Jan Paweł II
«RELIGIOSI OMNES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD JEZUSA DOBREGO PASTERZA (FRANCISZCE SIEDLISKIEJ)
Rzym, 23 kwietnia 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Niech zatem wszystkie osoby zakonne nieskażoną wiarą, miłością Boga i bliźniego, umiłowaniem krzyża, a także nadzieją życia wiecznego szerzą w całym świecie Dobrą Nowinę, aby ich świadectwo mogło dotrzeć do wszystkich, a Ojciec nasz, który jest w niebie, został uwielbiony (por. Mt 5, 16)” (Sobór Watykański II, Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego Perfectae caritatis, 25).
Te wszystkie wzniosłe zadania w sposób wyjątkowy wypełniła również Czcigodna Służebnica Boża Maria od Jezusa Dobrego Pasterza, w świecie Franciszka Siedliska, która idąc za Świętą Rodziną z Nazaretu, pragnęła wiernie, z miłością i wytrwale pełnić wolę Bożą oraz szerzyć w świecie światło Ewangelii i ogień miłości.
Urodziła się w Roszkowej Woli pod Warszawą dnia 12 listopada 1842 roku w zamożnej i szlacheckiej rodzinie Adolfa Siedliskiego i Cecylii Morawskiej, którzy zatroszczyli się o jej staranne wychowanie ludzkie i religijne.
Już od dzieciństwa gorąco pragnęła poświęcić się Panu, lecz wobec sprzeciwu ojca musiała oczekiwać bardziej odpowiedniego czasu. Nie brakowało jej również cierpień i przeciwności zarówno z powodu słabego zdrowia, jak i sytuacji politycznej Polski, która zmusiła ją do opuszczenia ojczyzny. Gdy w roku 1873 mogła wreszcie urzeczywistnić dawne pragnienie, za radą kierownika duchowego złożyła prywatne śluby ubóstwa, posłuszeństwa i czystości oraz postanowiła założyć nowe żeńskie zgromadzenie zakonne, które dwa lata później powstało w Rzymie i otrzymało nazwę Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Instytut ten, którym kierowała jako przełożona generalna aż do śmierci, dzięki jej roztropnemu i mądremu zarządowi szybko się rozwijał i rozszerzył działalność na wiele krajów, otaczając troską polskich emigrantów, którzy opuścili ojczyznę. Troska o rządy zgromadzenia nie odciągała jej od wielkiej dbałości o własne życie duchowe. Nienasycenie pragnąc Boga, nieustannie wzrastała w poznaniu i naśladowaniu Chrystusa, wytrwała w modlitwie, gorliwa w kulcie Eucharystii, Ducha Świętego i Najświętszej Maryi Panny, wolna od przywiązania do siebie i dóbr ziemskich, mężna w trudnościach, pokorna wobec wszystkich, odważna w szerzeniu chwały Bożej i trosce o zbawienie dusz. Ożywiona duchem wiary miłowała Kościół i ochotnie mu służyła, okazując wielką miłość do Następcy św. Piotra. Wycieńczona ogromem pracy związanej z zakładaniem domów zgromadzenia, trudami licznych podróży i ciężkimi doświadczeniami, pobożnie zakończyła życie w Rzymie dnia 21 listopada 1902 roku, pozostawiając swoim duchowym córkom jako testament potrójne wezwanie: „Miłość, miłość, miłość”.
Ponieważ nie gasła opinia jej świętości, w roku 1922 rozpoczęto sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu procesów diecezjalnych i apostolskiego z pomyślnym wynikiem zbadano cnoty Czcigodnej Służebnicy Bożej i dnia 29 kwietnia 1980 roku ogłosiliśmy dekret dotyczący heroiczności jej cnót; następnie przeprowadzono zwyczajowe badania lekarzy i teologów dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, po których pozytywnych opiniach dnia 1 września 1988 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie.
Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 23 kwietnia następnego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej celebracji eucharystycznej na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Elíasa Yanes Álvareza, arcybiskupa Saragossy, Ugo Polettiego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, Simone Scatizziego, biskupa Pistoia, oraz Louisa-Alberta Vachona, arcybiskupa Quebecu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marcin od Świętego Mikołaja, Melchior od Świętego Augustyna, Maria od Jezusa Dobrego Pasterza, Maria Małgorzata Caiani oraz Maria Katarzyna od Świętego Augustyna nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Marcina od Świętego Mikołaja i Melchiora od Świętego Augustyna — 11 grudnia; Marii od Jezusa Dobrego Pasterza — 21 listopada; Marii Małgorzaty Caiani — 8 sierpnia; Marii Katarzyny od Świętego Augustyna — 8 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało teraz i w przyszłości pełną moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 23 kwietnia 1989 roku, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
