Jan Paweł II
«DOMINUS HABITARE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ FRANCISZCE ANNIE OD MATKI BOŻEJ BOLESNEJ
Rzym, 01 października 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Pan „niepłodnej każe zamieszkać w domu jako radosnej matce dzieci” (Ps 113 [112], 9).
Czcigodna Służebnica Boża Franciszka Anna od Matki Bolesnej (w świecie Franciszka Maria Cirer Carbonell) otrzymała z nieba dar macierzyństwa nie według ciała, lecz według ducha; po tym bowiem, jak jako osoba świecka służyła wspólnocie parafialnej i z macierzyńską troską prowadziła wiele dusz do poznania i miłości Boga, już w podeszłym wieku poświęciła się Panu i dała początek nowej rodzinie zakonnej, która miała opiekować się chorymi i nauczać dzieci prawd chrześcijańskiej wiary.
Urodziła się w miejscowości Sencelles, na terenie diecezji Majorka, dnia 1 czerwca 1781 roku jako córka Joana Cirera i Joanny Carbonell, którzy zapewnili jej solidne wychowanie chrześcijańskie. Dnia 9 maja 1788 roku przyjęła sakrament bierzmowania, a w roku 1791 po raz pierwszy przystąpiła do Stołu Eucharystycznego. Od dzieciństwa poświęcała się pracom domowym, uprawie rodzinnych pól, naśladowaniu Chrystusa i działalności apostolskiej. Nigdy nie uczęszczała do szkoły ani nie nauczyła się czytać i pisać; tak dobrze jednak opanowała katechizm, że skutecznie nauczała go dzieci w swojej miejscowości. We współpracy ze swoimi proboszczami, którzy byli jej przewodnikami duchowymi, wytrwale, pokornie, gorliwie i owocnie rozwijała różne formy apostolatu pośród młodzieży, ubogich, chorych i grzeszników. Świadomie i w pełni żyjąc zobowiązaniami wynikającymi z chrztu, osiągnęła świętość i wszystkimi siłami pracowała dla wzrostu Kościoła i szerzenia wiary, wywierając dobroczynny wpływ na swoją parafię i całą wyspę Majorkę. W roku 1798 złożyła profesję w Trzecim Zakonie św. Franciszka, którego ideał wiernie i z radością realizowała. W wieku siedemdziesięciu lat, za zgodą władzy kościelnej, założyła w swoim domu wspólnotę Sióstr Miłosierdzia (w roku 1851), którymi jako przełożona kierowała roztropnie i z dobrocią aż do śmierci.
Blask cnót i wyjątkowa żarliwość apostolska uczyniły ją wzorem dla ludu i dla sióstr. Niezachwianie wierzyła w prawdy Boże, a z uległością i duchową radością każdego dnia pełniła wolę Bożą oraz wiernie zachowywała śluby zakonne. Aby jeszcze lepiej odpowiadać na liczne łaski, którymi Pan ją obdarzał, pogrążała się w kontemplacji spraw niebieskich, była wytrwała w przyjmowaniu sakramentów i modlitwie oraz gotowa do pokuty i umartwienia. Szczególnym nabożeństwem otaczała Eucharystię i Najświętszą Maryję Pannę. Miłowała Kościół i służyła mu z pokorą i uległością. Nie przywiązując się do dóbr ziemskich, całą nadzieję pokładała w Opatrzności i nawet wśród przeciwności zawsze zachowywała pokój ducha. Chociaż wszyscy darzyli ją wielkim szacunkiem, pozostała prosta i umiłowała życie ukryte. Niespodziewanie odeszła z tego świata po przyjęciu Eucharystii dnia 27 lutego 1855 roku.
Ponieważ trwała opinia jej świętości, biskup Majorki rozpoczął sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu procesu zwyczajnego i apostolskiego pomyślnie zbadano cnoty Czcigodnej Służebnicy Bożej i dnia 21 marca 1985 roku ogłosiliśmy dekret odnoszący się do nich. Tymczasem na Majorce przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu tejże Czcigodnej Służebnicy Bożej. Po pomyślnym zbadaniu i rozważeniu sprawy przez lekarzy i teologów w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłosiliśmy w Naszej obecności dnia 28 listopada 1988 roku dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 1 października następnego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Rafaela Torija de la Fuente, biskupa Ciudad Real, Florina Tagliaferri, biskupa Viterbo, Giulia Oggioni, biskupa Bergamo, oraz Teodora Úbedy Gramage, biskupa Majorki, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Nicefor Díez Tejerina i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczennicy, Wawrzyniec Maria Salvi, Gertruda Katarzyna Comensoli oraz Franciszka Anna Cirer Carbonell otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku: Nicefora Díez Tejeriny i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczenników — 23 lipca, Wawrzyńca Marii Salviego — 12 czerwca, Gertrudy Katarzyny Comensoli — 18 lutego, a Franciszki Anny Cirer Carbonell — 27 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby teraz i w przyszłości zachowało swoją moc i trwałość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1989, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
