Franciszkański Rok Jubileuszowy
10 stycznia 2026 r. rozpoczął się Rok specjalny z okazji ósmego stulecia śmierci św. Franciszka z Asyżu, który zakończy się 10 stycznia 2027 r. Jest to rok szczególny, w którym „każdy wierny chrześcijanin, za przykładem Świętego z Asyżu, sam ma stać się wzorem świętości życia i stałym świadkiem pokoju”. Ogłoszono to w Dekrecie Penitencjarii Apostolskiej, w którym wyjaśniono, że zostanie udzielony odpust zupełny „pod zwykłymi warunkami (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego), który można ofiarować również w formie wstawiennictwa za dusze w Czyśćcu”.
W dekrecie czytamy, że „ten Rok Jubileuszowy jest skierowany w szczególny sposób do członków Rodzin Franciszkańskich Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Zakonu Regularnego i Świeckiego, jak również do Instytutów życia konsekrowanego, Stowarzyszeń życia apostolskiego i Związków, które przestrzegają Reguły św. Franciszka lub inspirują się jego duchowością. Jednakże łaska tego specjalnego roku rozciąga się również na wszystkich wiernych, bez różnicy, którzy z duszą wolną od przywiązania do grzechu nawiedzą w formie pielgrzymki dowolny kościół klasztorny franciszkański lub miejsce kultu poświęcone św. Franciszkowi w dowolnym miejscu na świecie. Osoby starsze, chore i wszyscy ci, którzy z ważnych powodów nie mogą wyjść z domu, będą mogli również uzyskać odpust zupełny, łącząc się duchowo z celebracjami jubileuszowymi i ofiarując Bogu swoje modlitwy, bóle i cierpienia”.
Ksiądz Orione i Święty Franciszek
1 września 1885 roku trzynastoletni Alojzy (Luigi) Orione opuścił swoją rodzinną miejscowość, Pontecurone, aby wstąpić do klasztoru franciszkańskiego w Vogherze. „Marzyłem o Klasztorze jak o Raju!…” – wspominał po latach. Ta pierwsza próba życia zakonnego trwała jednak tylko kilka miesięcy: ciężkie zapalenie płuc nadszarpnęło jego zdrowie i zmusiło go do powrotu do domu.
Po okresie rekonwalescencji, gdy w końcu odzyskał siły, Alojzy mógł zrealizować nowe pragnienie: wstąpić do Instytutu salezjańskiego na Valdocco w Turynie, gdzie miało miejsce jego decydujące spotkanie z Księdzem Bosko.
Wiele czasu później, podczas „słówka na dobranoc” (Buona notte) w dniu 1 października 1923 r., Ksiądz Orione tak przywoływał tamte dni:
„Zostałem zaprowadzony do Turynu 4 października 1886 r., w święto św. Franciszka z Asyżu. Do Voghery wstąpiłem 1 września 1885 r. Pewnych dat się nie zapomina. W Turynie otworzyły mi się oczy i umysł: zrozumiałem wielką łaskę, jaką otrzymałem, chorując w Vogherze, ponieważ ta choroba zaprowadziła mnie do Księdza Bosko. Po rekonwalescencji wszyscy na mnie patrzyli: schudłem, a lekarz stwierdził u mnie kołatanie serca. Dopiero później zrozumiałem, że św. Franciszek przekazał mnie Księdzu Bosko” (Parola III, s. 7).
W ciągu swojego życia Ksiądz Orione nigdy nie omieszkał wskazywać św. Franciszka z Asyżu jako świetlanego wzoru ubóstwa, posłuszeństwa, pracowitości i miłości braterskiej. „Jak wiele dobra uczynił św. Franciszek, Biedaczyna z Asyżu! Przemienił oblicze całego świata” – twierdził, zwracając się do swoich zakonników. Przypominał, jak ten młody rycerz, zrzuciwszy swoje szaty, by przywdziać strój żebraków, stał się duchową podporą samego Kościoła. Dla Księdza Orione franciszkańskie ubóstwo było „solidnym murem obronnym Zgromadzenia”: tam, gdzie ono kwitnie, wzrasta duch Boż, a tam, gdzie jest zaniedbywane, zaczyna się upadek nawet najświetniejszych wspólnot (por. Parola IV, 15 kwietnia 1930, s. 290).
Co więcej, w pewnych szczególnych okolicznościach, a także w dni świąteczne Zgromadzenia, Ksiądz Orione wzywał swoich zakonników do praktykowania tego, co nazywał „kazaniem św. Franciszka”. Nie kazania głoszonego z ambony, ale kazania dobrego przykładu, którym należy żyć wszędzie.
„Jutro nikt z was nie pójdzie na ambonę, a jednak każdy z was będzie musiał wygłosić kazanie. Będzie musiał wygłosić kazanie w drodze do sanktuarium; będzie musiał wygłosić kazanie tu na dziedzińcu, wśród współbraci, którzy przybędą z innych domów; będzie musiał wygłosić kazanie przed Matką Bożą, przed św. Bernardynem; będzie musiał wygłosić kazanie zwłaszcza podczas procesji. Wszędzie musicie głosić kazanie św. Franciszka, kazanie dobrego przykładu!” – zalecał podczas „słówka” 28 sierpnia 1930 r., w wigilię święta Matki Bożej Czuwającej (della Guardia) (Parola IV, 318).
A rok później powtarzał:
„Bądźcie gotowi na Rozkazy. Niech nikt nie nadużywa zamieszania, jakie będzie panować w tych dniach, ale niech wszyscy dają takie zbudowanie – i w chodzeniu, i w staniu, i w modlitwie, i w zachowaniu – abyście to wy byli tymi, którzy głoszą kazanie św. Franciszka, które jest najskuteczniejsze i potrafi zdziałać czasami nawet więcej niż kazania, które możemy wygłosić my, kapłani” (Parola IV, 28 sierpnia 1931, 441).
Na koniec nie można nie wspomnieć, że Ksiądz Orione czerpał inspirację od św. Franciszka z Asyżu przy realizacji żywych szopek, organizowanych w latach 1930–1934 w miastach Novi Ligure, Tortona i Voghera. Pod jego kierownictwem wydarzenia te przekształciły się w prawdziwe święte przedstawienia ludowe, zdolne zaangażować i przyciągnąć dziesiątki tysięcy wiernych i widzów należących do każdej klasy społecznej. To sam Ksiądz Orione z entuzjazmem opowiadał o wizycie w Greccio, małej osadzie w prowincji Rieti, gdzie św. Franciszek w 1223 roku zrealizował pierwsze w historii przedstawienie Narodzenia Pańskiego.
„Chciałbym, abyście prosili Pana, by uczyniono nieco dobra, jak uczynił to św. Franciszek. Kiedy udacie się do Umbrii, będziecie mieli szczęście pojechać do Greccio. Byłem tam wiele razy. Św. Franciszek, powróciwszy z Palestyny, wciąż pełen żarliwości po wizji miejsc świętych, chciał, aby także we Włoszech zrobiono żywą szopkę. Udał się do swojego dobroczyńcy, który nazywał się Giovanni Velita i pochodził z Greccio koło Rieti. Zaprowadził mnie tam, do Greccio, Ksiądz Biskup Rieti, wielki przyjaciel Zgromadzenia […]” (Parola V, 13 grudnia 1933, 349).
Za: www.orione.pl
