Jan Paweł II
«DIVINUS REDEMPTOR». BULLA KANONIZACYJNA, OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY KASPER BERTONI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 01 listopada 1989 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
Boski Odkupiciel, przychodząc na świat, mówi: „Oto idę, aby spełniać wolę Twoją … Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.” (Hbr 10, 9-10). Idąc za tym przykładem, błogosławiony Kasper Bertoni odczuł powołanie, by całe życie oddać w całopalnej ofierze zjednoczonej z ofiarą Chrystusa.
Urodził się w Weronie dnia 9 października 1777 roku jako syn notariusza Franciszka Bertoniego i Brunory Ravelli. Następnego dnia został ochrzczony i nadano mu imiona Kasper Alojzy Dionizy. Już od dzieciństwa został obdarzony szczególnymi łaskami i Bożym natchnieniem. Pierwsza Komunia święta, którą przyjął w wieku dwunastu lat, była związana z głębokim doświadczeniem duchowym, jak sam później wyznał. Jako uczeń gimnazjum miejskiego miał wybitnego nauczyciela, a zarazem znakomitego kierownika duchowego w Kongregacji Mariańskiej — ojca Alojzego Fortisa, przyszłego generała Towarzystwa Jezusowego. W wieku osiemnastu lat odpowiedział na powołanie do kapłaństwa i studiując teologię jako alumn zewnętrzny seminarium, spotkał profesora teologii moralnej księdza Mikołaja Galvaniego, uczonego i światłego kierownika swej duszy oraz późniejszego opiekuna przyszłego zgromadzenia.
Święcenia kapłańskie przyjął dnia 20 września 1800 roku. Wkrótce potem otrzymał pierwsze polecenie od proboszcza, który powiedział mu w roku 1802: „Będziesz misjonarzem dla moich chłopców”. Ksiądz Kasper natychmiast z wielką gorliwością poświęcił się pracy z młodzieżą i w podziemiach domu parafialnego przy kościele św. Pawła na Polu Marsowym założył pierwsze oratorium jako „wspólnotę mariańską”, które następnie rozszerzył na wiele innych parafii miasta i diecezji.
Drugie zadanie powierzył mu w roku 1810 biskup Liruti, oddając mu kierownictwo duchowe seminarium. W ten sposób ksiądz Kasper stał się przewodnikiem młodego duchowieństwa i przyczynił się do niezwykłego rozkwitu świętości kapłańskiej w diecezji. Wyróżnili się w nim między innymi Słudzy Boży: Mikołaj Mazza, Antoni Provolo, Zefiryn Agostini i Daniel Comboni.
Ksiądz Bertoni poświęcał się również gorliwie głoszeniu misji i rekolekcji, tak że papież Pius VII dnia 20 grudnia 1817 roku nadał mu tytuł oraz uprawnienia „misjonarza apostolskiego”.
Dostrzegłszy w sobie powołanie do życia zakonnego, dnia 4 listopada 1816 roku, za zachętą swego kierownika duchowego księdza Galvaniego, udał się wraz z kilkoma towarzyszami do opuszczonego kościoła Stygmatów św. Franciszka, aby prowadzić dzieła miłosierdzia i potajemnie dać początek zgromadzeniu zakonnemu „misjonarzy apostolskich do pomocy biskupom”, czyli „dla służby biskupom”, które po jego śmierci przyjęło nazwę Zgromadzenia Świętych Stygmatów Naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Podejmując te dzieła i łącząc je z surową pokutą, ksiądz Bertoni coraz głębiej rozumiał, jak wielkie znaczenie ma krzyż w naśladowaniu Chrystusa. W październiku 1812 roku zapadł na ciężką chorobę, zwaną powszechnie „prosówką”, która zagroziła jego życiu. Powrócił wprawdzie do zdrowia, lecz przez następne czterdzieści jeden lat pozostawał człowiekiem ciężko chorym, żyjącym w bolesnym doświadczeniu nieustannego męczeństwa. Umocniony żywą wiarą, pośród niewypowiedzianych cierpień i podczas niezliczonych operacji prawej nogi — niemal trzystu — przeprowadzanych bez znieczulenia, nie tylko okazywał heroiczną cierpliwość, ale nawet pozostawał „radośny w swoim cierpieniu”.
Uważany przez wszystkich za człowieka uczonego i świętego, najpokorniejszy kapłan Bertoni, przez tyle lat przykuty do łóżka, był poszukiwany przez wielu jako roztropny doradca duchowy. Stał się prawdziwym sercem i podporą odnowy religijnej oraz misyjnej, która tak bardzo wyróżniała Weronę w XIX wieku.
Święcie zakończył życie w Weronie po południu, w niedzielę 12 czerwca 1853 roku.
Misję kapłana Bertoniego kontynuują jego duchowi synowie — członkowie Zgromadzenia Świętych Stygmatów Naszego Pana Jezusa Chrystusa — pracujący we Włoszech, obu Amerykach, Afryce i Azji, wychowując młodzież po chrześcijańsku w oratoriach, formując duchowieństwo w seminariach i pełniąc posługę kapłańską.
Proces kanonizacyjny rozpoczął się w Weronie w roku 1847 wraz z przeprowadzeniem procesu zwyczajnego. Święty Pius X podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską dnia 2 marca 1906 roku. Paweł VI podpisał dekret o heroiczności cnót dnia 15 grudnia 1966 roku, a dnia 1 listopada 1975 roku dokonał uroczystej beatyfikacji. Następnie w Kurii Arcybiskupiej w Rio de Janeiro przeprowadzono proces dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu błogosławionego Kaspra Bertoniego. Po pozytywnym zakończeniu badań lekarzy i teologów, w Naszej obecności dnia 11 lutego 1989 roku ogłoszono dekret uznający to uzdrowienie za prawdziwy cud. Następnie, po odbyciu Konsystorza, postanowiliśmy dokonać kanonizacji w Rzymie dnia 1 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc, dnia 1 listopada, w Bazylice Watykańskiej św. Piotra Apostoła wypowiedzieliśmy podczas uroczystej liturgii następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także za radą licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi Kaspera Bertoniego i Ryszarda Pampuriego oraz wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie, po złożeniu Bogu dziękczynienia i wygłoszeniu przemówienia o nowym Świętym, jego cnotach i dziełach, wezwaliśmy jego niebiańskiego wstawiennictwa i kontynuowaliśmy sprawowanie Najświętszej Ofiary w bardziej uroczystym obrzędzie ku jego czci.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało określone w niniejszej Bulli, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 1 listopada, w uroczystość Wszystkich Świętych, roku Pańskiego 1989, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
