Benedykt XVI
ŻYCIE KONSEKROWANE MA SWOJE ŹRÓDŁO W SAMYM PANU. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZENIA OGÓLNEGO UNII PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH (USG) ORAZ MIĘDZYNARODOWEJ UNII PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH (UISG)
Rzym, Sala Klementyńska, 26 listopada 2010 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
Cieszę się ze spotkania z Wami z okazji półrocznego Zgromadzenia Unii Przełożonych Generalnych, które – jako kontynuację zgromadzenia z ubiegłego maja – poświęciliście tematowi życia konsekrowanego w Europie. Pozdrawiam Przewodniczącego, księdza Pascuala Cháveza – dziękuję mu za skierowane do mnie słowa – a także członków Rady Wykonawczej. Szczególne pozdrowienie kieruję do Zarządu Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych oraz do licznie zgromadzonych przełożonych generalnych. Moją myślą obejmuję wszystkich Waszych współbraci i współsiostry rozsianych po całym świecie, zwłaszcza tych, którzy cierpią z powodu dawania świadectwa Ewangelii. Pragnę wyrazić głęboką wdzięczność za wszystko, co czynicie w Kościele i wraz z Kościołem dla dzieła ewangelizacji i dla dobra człowieka. Myślę o różnorodnej działalności duszpasterskiej prowadzonej w parafiach, sanktuariach i ośrodkach kultu, o katechezie oraz chrześcijańskiej formacji dzieci, młodzieży i dorosłych, w których wyraża się Wasza miłość do Chrystusa i do człowieka. Myślę o wielkim dziele wychowania prowadzonego na uniwersytetach i w szkołach; o licznych dziełach społecznych, dzięki którym wychodzicie naprzeciw najbardziej potrzebującym z tą samą miłością, jaką Bóg miłuje człowieka. Myślę również o świadectwie życia ewangelicznego, niekiedy wymagającym wielkiej odwagi, dawanym na misjach ad gentes, często w bardzo trudnych warunkach.
Wasze dwa ostatnie zgromadzenia zostały poświęcone refleksji nad przyszłością życia konsekrowanego w Europie. Oznaczało to ponowne postawienie pytania o sam sens Waszego powołania, które przede wszystkim polega na szukaniu Boga – quaerere Deum. Z racji powołania jesteście poszukiwaczami Boga. Temu poszukiwaniu poświęcacie najlepsze siły Waszego życia. Przechodzicie od spraw drugorzędnych do tego, co istotne, do tego, co naprawdę ważne; szukacie tego, co ostateczne, szukacie Boga i nieustannie zwracacie ku Niemu swoje spojrzenie. Podobnie jak pierwsi mnisi pielęgnujecie postawę eschatologiczną: ponad tym, co przemijające, szukacie tego, co trwa, co nie przemija (por. Przemówienie w Collège des Bernardins, Paryż, 12 września 2008 r.). Szukacie Boga we współbraciach, których wam dał i z którymi dzielicie to samo życie oraz tę samą misję. Szukacie Go w mężczyznach i kobietach naszych czasów, do których zostaliście posłani, aby nieść im dar Ewangelii swoim życiem i słowem. Szukacie Go szczególnie w ubogich, pierwszych adresatach Dobrej Nowiny (por. Łk 4, 18). Szukacie Go w Kościele, gdzie Pan uobecnia się przede wszystkim w Eucharystii i pozostałych sakramentach oraz w swoim słowie, które jest uprzywilejowaną drogą poszukiwania Boga, wprowadza nas w dialog z Nim i objawia nam Jego prawdziwe oblicze. Bądźcie zawsze gorliwymi poszukiwaczami Boga i Jego świadkami!
Głęboka odnowa życia konsekrowanego rozpoczyna się od centralnego miejsca słowa Bożego, a bardziej konkretnie – Ewangelii, która, jak przypomina Sobór Watykański II w dekrecie Perfectae caritatis (por. nr 2), jest dla Was wszystkich najwyższą regułą. Doskonale rozumieli to Wasi Założyciele: życie konsekrowane jest drzewem o wielu gałęziach, które zapuszcza swoje korzenie w Ewangelii. Potwierdza to historia Waszych Instytutów, w których mocne postanowienie życia orędziem Chrystusa i kształtowania według niego własnego życia było i pozostaje podstawowym kryterium rozeznania powołania oraz osobistego i wspólnotowego rozeznawania. To Ewangelia przeżywana każdego dnia nadaje życiu konsekrowanemu jego piękno i pociągającą moc oraz ukazuje je światu jako wiarygodną drogę życia. Tego potrzebuje współczesny świat, tego oczekuje od Was Kościół: abyście byli żywą Ewangelią.
Innym podstawowym wymiarem życia konsekrowanego, który pragnę podkreślić, jest braterstwo: «confessio Trinitatis» (por. Jan Paweł II, Vita consecrata, 41) oraz żywy obraz Kościoła jako komunii. To właśnie przez braterstwo przechodzi świadectwo Waszej konsekracji. Życie braterskie jest jednym z tych wymiarów, które najbardziej pociągają młodych ludzi podejmujących życie konsekrowane; stanowi ono ważny znak prorocki, który ofiarujecie społeczeństwu naznaczonemu silnym indywidualizmem. Znam wysiłki, jakie podejmujecie w tej dziedzinie, podobnie jak znam trudności, jakie niesie ze sobą życie wspólnotowe. Potrzebne jest poważne i nieustanne rozeznawanie, aby wsłuchiwać się w to, co Duch mówi do wspólnoty (por. Ap 2, 7), rozpoznawać to, co pochodzi od Pana, i to, co jest Mu przeciwne (por. Vita consecrata, 73). Bez rozeznawania, któremu towarzyszą modlitwa i refleksja, życiu konsekrowanemu grozi niebezpieczeństwo dostosowania się do kryteriów tego świata: indywidualizmu, konsumpcjonizmu i materializmu – kryteriów, które osłabiają braterstwo i pozbawiają samo życie konsekrowane jego atrakcyjności oraz prorockiej siły. Bądźcie mistrzami rozeznawania, aby Wasi współbracia i współsiostry przyswoili sobie tę postawę duchową, a Wasze wspólnoty stały się czytelnym znakiem dla współczesnego świata. Wy, którzy pełnicie posługę władzy i jesteście odpowiedzialni za kierowanie oraz wyznaczanie przyszłości Waszych Instytutów Zakonnych, pamiętajcie, że ważną częścią animacji duchowej i sprawowania władzy jest wspólne poszukiwanie sposobów umacniania komunii, wzajemnej komunikacji oraz budowania relacji opartych na życzliwości i prawdzie.
Ostatnim elementem, na który pragnę zwrócić uwagę, jest misja. Misja stanowi sposób istnienia Kościoła, a w nim także życia konsekrowanego; należy do Waszej tożsamości i pobudza Was do niesienia Ewangelii wszystkim, bez żadnych granic. Misja, zakorzeniona w głębokim doświadczeniu Boga, solidnej formacji i życiu braterskim we wspólnocie, jest kluczem do zrozumienia i odnowy życia konsekrowanego. Idźcie więc i z twórczą wiernością podejmujcie wyzwanie nowej ewangelizacji. Odnawiajcie swoją obecność na współczesnych areopagach, aby – podobnie jak święty Paweł w Atenach – głosić „Nieznanego Boga” (por. Przemówienie w Collège des Bernardins).
Drodzy Przełożeni Generalni, obecna sytuacja wielu Instytutów charakteryzuje się zmniejszającą się liczbą członków, zwłaszcza w Europie. Trudności nie mogą jednak przesłonić nam prawdy, że życie konsekrowane ma swoje źródło w samym Panu: to On go pragnie dla budowania i uświęcenia swojego Kościoła, dlatego Kościół nigdy nie zostanie go pozbawiony. Zachęcając Was do wytrwałego kroczenia drogą wiary i nadziei, proszę jednocześnie o odnowione zaangażowanie w duszpasterstwo powołań oraz w formację początkową i permanentną. Zawierzam Was Najświętszej Maryi Pannie, Waszym świętym Założycielom i Patronom, a z serca udzielam Wam Apostolskiego Błogosławieństwa, które rozciągam na wszystkie Wasze Rodziny zakonne.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
