Jan Paweł II
«ERO VOBIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FILIPOWI RINALDIEMU
Rzym, 29 kwietnia 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami» (2 Kor 6, 18). Czcigodny Sługa Boży Filip Rinaldi nie tylko z pokorą i radością przyjął dar Bożego ojcostwa, lecz także gorliwie pełniąc posługę kapłańską, stał się prawdziwym świadkiem takiego ojcostwa, ponieważ z ojcowską miłością i troską służył ludziom.
Urodził się dnia 26 maja 1856 roku w miejscowości Lu Monferrato na terenie diecezji Casale, jako syn Cristofora Rinaldi i Antonii Brezzi, którzy zapewnili mu solidne wychowanie chrześcijańskie i ludzkie. Już jako chłopiec poznał św. Jana Bosko, który stał się jego mistrzem duchowym, pomógł mu odkryć powołanie i wstąpić do nowo powstałego Towarzystwa Salezjańskiego. Profesję wieczystą złożył dnia 13 sierpnia 1880 roku. Wkrótce po święceniach kapłańskich, które otrzymał dnia 23 grudnia 1882 roku, został mianowany przełożonym domu dla powołań dorosłych. W pełnieniu tego zadania wyróżniał się jako wychowawca o wyjątkowych zdolnościach i szlachetnym charakterze.
Wysłany do Hiszpanii, gdzie był przełożonym domu w Sarriá, a następnie inspektorem domów salezjańskich w Hiszpanii i Portugalii, prowadził intensywną i owocną działalność, przyczyniając się do wzrostu liczby współbraci, nowych domów i dzieł apostolskich. W roku 1901 powrócił do Turynu, zostając wikariuszem generalnym swojego zgromadzenia. Z wiernością, roztropnością i wielką gorliwością służył przełożonym generalnym: bł. Michałowi Rua i Pawłowi Alberze. Równocześnie, kierowany troską o dusze i szerzenie królestwa Chrystusa, poświęcał się licznym dziełom, zwłaszcza przeznaczonym dla świeckich. Ożywiał działalność Stowarzyszenia Współpracowników Salezjańskich, założył Federację Byłych Wychowanków, stowarzyszenie Nauczycieli Katolickich, rozwijał oratoria i koła młodzieżowe, angażował się w działalność wydawniczą oraz zgromadził grupę dziewcząt „konsekrowanych w świecie”, która obecnie jest prężnie rozwijającym się instytutem świeckim.
Wybrany w roku 1922 przełożonym generalnym Towarzystwa Salezjańskiego, przykładem swoich cnót i gorliwością o sprawy Boże stał się nauczycielem życia i znakiem dla wszystkich powierzonych jego trosce. Jako wierny i roztropny interpretator ducha św. Jana Bosko ze szczególną troską zabiegał o duchową i apostolską formację współbraci. Był wyczulony na potrzeby Kościoła, rozwinął żywy ruch misyjny, zakładał oratoria i wspierał tworzenie parafii na przedmieściach miast. W roku 1929 wielką pociechą było dla niego uczestnictwo w beatyfikacji św. Jana Bosko, którego był najwierniejszym uczniem oraz naśladowcą jego duchowości i sposobu kierowania wspólnotą. Do końca swoich dni pracował z roztropnością i gorliwością, mimo szybko pogarszającego się zdrowia. Zmarł nagle dnia 5 grudnia 1931 roku w Turynie. Całe jego życie zostało oddane Chrystusowi i ludowi Bożemu, a jego oddziaływanie nie ograniczało się jedynie do Towarzystwa Salezjańskiego, lecz obejmowało cały Kościół. Potrafił harmonijnie łączyć głębokie życie wewnętrzne i pobożność z dynamicznym apostolstwem, stanowczość w sprawowaniu władzy z ojcowską dobrocią, którą wszyscy uważali za jego szczególną cechę. Pozostaje wybitnym świadkiem dla kapłanów naszych czasów, dla przełożonych zakonnych i wychowawców oraz dla świeckich, których szczególne miejsce w Kościele umiał dostrzec.
Opinia świętości, jaką cieszył się za życia, wzrosła i umocniła się po jego śmierci. Dlatego arcybiskup Turynu rozpoczął w roku 1947 jego proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu procesu diecezjalnego i apostolskiego zbadano zgodnie z obowiązującą praktyką jego cnoty. Dnia 3 stycznia 1987 roku został ogłoszony w Naszej obecności Dekret uznający, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w diecezji Mondovì w Piemoncie przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w roku 1945 i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Po zbadaniu sprawy zgodnie z przyjętymi normami dnia 3 marca bieżącego roku został ogłoszony Dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 29 kwietnia tego samego roku.
Dzisiaj więc na Placu św. Piotra podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Gabina Díaz Merchán, arcybiskupa Oviedo, Narcisa Jubany Arnau, arcybiskupa seniora i administratora apostolskiego Barcelony, Raymunda Torrella Cascante, arcybiskupa Tarragony, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Cyryl Bertrán i siedmiu Towarzyszy, Innocenty od Niepokalanego Poczęcia, Maria od Miłosierdzia Prat, Jakub Hilary Barbal Cosán, męczennicy, oraz Filip Rinaldi, prezbiter, nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie w miejscach i w sposób określony przez prawo: Cyryla Bertrána i siedmiu Towarzyszy oraz Innocentego od Niepokalanego Poczęcia — 9 października, Marii od Miłosierdzia Prat — 24 lipca, Jakuba Hilarego Barbal Cosán — 18 stycznia, a Filipa Rinaldiego — 5 grudnia każdego roku. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie modliliśmy się, aby owi Błogosławieni, którzy przez cześć oddawaną im jako uczniom Chrystusa zostali przedstawieni wiernym jako wzór do naśladowania, nie zapominali przed Bogiem o tych, którzy należąc do tej samej owczarni Pana, podejmują obecnie trud pielgrzymowania, szczerze starając się dojść tam, dokąd oni sami już dotarli jako nowi mieszkańcy nieba.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia roku Pańskiego 1990, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
