Jan Paweł II
«NON RECUSETUR». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI NASCIMBENI ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA MAŁYCH SIÓSTR ŚWIĘTEJ RODZINY
Werona, 17 kwietnia 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Niech nie odrzuca się trudu, jeśli obecna jest miłość; wiecie przecież, że kto miłuje, nie trudzi się. Każdy bowiem trud jest ciężki dla tych, którzy nie kochają» (św. Augustyn, In Io. Evang., Tr. 48, 1). Ta prawda, o której na wiele sposobów świadczyli uczniowie Chrystusa, zajaśniała również w życiu Czcigodnego Sługi Bożego Józefa Nascimbeni, który ożywiony gorliwością apostolską podejmował liczne trudy i dźwigał wiele ciężarów dla chwały Bożej i zbawienia dusz.
Urodził się jako syn Antonio Nascimbeni i Amadei Sartori dnia 22 marca 1851 roku w Torri del Benaco, w diecezji werońskiej; tego samego dnia odrodził się także przez sakrament chrztu. Dnia 9 sierpnia 1874 roku, po solidnym przygotowaniu, otrzymał święcenia kapłańskie. Uzyskawszy dyplom nauczyciela, uczył dzieci w miejscowości San Pietro di Lavagno, a prywatnie również innych uczniów. W roku 1877 biskup posłał go do Castello di Brenzone, aby wspierał proboszcza tamtejszej parafii. Zadanie to wykonywał w sposób wyjątkowy, ku powszechnemu uznaniu, tak że później sam został następcą owego proboszcza. Od tego czasu całkowicie poświęcił się wspólnocie, dając wyraźne świadectwo cnót i gorliwości kapłańskiej.
Był gorliwym głosicielem słowa Bożego, starannie formował wiernych i poświęcał się wytrwałej i starannej katechezie. Rozwijał kult Boży, troszczył się o liturgię, pobożność ludową, rekolekcje i podobne dzieła duchowe. Opiekował się chorymi, ludźmi starszymi, bezrobotnymi, żołnierzami i sierotami. Umacniał jedność rodzin. Zabiegał również o zaangażowanie świeckich w życie Kościoła, tak aby parafia stawała się prawdziwą wspólnotą, zjednoczoną jedną wiarą i wspólną troską o Ewangelię. Dzięki swojej wrażliwości i duszpasterskiej trosce dostrzegał trudności, które dotykały lud, cierpiący z powodu różnych niedostatków i biedy. Wsłuchiwał się w głos ubogich i ich potrzeby; jedni byli zmuszeni do emigracji, inni cierpieli z powodu lichwiarzy, jeszcze inni ulegali wpływom ateistycznego socjalizmu.
Najważniejszym jego dziełem było jednak założenie w roku 1892 Zgromadzenia Małych Sióstr Świętej Rodziny, przeznaczonego do pomocy parafiom; wielkiego wsparcia udzielała mu w tym dziele Służebnica Boża Maria Mantovani.
Sługa Boży nieustannie oddawał się modlitwie, dobrze wiedząc, że bez pomocy Pana żadne dobro nie może się dokonać. Zachowywał serce całkowicie wolne od ludzkich przywiązań. Miłował Kościół, któremu służył wiernie i wytrwale. Pod koniec roku 1916 został dotknięty lewostronnym niedowładem i paraliżem. Od tego czasu jego najważniejszym dziełem stały się modlitwa, adoracja Najświętszego Sakramentu i współcierpienie z Chrystusem. Dnia 21 stycznia 1922 roku odszedł z tego świata, z wielkim pragnieniem wejścia do życia wiecznego.
Ponieważ po śmierci nadal trwała opinia jego świętości, biskup Werony rozpoczął sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu Procesu Ordynaryjnego w latach 1952–1958 oraz Procesu Uzupełniającego w latach 1963–1964, dnia 4 grudnia 1980 roku zezwoliliśmy na dalsze prowadzenie sprawy. Po przeprowadzeniu wymaganych badań w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dnia 17 lutego jubileuszowego roku 1984, w Naszej obecności został ogłoszony dekret uznający, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne.
Wcześniej jednak w Tarquinii przeprowadzono w latach 1978–1980 proces dotyczący uzdrowienia uznanego za cudowne, które określano jako nagłe, trwałe, całkowite i niewytłumaczalne w świetle praw natury. Po pomyślnym zakończeniu badań konsultorów teologicznych oraz kardynałów i biskupów, w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie dnia 8 maja 1987 roku. Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Weronie podczas Naszej wizyty w tej diecezji.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
«Przychylając się do prośby naszego Brata Giuseppe Amariego, biskupa Werony, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Józefowi Nascimbeni i Janowi Calabrii przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto w miejscach i w sposób określony przez prawo co roku: Józefa Nascimbeni dnia 21 stycznia, Jana Calabrii dnia 4 grudnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
To zaś, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Weronie pod pierścieniem Rybaka dnia 17 kwietnia roku Pańskiego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
