Abp Zacchaeus Okoth, Inkulturacja

Abp Zacchaeus Okoth

Metropolita Kisumu (Kenia)

Inkulturacja. Wypowiedź w trakcie Synodu

12 października 1994 r. – Rzym, XV Kongregacja Synodu

 

Życie konsekrowane kwitnie we wschodniej Afryce. Młodzi mężczyźni i kobiety licznie odpowiadają na wezwanie Chrystusa, by iść za Nim szczególną drogą powołania zakonnego. W tym roku w międzyzakonnym programie dla nowicjuszy w Nairobi uczestniczyło 250 nowicjuszy. Ta liczba nie obejmuje wszystkich, bo wielu nowicjuszy żyje w innych częściach kraju. Jest też około 500 zakonników, którzy złożyli pierwsze śluby w instytutach. Są to liczby imponujące, a mogę was zapewnić, że również jakość powołań jest dobra.

Jednym z największych wyzwań, jakie stoją przed członkami instytutów zakonnych w Afryce, jest troska o to, aby młodzi afrykańscy zakonnicy poświęcali się wielkodusznie Bogu, a jednocześnie pozostawali głęboko zakorzenieni w najlepszych tradycjach swego afrykańskiego dziedzictwa. Życie zakonne z całym bogactwem swoich charyzmatów zawsze było i nadal jest błogosławieństwem dla Afryki. Jesteśmy także przekonani, że głębokie wartości ludzkie i religijne Afryki mogą wzbogacić życie zakonne. Pragniemy, aby życie konsekrowane zapuściło głębokie korzenie w afrykańskiej ziemi, z której będzie mogło zaczerpnąć pokarm i nowe życie. Proces inkulturacji jest dla nas w Afryce sprawą pierwszorzędnej wagi.

Dobra wola i słowa zachęty nie wystarczą, by osiągnąć ten ważny cel i dlatego przedstawiam Synodowi pewne propozycje praktyczne, które pomogą przyspieszyć proces inkulturacji. Afrykańscy zakonnicy muszą szukać sposobów wyrażania swoich charyzmatów najlepiej odpowiadających Afryce. Tradycyjne śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa także muszą zostać «przetłumaczone», jeżeli Afrykanie mają je zrozumieć i docenić.

Głębsze wzajemne zrozumienie i współpraca między zakonnikami a duchowieństwem diecezjalnym i biskupami będzie sprzyjać procesowi inkulturacji oraz afrykanizacji życia konsekrowanego.

L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1995, nr 1 (169) s. 37-38