Jan Paweł II
«PER HANC CARITATEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ SABINIE PETRILLI
Rzym, 24 kwietnia 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Przez nią (miłość) łatwe stanie się dla ciebie to, co wcześniej wydawało się najtrudniejsze; przez nią lekkie będzie to, co uważałeś za ciężar. Weź na siebie ten ciężar: nie przygniecie cię, lecz uniesie; stanie się dla ciebie skrzydłami» (św. Augustyn, Sermones, 68, 13). To brzemię miłości Boga i bliźniego, lekkie i słodkie zarazem, będące najważniejszą normą ludzkiej doskonałości, a tym samym także przemiany świata (por. Sobór Watykański II, konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes, 39), wielkodusznie podjęła również Czcigodna Służebnica Boża Sabina Petrilli, która z wytrwałą stanowczością kształtowała w sobie obraz Chrystusa i idąc za Jego przykładem, okazywała niestrudzoną i stałą troskę o ubogich.
Urodziła się w Sienie dnia 29 sierpnia 1851 roku jako córka Celso Petrilli i Matilde Vetturini. Już od dzieciństwa odkrywała w sobie powołanie do życia konsekrowanego, lecz oczekując na możliwość urzeczywistnienia tego szlachetnego pragnienia, poświęciła się obowiązkom wobec rodziny, apostolstwu pośród młodzieży, zwłaszcza nauczaniu katechizmu oraz opiece nad ubogimi dziewczętami, którym dawała schronienie pod swoim dachem. W roku 1868 złożyła czasowy ślub czystości, a w następnym roku ślub wieczysty. Wspierana przez kilka swoich rówieśniczek należących wraz z nią do „Córek Maryi” oraz zachęcana przez arcybiskupa Sieny, dnia 7 września 1874 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Ubogich św. Katarzyny ze Sieny, którego celem była formacja ubogich i opuszczonych dziewcząt. Z czasem działalność Instytutu rozszerzyła się także na opiekę nad chorymi w ich domach, w szpitalach, w zakładach dla osób chorych psychicznie oraz nad ludźmi starszymi.
Matka Sabina kierowała swoją rodziną zakonną jako przełożona generalna aż do ostatnich dni życia, pełniąc swój urząd z roztropnością, mądrością, męstwem i macierzyńskim duchem. Odpowiednimi wskazaniami, a jeszcze bardziej przykładem życia całkowicie posłusznego woli Bożej i nieustannie oddanego dziełom miłości, prowadziła swoje siostry drogą doskonałości, wymagając od nich gorliwego zachowywania własnego powołania, reguł oraz dyscypliny, które przyjęły. W wyjątkowy sposób umiała łączyć łagodność z męstwem, troskę o chwałę Bożą z cierpliwością wobec przeszkód utrudniających osiągnięcie zamierzonych celów. Nie brakowało jej trudności, fałszywych osądów i przeciwników zarówno wewnątrz Instytutu, jak i poza nim, jednak przyzwyczajona do ufania Opatrzności nigdy nie utraciła nadziei ani odwagi. Dzięki umiejętnemu wykorzystaniu licznych darów naturalnych i nadprzyrodzonych szczęśliwie przezwyciężała rozmaite kryzysy, tak że jej Zgromadzenie szybko rozwijało się zarówno we Włoszech, jak i poza ich granicami.
Jeśli była wymagająca wobec swoich duchowych córek, wobec siebie samej była jeszcze bardziej wymagająca. Umocniona gorącym pragnieniem świętości, okazywała żelazną wolę i niezwykłą wytrwałość w naśladowaniu Chrystusa, w opanowywaniu swojej porywczej natury oraz w cierpliwym dźwiganiu krzyża. Jej droga do doskonałości stała się łatwiejsza i bardziej owocna od roku 1907, kiedy spotkała mądrego i roztropnego kierownika duchowego, który pomógł jej połączyć życie czynne z kontemplacyjnym oraz całkowicie i spokojnie powierzyć się w ręce Boga. Od tego czasu wszyscy dostrzegali w niej głęboki pokój wewnętrzny, niewzruszoną łagodność oraz całkowite oderwanie od siebie samej i od spraw ziemskich. Umacniana wielką i żywą wiarą pielęgnowała jedność z Panem przez wytrwałą modlitwę, adorację Eucharystii, rozważanie prawd wiecznych oraz samą posługę świadczoną bliźnim. W każdej sytuacji, zarówno radosnej, jak i bolesnej, widziała obecność Boga i znak Jego Opatrzności. Aby jeszcze bardziej umocnić taką postawę ducha, modliła się: „Drogi Jezu, pomnóż moją wiarę, aby w moim sercu była wiara żywa, mocna, głęboka, doskonała i niezachwiana, abym widziała Ciebie we wszystkim, widziała Cię we wszystkich rzeczach i potrafiła spokojnie znosić wszystko z miłości do Ciebie, mój umiłowany”.
Działała i cierpiała dla szerzenia wiary oraz rozszerzania królestwa Chrystusa na ziemi. Pokorna i prosta, pokładała nadzieję w łasce Bożej, na którą starała się odpowiadać całym swoim życiem. Dlatego nienawidziła grzechu, a Boga i bliźniego miłowała gorąco i wytrwale; płonęła tak wielką miłością, że swoim przykładem pociągała innych do podobnego życia. Z czułą pobożnością czciła Najświętszą Maryję Pannę. Posłuszna władzom kościelnym, podobnie jak jej słynna rodaczka św. Katarzyna — którą otaczała szczególną czcią — dziecięcą miłością kochała Kościół i Biskupa Rzymskiego. Odznaczała się również roztropnością, męstwem, sprawiedliwością, umiarkowaniem oraz wiernością, z jaką realizowała swoje powołanie, zachowywała reguły swojego Instytutu i dochowywała złożonych ślubów zakonnych. Nigdy nie cieszyła się dobrym zdrowiem, lecz od roku 1890 została dotknięta chorobą, która stopniowo się nasilała i dręczyła ją aż do śmierci. Nawet wśród ciężkich cierpień ciała i ducha zachowywała pogodę ducha oraz jasną i stanowczą wolę całkowitego oddania się Bogu. Pobożnie zakończyła życie dnia 18 kwietnia 1923 roku.
Ponieważ utrzymywała się opinia świętości, jaką cieszyła się jeszcze za życia, arcybiskup Sieny rozpoczął proces kanonizacyjny w roku 1941. Po przeprowadzeniu procesu informacyjnego oraz różnych procesów rogatoryjnych dnia 25 października 1981 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Dnia 16 listopada 1985 roku, po przeprowadzeniu badań wymaganych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że Służebnica Boża Sabina Petrilli praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. W tym samym roku w Sienie przeprowadzono proces dotyczący domniemanego cudu, który miał miejsce w roku 1933 i został przypisany wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Po pomyślnym zbadaniu tej sprawy, zgodnie z przyjętą praktyką, przez lekarzy i teologów, z Naszego polecenia został ogłoszony Dekret o cudzie dnia 8 maja 1987 roku. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 24 kwietnia Roku Maryjnego 1988.
Dzisiaj więc na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Antonio Ambrosania, arcybiskupa Spoleto-Norcii, Ramóna Torrelli Cascante, arcybiskupa Tarragony, Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, Ismaela Maria Castellano, arcybiskupa Sieny-Colle di Val d’Elsa-Montalcino, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Piotrowi Bonillemu, Franciszkowi od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer, Kasprowi Stanggassingerowi oraz Sabinie Petrilli przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie co roku: Piotra Bonillego dnia 5 stycznia, Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer dnia 20 marca, Kaspra Stanggassingera dnia 26 września oraz Sabiny Petrilli dnia 18 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, pragniemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 24 kwietnia roku Maryjnego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
