Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO RADY GENERALNEJ KONGREGACJI BENEDYKTYŃSKIEJ
Z VALLOMBROSA
Rzym, 28 marca 1973 r.
To rodzinne spotkanie między Następcą św. Piotra i duchowymi synami św. Jana Gwalberta napełnia nasze serce szczerą radością. Przygotowujecie się do godnego uczczenia pamięci tego wielkiego Świętego – niezwykłego ascety, reformatora i założyciela jednego z pierwszych zgromadzeń benedyktyńskich – z okazji IX stulecia od jego śmierci, które przypada 12 lipca. Rok 1973 jest rzeczywiście szczególnie bogaty w obchody rocznicowe! I słusznie czynicie, chcąc upamiętnić, tak jak na to zasługuje, postać tego człowieka Bożego, któremu tak wiele zawdzięcza nie tylko reforma monastyczna, ale także naprawa życia kościelnego w mrocznych czasach dzięki obronie prawomyślnej wiary, studium i miłości do Pisma Świętego, nabożeństwu do Najświętszej Maryi Panny, patronki Vallombrosy, przywiązaniu do Papieża i Stolicy Piotrowej, właściwego sensu liturgii, przepowiadaniu, promowaniu świętości obyczajów, dyscyplinie kleru, braterskiej miłości i przebaczeniu.
To wszystko są tematy, które zasługiwałyby na osobne opracowanie i mogłyby stanowić kolejne rozdziały życia Świętego, który niewątpliwie powinien być lepiej i szerzej znany, ponieważ problemy jego czasów w wielu aspektach wydają się podobne do naszych. Odnowa zgromadzeń zakonnych i w ogóle naprawa (aggiornamento) Kościoła, zarówno w życiu duchowieństwa, jak i wśród świeckich, to bowiem jedne z najbardziej palących i fascynujących tematów Soboru i okresu posoborowego.
W swoich czasach św. Jan Gwalbert miał na nie decydujący wpływ: pragnął „nowego instytutu”, który powróciłby do autentycznych źródeł modlitwy i apostolatu, tak jak czynili to Apostołowie (Dz 6, 4: „My zaś oddamy się modlitwie i posłudze Słowa”), Ojcowie Kościoła i jego duchowy patron św. Benedykt. Pierwsi bracia, którzy zgromadzili się wokół niego w Vallombrosie, szukali i odnaleźli właśnie tę „nową przemianę”, która była przez nich postrzegana jako źródło osobistego uświęcenia, a jednocześnie miała stać się zaczynem i fermentem nowego życia.
Vallombrosa! Ileż i jakie wspomnienia budzi w nas ta nazwa! I jakże wiele zawdzięcza jej świat katolicki! Życzymy więc, aby zarówno założyciel, jak i kongregacja zostały lepiej poznane podczas tego jubileuszu, dzięki odpowiednim inicjatywom i publikacjom.
Zachęcamy was do realizacji waszych zamiarów, kierując serdeczne myśli również do wszystkich waszych współbraci, a jednocześnie z całego serca udzielamy wam naszego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
