Pożegnania: o. Michał Krajewski OFMConv

Śp. Ojciec Michał Rafał KRAJEWSKI, profes wieczysty i kapłan, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 7 grudnia 2025 r. w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Białymstoku; ukończył 55 lat, przeżywszy 37 lat jako zakonnik i 30 lat jako kapłan.

O. Michał Krajewski urodził się dnia 6 stycznia 1970 roku w Łodzi, w rodzinie Antoniego i Jadwigi z domu Świtacz. Został ochrzczony 29 marca 1970 r. w kościele parafialnym pw. św. Wojciecha w Łodzi, otrzymując imiona Michał Rafał.

Mając sześć lat rozpoczął naukę w zakresie szkoły podstawowej w Łodzi, najpierw w Szkole Podstawowej nr 107, a następnie, po zmianie miejsca zamieszkania, w Szkole Podstawowej nr 187. Po jej ukończeniu kontynuował naukę w Niższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Niepokalanowie w latach 1984-1987. 18 maja 1985 r., przyjął w Niepokalanowie sakrament bierzmowania z rąk ks. bpa Kazimierza Romaniuka, ówczesnego biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej.

Jednak ostatni rok szkoły średniej pragnął dokończyć poza Niepokalanowem, nie rezygnując jednak z podjęcia w przyszłości drogi zakonnej. W tym czasie uczył się w XXV Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Łodzi oraz uczęszczał na katechezę do naszej parafii św. Maksymiliana w Łodzi na Dąbrowie.

Po egzaminie maturalnym i otrzymaniu świadectwa dojrzałości podjął decyzję o wstąpieniu do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych Prowincji Matki Bożej Niepokalanej. W podaniu wyraził pragnienie rozwoju swojego powołania i dojścia zgodnie z wolą Bożą do stanu kapłańskiego.

Dnia 7 września 1988 r. – jako najmłodszy brat w naszej Prowincji – rozpoczął nowicjat w Smardzewicach pod kierunkiem mistrza o. Mikołaja Walczaka. Po roku, 8 września 1989 r., złożył pierwszą profesją zakonną na ręce o. Leona Rawalskiego, Ministra Prowincjalnego Prowincji św. Maksymiliana M. Kolbego w Polsce.

W tym samym roku rozpoczął dalszą formację zakonną i studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Łodzi Łagiewnikach, zwieńczone pracą z ekumenizmu u o. prof. dra hab. Celestyna Napiórkowskiego („Duch Święty według Apologii Konfesji Augsburskiej”).

Po czterech latach formacji wstępnej, ojciec Prowincjał Józef Łapiński przyjął jego śluby wieczyste w Niepokalanowie 8 stycznia 1994 r. Przed ślubami wyznał: „Stałem się większym realistą. Jednakże Bóg jest większy od moich słabości. Stałem się bardziej ufny w moc Bożą” (Sprawozdanie skrutatora, z dnia 12.06.1993).

Okres formacji seminaryjnej został uwieńczony święceniami kapłańskimi. Najpierw 11 czerwca 1994 r. z rąk ks. kard. Józefa Glempa, Prymasa Polski i Metropolity Warszawskiego, przyjął w Niepokalanowie święcenia diakonatu, a 13 maja 1995 r. ks. bp Josaphat Louis Lebulu, biskup diecezji Same w Tanzanii, udzielił mu w sanktuarium św. Antoniego w Łodzi Łagiewnikach święceń w stopniu prezbiteratu.

Zaraz po święceniach o. Michał został posłany do Niepokalanowa do pracy rekolekcyjno-oazowej, a następnie na miesiąc do pracy duszpasterskiej przy klasztorze w Łodzi (ul. Krasickiego). Natomiast pod koniec sierpnia 1995 r. udał się do Skarżyska Kamiennej, gdzie pracował duszpastersko w parafii i pełnił obowiązek katechety.

Po roku został skierowany ponownie do klasztoru w Łodzi przy ul. Krasickiego, gdzie również posługiwał głównie jako katecheta. W tym czasie poprosił o umożliwienie podjęcia studiów w trybie zaocznym na Instytucie Formacji Pastoralno-Liturgicznej Wydziału Teologicznego KUL dla moderatorów Ruchu Światło- Życie, na które otrzymał zgodę Prowincjała.

Już w podaniu przed święceniami o. Michał wyraził „chęć zaangażowania się jako duszpasterz w dzieło odnowy Kościoła w ramach Ruchu Światło- Życie, w którym odkrył swoją wiarę oraz otrzymał własne powołanie franciszkańskie”. Ówczesny prowincjał umożliwił mu tę posługę, powierzając mu we wrześniu 1996 r. opiekę nad wspólnotami tego Ruchu w naszej Prowincji (Oazą Franciszkańską Samaria), a następnie w lutym 1997 mianował moderatorem zakonnym Prowincji Ruchu Światło- Życie.

Jednak z końcem sierpnia 1997 r. o. Michał został przeniesiony do Kalisza, aby w lutym 1999 r. przybyć na pół roku do klasztoru w Wyszogrodzie na czas odpoczynku i pogłębionej refleksji. Po dwóch miesiącach wakacyjnych 1999 r. spędzonym w Radziejowie na zastępstwie, o. Prowincjał zdecydował o wysłaniu o. Michała do klasztoru w Łodzi na Dąbrowie, gdzie oprócz zwykłych obowiązków duszpasterskich i klasztornych pełnił opiekę nad Akcję Katolicką i był spowiednikiem sióstr Bernardynek.

We wrześniu 2001 r. na mocy obediencji zakonnej przybył do klasztoru w Warszawie, gdzie od stycznia 2002 r. został mianowany osobistym sekretarzem Prowincjała, o. Grzegorza Bartosika. W tym samym roku Przełożony Wyższy Prowincji zezwolił o. Michałowi podjęcie studiów w trybie zaocznym na WT UKSW w zakresie Teologii Pastoralnej, które zostały ukończone licencjatem kanonicznym w czerwcu 2006 r. W czasie pobytu w Warszawie o. Michał związał się też ze wspólnotami Drogi Neokatechumenalnej, nie tylko posługując jako prezbiter, ale pozwalając, aby formacja Drogi kształtowała też jego relację z Bogiem i braćmi.

W kwietniu 2004 r. XX Kapituła Prowincjalna Zwyczajna wybrała o. Michała na Definitora Prowincjalnego i Sekretarza Prowincji na okres kadencji do 2008 r.

Po zakończeniu pracy w Kurii Prowincjalnej – będąc przekonany, że jest to odpowiedzią na głos Boży zapraszający do podjęcia nowego sposobu życia – rozpoczął długie 17-letnie poszukiwanie i doświadczenie życia pustelniczego: najpierw (2008-2009) w Pustelni franciszkańskiej na Górze Polanowskiej (należącej do Prowincji gdańskiej naszego Zakonu), od grudnia 2009 do czerwca 2010 we wspólnocie zakonnej Braci Kapucynów w Katowicach-Załęże, którzy podjęli się próby życia całkowicie według słów, prostoty i radykalizmu św. Franciszka, a następnie w naszym domu w Stoczku jako miejscu bardziej nadającym się na dom modlitwy.

Już w 2009 roku – zdając sobie sprawę, że może to budzić zdziwienie i nieporozumienia – wyraził pragnienie utworzenia w naszej Prowincji autonomicznego miejsca, w którym można by żyć według Reguły św. Franciszka dla Pustelni. W maju 2011 roku otrzymał pozwolenie na prowadzenie poszukiwań w tym zakresie, a w październiku tego samego roku miejscowy ordynariusz wyraził zgodę na założenie Domu Modlitwy (pustelni) w leśniczówce Burczak na terenie parafii Jurowce (w Puszczy Knyszyńskiej na Podlasiu), która miała być miejscem odosobnienia i modlitwy dla franciszkanów, którzy otrzymali zgodę własnego przełożonego na prowadzenie tego stylu życia i zostali zatwierdzeni przez Metropolitę Białostockiego.

Po zniesieniu tego domu w 2015 roku, o. Michał starał się kontynuować życie pustelnicze, znajdując przychylność u Biskupa Ełckiego, który pragnął wskrzesić tę formę życia w swojej diecezji i poprosił o jego obecność. Tak więc od września 2015 roku do końca swojego życia o. Michał prowadził życie eremickie i pełnił posługę duszpasterską w pustelni św. Franciszka w Doliwach – najpierw w imieniu naszego Zakonu, a w ostatnim półroczu, po uzyskaniu pozwolenia Stolicy Apostolskiej, na próbie w diecezji Ełckiej według formuły określonej w Ordo Vitae Eremiticae. Dzięki swojemu doświadczeniu życia pustelniczego stał się kierownikiem duchowym wielu osób, cenionym spowiednikiem dla kapłanów, jak też formatorem nowych powołań do życia pustelniczego.

Choroba i tak szybkie odejście o. Michała Krajewskiego była dla wszystkich zaskoczeniem. Na początku grudnia stwierdzono u o. Michała białaczkę limfatyczną i zalecono pilną hospitalizację. Po krótkim pobycie na oddziale onkologii szpitala w Suwałkach, został przeniesiony do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku na oddział hematologiczny, gdzie 7 grudnia 2025 ok. godz. 23.00 wyszła mu na spotkanie siostra nasza śmierć cielesna.

W jubileuszowym roku 800-lecia Pieśni Słonecznej św. Franciszka z Asyżu błogosławimy naszego Pana i dzięki Mu składamy także za życie o. Michała i jego zaangażowanie w Kościele i naszej franciszkańskiej Prowincji; za świadectwo nieustannego i trudnego poszukiwania woli Bożej. Modlimy się, aby dobry Bóg, któremu poświęcił się w sposób radykalny, przyjął go do Swego Królestwa. Jednocześnie polecamy go wstawiennictwu naszej Patronki, Matki Bożej Niepokalanej, i naszego Patriarchy Świętego Ojca Franciszka.

Uroczystości pogrzebowe śp. o. Michała Krajewskiego odbyły się 12 grudnia 2025 roku w Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 czuwaniem modlitewnym w Kaplicy św. Maksymiliana. Następnie bracia i przybyli wierni przeszli procesyjnie z Sanktuarium do Bazyliki, gdzie o godz. 11.00 została odprawiona Msza Święta w intencji zmarłego Brata. Przewodniczył jej ks. bp. Jerzy Mazur, Biskup Ełcki, a okolicznościową homilię wygłosił ks. Jerzy Marcin Sokołowski, proboszcz parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku. Na zakończenie Eucharystii liczne grono zgromadzonych złożyło świadectwo o dobroci i łasce, które otrzymali dzięki pomocy lub modlitwie o. Michała. Kondukt żałobny na cmentarz klasztorny poprowadził i przewodniczył modlitwą nad trumną zmarłego Ojca o. bp Piotr Kleszcz, biskup pomocniczy Archidiecezji Łódzkiej. W uroczystościach pogrzebowych wzięli też udział licznie zgromadzeni bracia i siostry ze wspólnot neokatechumenalnych, ubogacając je pieśniami. Byli także obecni bracia i siostry, którzy podjęli życie pustelnicze, korzystając z rady i wsparcia o. Michała, oraz liczne grono przyjaciół i osób, które o. Michał prowadził jako ojciec duchowny.