasta, lecz powinni szukać tego, które ma przyjść (por. Hbr 13,14). I tak Wasze życie duchowe i zakonne będzie dodawać Wam sił do podejmowania tego apostolatu, obfitego w owoce, jaki został Wam powierzony. W ten sposób staniecie się prawdziwie żywymi kamieniami w budowli Kościoła, który « po to jedynie został założony, aby rozszerzając Królestwo Chrystusa na całej ziemi, wszystkich ludzi uczynił uczestnikami zbawczego odkupienia » (Pius XI, Enc. Rerum Ecclesiae: AAS XVIII, 1926, s. 65; por. DA 1).

Boga usilnie prosząc, aby te życzenia się spełniły i wyrażając uczucie ojcowskiej miłości, którą darzymy to Zgromadzenie, Tobie, umiłowany Synu, oraz wszyst­kim Twym Współbraciom, powierzonym Twojej pieczy i trosce, jak również wszystkim wiernym, biorącym udział w jubileuszowych obchodach, łaskawie udzielamy apostolskiego błogosławieństwa, jako zadatku niebie­skich mocy i radości.

Dan w Watykanie, dnia 8 maja 1973 roku, dziesią­tego Naszego Pontyfikatu.

 


Copyright © Konferencja Episkopatu Polski