Jan Paweł II
«QUAE STULTA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI CALABRII, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZEŃ UBOGICH SŁUG BOŻEJ OPATRZNOŚCI ORAZ UBOGICH SŁUŻEBNIC BOŻEJ OPATRZNOŚCI
Werona, 17 kwietnia 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić» (por. 1 Kor 1, 27-29). Te słowa św. Pawła bardzo trafnie ukazują ducha Jana Calabrii. Gdy jego biskup zdecydował o dopuszczeniu go do kapłaństwa, powiedział «Przyjęliśmy już wielu wykształconych kleryków; przyjmijmy teraz pobożnego. W domu Ojca jest mieszkań wiele». Jan Calabria urodził się w Weronie dnia 8 października 1873 roku w bardzo ubogiej rodzinie, a dnia 1 listopada został ochrzczony w parafii Świętych Apostołów.
Uczęszczał do szkoły podstawowej z bardzo dobrymi wynikami, lecz po śmierci ojca musiał ją przerwać i podjąć pracę w różnych warsztatach jako pomocnik. Nigdy jednak nie porzucił pragnienia kapłaństwa. Pomógł mu w tym wikariusz kościoła św. Wawrzyńca, który opłacił jego naukę i umożliwił mu rozpoczęcie nauki gimnazjalnej w seminarium. Po pomyślnym zdaniu egzaminów mógł uczęszczać do seminarium jako uczeń zewnętrzny. Na dwa lata przerwał naukę, aby zarabiać na utrzymanie. Prowadził życie nieskazitelne, pełne ofiarnej miłości i serdecznej pogody ducha, dzięki czemu zjednał sobie życzliwość wszystkich, zarówno przełożonych, jak i kolegów. Gdy wybuchła epidemia, wytrwale służył chorym alumnom i wielu z nich doprowadził do Boga.
Następnie wznowił studia i jako kleryk założył „Pobożne Stowarzyszenie Pomocy Ubogim Chorym”. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 11 sierpnia 1901 roku został wikariuszem parafii św. Szczepana w Weronie. Stał się apostołem ubogich, ludzi starszych, chorych oraz chłopców czyszczących kominy. Sześć lat później mianowano go rektorem kościoła św. Benedykta na Górze. Przy pomocy matki i kilku gorliwych świeckich przyjął do domu sześciu opuszczonych chłopców i zapewnił im wszystko, czego potrzebowali. W tym właśnie odkrył swoje szczególne powołanie, które odtąd stało się zasadą całego jego życia i działalności: pragnął żyć Ewangelią całkowicie i „bez komentarzy”, a zarazem całkowicie zawierzyć się Bożej Opatrzności zgodnie ze słowami Jezusa: «Starajcie się naprzód o królestwo Boga, a wszystko inne będzie wam dodane» (por. Mt 6, 33).
Dnia 26 listopada 1907 roku, przy pomocy kilku osób, założył „La casa dei buoni ragazzi”, przeznaczony dla biednej i opuszczonej młodzieży. Pośród trudów i przeciwności rosła liczba jego współpracowników, którzy z czasem utworzyli rodzinę zakonną nazwaną „Ubogimi Sługami Bożej Opatrzności”, erygowaną dnia 11 lutego 1932 roku. Podobnie założył żeńską rodzinę zakonną, która dnia 25 marca 1952 roku otrzymała status zgromadzenia zakonnego i została nazwana „Ubogimi Służebnicami Bożej Opatrzności”. Oba zgromadzenia zostały zatwierdzone przez Stolicę Apostolską: pierwsze dnia 25 kwietnia 1949 roku, drugie dnia 25 grudnia 1981 roku. Zawsze uważnie wsłuchując się w znaki Bożej Opatrzności, zakładał nowe domy we Włoszech oraz misję w Indiach, pragnąc rozszerzania działalności misyjnej, co po jego śmierci dokonało się także w Ameryce i Angoli.
Otaczał troską również chorych i ubogich ludzi starszych, dla których tworzył odpowiednie dzieła pomocy. Troszczył się o powołania ludzi ubogich. Nie zaniedbywał także więźniów i osób opuszczających więzienia; służyło im przede wszystkim stowarzyszenie świeckich założone dnia 8 października 1944 roku pod nazwą „Rodzina Braci Zewnętrznych”. Bliscy byli mu również kapłani przeżywający trudności duchowe. Już na początku tego wieku podejmował inicjatywy ekumeniczne. Ponieważ gorąco miłował Kościół, publikował pisma zachęcające kapłanów do świętości oraz umacniające wiernych. Ofiarowywał także za Kościół swoje cierpienia i modlitwy. Kierował duchowo wieloma osobami oraz wspierał i umacniał różne rodzące się dzieła kościelne.
Po krótkiej chorobie zmarł w Weronie dnia 4 grudnia 1954 roku.
Dnia 7 grudnia 1957 roku rozpoczęto procesy dotyczące opinii jego świętości, a także braku kultu i jego pism. Dnia 6 marca 1981 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Następnie został ustanowiony proces apostolski. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 16 stycznia 1986 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane.
Następnie postulatorzy sprawy przedstawili Stolicy Apostolskiej — zgodnie z wymogami prawa dotyczącymi beatyfikacji — domniemane cudowne uzdrowienie dokonane przez Boga za wstawiennictwem tego Czcigodnego Sługi Bożego. Ponieważ badania lekarzy i teologów przeprowadzone w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zakończyły się pomyślnie, dekretem z dnia 16 marca 1987 roku uznaliśmy autentyczność tego cudu.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Weronie. Dzisiaj zatem podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
«Przychylając się do prośby naszego Brata Giuseppe Amariego, biskupa Werony, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Józefowi Nascimbeni i Janowi Calabrii przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto w miejscach i w sposób określony przez prawo co roku: Józefa Nascimbeni dnia 21 stycznia, Jana Calabrii dnia 4 grudnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
To zaś, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Weronie pod pierścieniem Rybaka dnia 17 kwietnia roku Pańskiego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
