Jan Paweł II
«SINITE PARVULOS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU WAWRZYŃCOWI MARII OD ŚWIĘTEGO FRANCISZKA KSAWEREGO
Rzym, 01 października 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego” (Mk 10, 14-15). Te jasne słowa Boskiego Mistrza rozważały i wprowadzały w życie te dusze, które na przestrzeni wieków wybierały drogę ewangelicznej prostoty, pragnąc osiągnąć chrześcijańską doskonałość i podążając za duchowością słusznie nazwaną „duchowym dziecięctwem”. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Czcigodny Sługa Boży Wawrzyniec Maria od Świętego Franciszka Ksawerego, kapłan Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa.
Urodził się w Rzymie dnia 30 października 1782 roku jako syn Antonia Salviego i Marii Anny Biondi. Następnego dnia został ochrzczony w parafii św. Eustachego przy Panteonie i nadano mu imiona Wawrzyniec, Kajetan i Emanuel. Po przyjęciu sakramentu bierzmowania kształcił się w Kolegium Rzymskim, gdzie przez pewien czas jego prywatnym nauczycielem był kameduła Mauro Cappellari, późniejszy papież Grzegorz XVI.
Pociągany gorącym pragnieniem życia doskonalszego, w listopadzie 1801 roku wstąpił do Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa i rozpoczął nowicjat w klasztorze św. Józefa na Monte Argentario, założonym przez św. Pawła od Krzyża. Dnia 20 listopada 1802 roku – otrzymawszy już imię zakonne Wawrzyńca Marii od Świętego Franciszka Ksawerego – złożył śluby wieczyste wraz z czwartym ślubem właściwym temu zgromadzeniu, mianowicie „szerzenia według sił nabożeństwa do Męki Pańskiej zgodnie z Regułami i Konstytucjami Zgromadzenia”. Dnia 29 grudnia 1805 roku otrzymał w Rzymie święcenia kapłańskie i odtąd z coraz większym oddaniem pełnił posługę apostolską.
Po kilku latach dotknęły go skutki kasaty zakonów dokonanej przez Napoleona. Ponieważ stanowczo odmówił złożenia przysięgi cesarzowi, został zmuszony do opuszczenia Rzymu i udał się do regionu Marche. Tam doznał cudownego uzdrowienia z ciężkiej choroby, przypisywanego Dzieciątku Jezus, które – jak utrzymywano – ukazało mu się osobiście. Wydarzenie to całkowicie odmieniło dalszy bieg jego życia i działalności apostolskiej.
Po powrocie z wygnania papieża Piusa VII Sługa Boży wrócił do Rzymu i z nowym zapałem podjął posługę właściwą Zgromadzeniu Męki Jezusa Chrystusa. Przez około czterdzieści lat jako wędrowny kaznodzieja przemierzał głównie środkowe Włochy, oddając się misjom ludowym, rekolekcjom dla duchowieństwa, zakonników i zakonnic, szczególnie jednak cenił posługę sakramentu pokuty i kierownictwo duchowe. Ojciec Wawrzyniec Maria przeprowadził około trzystu misji i rekolekcji, osiągając tak wielkie owoce duchowe, że często uważano go za cudotwórcę. Był prawdziwym apostołem duchowości pasyjnej św. Pawła od Krzyża, wiernym jego nauce i przykładowi; wyróżniał się jednak szczególnie szerzeniem nabożeństwa do tajemnicy Wcielenia i Dzieciątka Jezus, któremu poświęcił się nawet specjalnym ślubem.
Jako rodowity rzymianin niewątpliwie pozostawał pod wpływem ludowego kultu cudownej figurki Dzieciątka Jezus czczonej od wieków w rzymskim franciszkańskim kościele Aracoeli. Umocniony własnym doświadczeniem duchowym zgłębiał nieskończoną miłość Słowa Wcielonego i czuł się zobowiązany stać się gorliwym apostołem tego nabożeństwa. Trudno krótko opisać, jak bardzo starał się przez pisma i kaznodziejstwo przyciągać ludzi do Dzieciątka Jezus. Uczył ich rozważania tajemnicy Wcielenia, rozpowszechniał pisma i obrazki Dzieciątka Jezus, zakładał stowarzyszenia ku Jego czci, umieszczał figury Dzieciątka Jezus na ołtarzach, często wykonując je własnymi rękami. Zyskał tak wielką sławę wśród pasterzy i wiernych, że ze względu również na niski wzrost ciała nazywano go serdecznie „Ojcem Wawrzyńcem od Dzieciątka Jezus”. Jego apostolatowi towarzyszyły ponadto wydarzenia i uzdrowienia uznawane przez ludzi tamtej epoki za cudowne, podczas gdy sam Sługa Boży zdawał się być obdarzony darami mistycznymi. Szczególnie godne pamięci było uwolnienie miasta Viterbo od epidemii cholery w roku 1855, po tym jak Sługa Boży, wezwany przez samego biskupa, przez trzy dni głosił w katedrze kazania o Dzieciątku Jezus.
Ojciec Wawrzyniec Maria nie cieszył się jednak mocnym zdrowiem, lecz pobudzany gorliwością ducha i troską o dusze przezwyciężał wszelkie trudności. W swojej prowincji zakonnej pełnił obowiązki rektora w kilku klasztorach, a także w domu generalnym Świętych Jana i Pawła w Rzymie; wielokrotnie wybierano go również konsultorem prowincji zakonnej. Budził wielki podziw z powodu swoich wybitnych cnót zakorzenionych w gorącej modlitwie, głębokiej pobożności eucharystycznej i maryjnej. Cnoty teologalne, kardynalne i moralne harmonijnie splatały się w nim, czyniąc go prawdziwym człowiekiem Bożym, doskonale naśladującym Chrystusa.
Wyczerpany trudami i osłabiony wiekiem, dotknięty apopleksją, zmarł po przyjęciu ostatnich sakramentów w domu dobroczyńców rodziny Porta w Capranice, na terenie dawnej diecezji Sutri, dnia 12 czerwca 1856 roku. Po bardzo uroczystym pogrzebie, podczas którego już ogłaszano go świętym, został pochowany w kościele klasztoru swojego zgromadzenia w miejscowości Sant’Angelo koło Vetralli w diecezji Viterbo, gdzie wierni do dziś otaczają czcią jego ciało.
Ponieważ opinia jego świętości stale wzrastała, w latach 1891-1894 przeprowadzono procesy diecezjalne zarówno w Rzymie, jak i w różnych innych diecezjach. Po opublikowaniu dekretu o jego pismach dnia 28 lutego 1923 roku wydano dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Następnie przeprowadzono procesy apostolskie w Viterbo i innych diecezjach w latach 1923-1927.
Po zachowaniu wszystkich przepisów wymaganych przez prawo, za aprobatą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, uznaliśmy osobiście heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych Wawrzyńca Marii od Świętego Franciszka Ksawerego, ogłaszając stosowny dekret dnia 8 lutego maryjnego roku 1978. Następnie dekretem z dnia 28 listopada 1988 roku uznaliśmy za cudowne uzdrowienie augustianki siostry Wiktorii Róży Venturini od Matki Bolesnej z przewlekłego wrzodu żołądka ze zwężeniem bliznowatym i ciężkim wyniszczeniem organizmu, przypisane wstawiennictwu Sługi Bożego.
Po wyznaczeniu dnia beatyfikacji, mianowicie 1 października 1989 roku, w dwudziestą szóstą niedzielę zwykłą, podczas uroczystości na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Rafaela Torija de la Fuente, biskupa Ciudad Real, Florina Tagliaferri, biskupa Viterbo, Giulia Oggioni, biskupa Bergamo, oraz Teodora Úbedy Gramage, biskupa Majorki, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Nicefor Díez Tejerina i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczennicy, Wawrzyniec Maria Salvi, Gertruda Katarzyna Comensoli oraz Franciszka Anna Cirer Carbonell otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku: Nicefora Díez Tejeriny i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczenników — 23 lipca, Wawrzyńca Marii Salviego — 12 czerwca, Gertrudy Katarzyny Comensoli — 18 lutego, a Franciszki Anny Cirer Carbonell — 27 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Rzym raduje się zatem także i dziś tym, że wydał i wychował tak znakomitego syna, ozdobionego chwałą błogosławionych mieszkańców nieba. Niech więc ten wybitny jego syn nadal wskazuje mu drogę chrześcijańskich cnót i świętości.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1989, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
