Ks. Marian Kopeć SAC zmarł 19 maja 2026 roku o godzinie 14:30 we Wrzosowie koło Radomia. W przeszłości posługiwał jako wikariusz, rekolekcjonista, misjonarz na Białorusi, duszpasterz powołań oraz kapelan Domu Pomocy Społecznej.
Urodził się 11 lutego 1949 roku w Siedlcach jako syn Aleksandra, z zawodu cieśli i pracownika PKP, oraz Marianny z domu Niciów, która zajmowała się wychowaniem sześciorga dzieci. Został ochrzczony 20 kwietnia w katedrze siedleckiej. W 1958 roku przyjął sakrament bierzmowania z rąk sługi Bożego, biskupa siedleckiego Ignacego Świrskiego.
Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Siedlicach. Następnie pracował jako katecheta, po uprzednim ukończeniu kursu katechetycznego w Warszawie w 1968 roku. Rozpoczął wówczas naukę w wieczorowym Liceum Ogólnokształcącym w Radomiu, którą ostatecznie ukończył w Częstochowie w 1972 roku.
We wrześniu tego samego roku wstąpił do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, rozpoczynając nowicjat w Ząbkowicach Śląskich. Tam też, 8 grudnia tego samego roku, otrzymał pallotyńską sutannę z rąk księdza prowincjała Józefa Dąbrowskiego. Również na jego ręce złożył 8 września 1974 roku w Ząbkowicach Śląskich pierwszą profesję. Kolejne profesje składał już w Ołtarzewie, gdzie w latach 1973–1979 odbył studia filozoficzno-teologiczne. Jego praca seminaryjna nosiła tytuł: „Rola ministrantów w zgromadzeniu Ludu Bożego w świetle soborowej odnowy liturgicznej”.
Profesję wieczną złożył na ręce księdza wiceprowincjała Jana Pałygi 3 września 1978 roku w kościele seminaryjnym. W tej samej świątyni, przez posługę biskupa Władysława Miziołka, sufragana warszawskiego, przyjął święcenia diakonatu (29 października 1978 roku) oraz święcenia prezbiteratu (6 maja 1979 roku).
W pierwszym roku kapłaństwa prowadził Duszpasterstwo Powołań w Kielcach i czynnie włączał się w organizowanie formacji kandydatów do Stowarzyszenia, między innymi poprzez uczestnictwo w spotkaniach wychowawców pallotyńskich. W kolejnym roku posługiwał jako wikariusz w parafii świętego Józefa w Chełmnie, pełniąc jednocześnie funkcję Pierwszego Radcy we wspólnocie SAC.
W 1981 roku został skierowany do pracy rekolekcyjno-misyjnej z miejscem zamieszkania we Wrzosowie. Następnie włączono go do grupy rekolekcyjno-powołaniowej przy Krajowym Dziele Duchowej Pomocy Powołaniom. W tym samym czasie podjął zaoczne studia z zakresu teologii życia wewnętrznego w Prymasowskim Studium Teologicznym w Warszawie, które odbył w latach 1983–1986.
W 1984 roku został oddelegowany do wspólnoty SAC w Lublinie, gdzie kontynuował pracę jako rekolekcjonista w duszpasterstwie powołań. W tym samym charakterze zamieszkał w 1987 roku w Wólce Mlądzkiej. Rok później, w 1988 roku, otrzymał nominację na sekretarza Krajowego Dzieła Duchowej Pomocy Powołaniom, którym kierował wówczas ksiądz Józef Kołodziejczyk SAC. Dzieło to obejmowało swoją działalnością cały kraj, a jego głównym celem było ukazywanie wiernym sensu ich życiowego powołania, ze szczególnym uwzględnieniem drogi kapłańskiej i zakonnej. W instytucji tej posługiwało kilku kapłanów zakonnych oraz kilkanaście sióstr zakonnych. Z powodu nowych obowiązków ksiądz Kopeć został przeniesiony do domu Stowarzyszenia w Otwocku przy ulicy Żeromskiego.
Wyjazdy duszpasterskie za wschodnią granicę, które podejmował jeszcze w czasach formacji seminaryjnej, przybrały na sile pod koniec lat osiemdziesiątych. W związku z tym 30 września 1989 roku Rada Prowincjalna przyjęła jego rezygnację z dotychczas zajmowanych stanowisk. Na własną prośbę został wówczas skierowany na stałe do pracy misyjnej na Białorusi. Swoje apostolstwo rozpoczął w miejscowości Bieniakonie w rejonie woronowskim, tuż przy granicy z Litwą (gdzie spoczywa Maryla Wereszczakówna, ukochana Adama Mickiewicza). Pod względem prawnym ksiądz Marian przynależał w tamtym okresie do wspólnoty SAC w Ząbkach koło Warszawy.
Z woli księdza biskupa Tadeusza Kondrusiewicza, administratora apostolskiego diecezji mińskiej, objął 9 kwietnia 1990 roku funkcję proboszcza parafii Bieniakonie i Hermaniszki. Opiekował się również chorymi i zmarłymi w Woronowie oraz w około 70 okolicznych wsiach. Jako pierwszy kapłan z Polski, który zamieszkał na stałe w Związku Radzieckim, stawiał pionierskie kroki w pracy duszpasterskiej wśród ludności pozbawionej stałej opieki kapłańskiej od 50 lat. Przeprowadził tam wiele prac remontowych, między innymi w kościołach i na plebaniach, a także poświęcił plac pod budowę nowej świątyni oraz tymczasową kaplicę w Woronowie. Na prośbę księdza biskupa w sierpniu 1990 roku współorganizował pierwsze jawne rekolekcje dla kapłanów pracujących na tamtych terenach, które wygłosił ksiądz Roman Dzwonkowski SAC.
Po dwóch latach powrócił do Polski i został skierowany jako duszpasterz ponownie do Chełmna, a następnie do Kielc, gdzie objął funkcję kapelana Domu Pomocy Społecznej. W sierpniu 1997 roku przeniesiono go do Otwocka (przy ulicy Żeromskiego), gdzie podjął pracę w Sekretariacie ds. Ewangelizacji Wschodu Prowincji Chrystusa Króla. Trzy lata później, w celu usprawnienia funkcjonowania tegoż Sekretariatu, zamieszkał w drugim domu Stowarzyszenia w Otwocku – przy ulicy Wyszyńskiego.
Kolejną placówką, w której ksiądz Marian służył swoim talentem kaznodziejskim, był Sandomierz. Swoją ofiarną pracą oraz licznymi seriami misji i rekolekcji wspierał tam budowę nowego kościoła. Właśnie w Sandomierzu w 2004 roku świętował srebrny jubileusz kapłaństwa. Z tej okazji wydał wspomnienia ze swojej posługi na Białorusi, zatytułowane „Potomek kasztelanów trockich na nieludzkiej ziemi”. Książka ta była rozprowadzana jako cegiełka na rzecz budowy kościoła parafialnego pod wezwaniem Chrystusa Króla Jedynego Zbawiciela Świata w Sandomierzu.
Jego ostatnią placówką stały się Celiny w rodzinnej diecezji siedleckiej, gdzie przebywał od 2006 roku, wciąż pracując jako rekolekcjonista i duszpasterz. Podejmował się także posług kapłańskich na terenie całej diecezji, między innymi u sióstr Benedyktynek Oblatek w Zbuczynie. Na mocy Prawa SAC formalnie przynależał do wspólnoty Stowarzyszenia w Warszawie przy ulicy Skaryszewskiej.
Pod koniec marca 2026 roku gwałtownie pogarszający się stan zdrowia skłonił przełożonych do umieszczenia go w Pallotyńskim Domu Opieki im. św. Wincentego Pallottiego we Wrzosowie. Tam też zmarł w wieku 77 lat, z których 51 przeżył jako profes pallotyński, a 47 jako kapłan.
