Jan Paweł II
«UTI ANTEA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ GERTRUDZIE COMENSOLI
Rzym, 01 października 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Tak jak dawniej, również dzisiaj wzrost świętości nie dokonuje się w Kościele bez owocnego czerpania z tajemnicy Eucharystii. Także w dziedzinie życia społecznego najwyższe dobra pokoju i sprawiedliwości, równości i prawdziwej wolności, tak gorąco upragnione przez ludzi naszych czasów, a mimo wielkich wysiłków i bolesnych doświadczeń jeszcze nieosiągnięte, znalazłyby liczniejszych i skuteczniejszych współpracowników, gdyby więcej było ludzi prawych żyjących Sakramentem Boga-z-nami” (Discorsi e Radiomessaggi di Sua Santità Pio XII, t. XV [1953-1954], 298, Tip. Pol. Vaticana 1954).
Czcigodna Służebnica Boża Gertruda Comensoli była głęboko przekonana, że Eucharystia stanowi centrum życia wiernych i Kościoła, i dawała temu wspaniałe świadectwo. Z tajemnicy eucharystycznej, którą gorliwie rozważała i adorowała, uczyła się wiernie i z miłością podążać śladami Boskiego Mistrza oraz czerpała siły, by z wielkodusznością i wytrwałością służyć Bogu i duszom od młodości aż do ostatnich dni życia.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się w miejscowości Bienno, w diecezji Brescii, dnia 18 stycznia 1847 roku jako córka Carla Comensoliego i Anny Marii Milesi, którzy na chrzcie nadali jej imię Katarzyna. Już jako dziecko, odpowiadając na łaskę Bożą i dobre wychowanie otrzymane w rodzinie, zaczęła okazywać gorące pragnienie miłowania Boga oraz szczególne nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Już wtedy postanowiła nie mieć innego oblubieńca poza Chrystusem i poświęcać czas nie dziecięcym zabawom, lecz służbie bliźnim, modlitwie i pokucie. Pod kierunkiem spowiednika ze wszystkich sił starała się postępować drogą chrześcijańskiej doskonałości, a dla osiągnięcia tego celu szczególnie ćwiczyła się w posłuszeństwie, pokorze, zaparciu siebie i doskonałym zjednoczeniu z wolą Bożą, unikając nawet najmniejszego dobrowolnego grzechu. Pragnęła miłować jedynie Jezusa i sprawiać, aby był miłowany, a przekonanie to tak się w niej umocniło, że uważała, iż w pełni może je urzeczywistnić jedynie w życiu konsekrowanym. Dlatego w roku 1862 wstąpiła do Instytutu Córek Miłości w Lovere, na terenie diecezji Brescii, lecz po kilku miesiącach z powodu stanu zdrowia wróciła do domu. W roku 1864 została członkinią Stowarzyszenia Córek św. Anieli Merici. Została mistrzynią nowicjatu i poświęciła się apostolatowi pośród dziewcząt i dzieci, które często prowadziła przed Jezusa Eucharystycznego. Z czasem jednak zapał, którym płonęła do tej pory, zaczął słabnąć i pod wpływem niektórych znajomości doświadczyła pokusy marności świata. Miłość Boga zwyciężyła jednak i ponownie oraz na zawsze zapanowała w jej sercu.
W roku 1869, z powodu trudnej sytuacji materialnej rodziny, podjęła pracę jako służąca u proboszcza w Chiari, a następnie u pewnej szlachetnej pani w San Gervasio d’Adda, na terenie diecezji Bergamo. Nie zaniedbując swoich obowiązków, gorliwie troszczyła się o życie duchowe i wraz z kilkoma dziewczętami angażowała się w apostolat pośród młodych kobiet oraz w dzieła miłosierdzia. W tym samym czasie urzeczywistniła swoje dawne pragnienie założenia zgromadzenia zakonnego poświęconego adoracji eucharystycznej. Stało się to dnia 15 grudnia 1882 roku, za aprobatą biskupa Bergamo i przy pomocy kapłana, Sługi Bożego Franciszka Spinellego, pierwszego przełożonego rodzącego się Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu. Dwa lata później Służebnica Boża wraz z pięcioma towarzyszkami przyjęła habit zakonny i imię siostry Gertrudy od Najświętszego Sakramentu. Dzieło, roztropnie kierowane przez Założycielkę, początkowo szybko się rozwijało: liczba powołań stale rosła, podobnie jak liczba sierot powierzonych opiece zgromadzenia. Nadszedł jednak czas bardzo ciężkiego kryzysu, który boleśnie dotknął Instytut i doprowadził go niemal do ruiny materialnej. W tych przeciwnościach Czcigodna Służebnica Boża odznaczyła się niezwykłym duchem pokory, cierpliwości i miłości; szczerze przebaczyła wszystkim odpowiedzialnym za zaistniałą sytuację i ufając Opatrzności, nie porzuciła rozpoczętego dzieła, lecz odnowiła zgromadzenie, które dla roztropności przeniosło się czasowo do diecezji Lodi, gdzie zostało kanonicznie zatwierdzone przez tamtejszego biskupa dnia 8 września 1891 roku. W następnym roku Czcigodna Służebnica Boża złożyła śluby wieczyste. Po powrocie do Bergamo poświęciła resztę życia wielkodusznej trosce o kierowanie swoim Instytutem i formacji sióstr, które wychowywała do miłości Boga i ubogich bardziej przykładem dobroci niż samymi pouczeniami.
Tego, czego nauczała innych, sama najwierniej przestrzegała, wytrwale i z radością ducha. Wszystkim wydawało się, że nie pragnie niczego innego, jak tylko nieustannie postępować w naśladowaniu Chrystusa i ze wszystkich sił pracować dla wzrostu królestwa Bożego na ziemi. Umocniona wielką wiarą i ożywiana gorliwą miłością, znajdowała radość w bliskości Pana i wiernym pełnieniu Jego woli. Aby podobać się Bogu, nieustannie zapierała się siebie, mężnie i pogodnie niosła swój krzyż, podejmowała pokutę i umartwienie, wiernie zachowywała śluby zakonne, była wytrwała w modlitwie prywatnej i wspólnotowej, a szczególnie gorliwa i żarliwa w adoracji Najświętszej Eucharystii, którą nazywała swoim rajem na ziemi, oraz w szerzeniu jej kultu wśród sióstr i ludu. Stałe duchowe zjednoczenie z Chrystusem podtrzymywało w niej czystą i niestrudzoną miłość bliźniego. Była prawdziwą matką dla sióstr i sierot pozostających pod opieką jej zgromadzenia; troszczyła się o zbawienie dusz oraz nawrócenie niewierzących i grzeszników; pocieszała strapionych i wspierała chorych; była hojna wobec ubogich i gotowa przebaczać tym, którzy ją krzywdzili; modliła się i zachęcała do modlitwy za dusze cierpiące w czyśćcu. Z miłością i wdzięcznością służyła Kościołowi, zachowywała jego naukę i przepisy oraz otaczała szczerą czcią Biskupa Rzymu, biskupów i kapłanów, których wspierała codzienną modlitwą.
Wszystko, co czyniła dla chwały Boga i dobra bliźnich, wykonywała pokornie i roztropnie, chętnie i bezinteresownie, nie zważając na wynikające stąd trudności i przeciwności. Tak postępowała aż do ostatnich dni życia i gdy niespodziewana choroba postawiła ją wobec śmierci, z wielkim spokojem, jak zawsze, poddała się woli Bożej. Przed odejściem z tego świata powiedziała do sióstr: „Polecam wam zachowywanie Reguły, milczenie, umartwienie, ubóstwo i posłuszeństwo”. Weszła do wieczności, do której przez całe życie dążyła, dnia 18 lutego 1903 roku, kierując ostatnie spojrzenie ku tabernakulum.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, nie tylko trwała, lecz po śmierci jeszcze bardziej wzrosła; dlatego biskup Bergamo rozpoczął sprawę jej kanonizacji przez przeprowadzenie procesu informacyjnego w latach 1928-1932. Papież Pius XII wydał dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską dnia 4 czerwca 1941 roku; następnie przeprowadzono proces apostolski. Po zakończeniu zwyczajnych badań w ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów dnia 26 kwietnia 1961 roku, w obecności papieża Jana XXIII, ogłoszono dekret uznający, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie w kurii biskupiej w Tubarão w Brazylii przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia chłopca Solaniego Pavarina. Po zbadaniu sprawy przez Radę Lekarską, konsultorów teologicznych oraz kardynałów i biskupów, dnia 13 maja 1989 roku ogłosiliśmy dekret uznający owo uzdrowienie za prawdziwy cud przypisywany wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Gertrudy Comensoli. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 1 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Rafaela Torija de la Fuente, biskupa Ciudad Real, Florina Tagliaferri, biskupa Viterbo, Giulia Oggioni, biskupa Bergamo, oraz Teodora Úbedy Gramage, biskupa Majorki, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Nicefor Díez Tejerina i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczennicy, Wawrzyniec Maria Salvi, Gertruda Katarzyna Comensoli oraz Franciszka Anna Cirer Carbonell otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku: Nicefora Díez Tejeriny i dwudziestu pięciu Towarzyszy, męczenników — 23 lipca, Wawrzyńca Marii Salviego — 12 czerwca, Gertrudy Katarzyny Comensoli — 18 lutego, a Franciszki Anny Cirer Carbonell — 27 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1989, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
