Jan Paweł II
«NON DILIGAMUS VERBO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PAWŁOWI PIOTROWI GOJDIČOWI
Rzym, 04 listopada 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą” (1 J 3, 18).
Czcigodny Sługa Boży Paweł Piotr Gojdič przez przelanie własnej krwi dał świadectwo wierności Panu, a zarazem miłości do Kościoła i Następcy św. Piotra. Z niezwykłą odwagą znosił długie pasmo cierpień, a w końcu poniósł śmierć, ponieważ nie chciał wyprzeć się Chrystusa ani zerwać jedności z Biskupem Rzymu.
Sługa Boży urodził się 17 lipca 1888 roku w miejscowości Ruské Pekľany, w eparchii preszowskiej na Słowacji. Już jako młodzieniec pielęgnował powołanie do kapłaństwa i po ukończeniu studiów teologicznych otrzymał święcenia kapłańskie 27 sierpnia 1911 roku. Następnie wstąpił do Zakonu Bazylianów św. Jozafata, przyjmując imię Paweł. Pragnął prowadzić życie ascetyczne, lecz Opatrzność Boża przygotowała dla niego inną drogę. Został mianowany administratorem apostolskim eparchii preszowskiej, a kilka miesięcy później biskupem tytularnym Harpasos. Sakrę biskupią przyjął 25 marca 1927 roku. Następnie został mianowany biskupem preszowskim i kierował swoją eparchią z pasterską miłością, roztropnością i wielką rozwagą, mimo niezwykle trudnych okoliczności tamtych czasów. Opierając się na Bożym miłosierdziu, umacniał swoją wiarę przez wytrwałą modlitwę oraz nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu, Najświętszej Maryi Panny i Najświętszego Serca Jezusowego. Z całych sił troszczył się o rozwój życia duchowego wiernych oraz o zapewnienie im odpowiedniej formacji chrześcijańskiej. W swojej posłudze pasterskiej nieustannie starał się realizować przyjęte motto: „Z pomocą Bożą pragnę być ojcem sierot, wspomożycielem ubogich i pocieszycielem strapionych.” Pokorny i życzliwy wobec wszystkich, zasłużył sobie na miano „człowieka o złotym sercu”. Po zakończeniu II wojny światowej, gdy władzę przejęli komuniści, usiłowano zmusić wszystkich grekokatolików do przejścia do Kościoła prawosławnego. Sługa Boży, mimo gróźb i prześladowań, odmówił zerwania więzi jedności z Biskupem Rzymu. Z tego powodu stał się szczególnie niewygodny dla komunistycznego reżimu. Został aresztowany i po pokazowym procesie, który odbył się w styczniu 1951 roku, skazany na dożywotnie więzienie. W więzieniu doznawał wszelkiego rodzaju prześladowań i zniewag oraz był poddawany bezpodstawnym szykanom, które znosił z niezwykłym męstwem, nigdy się nie skarżąc i przebaczając swoim prześladowcom. Nieustannie się modlił i potajemnie sprawował Boską Liturgię. Oferowano mu wolność pod warunkiem przyjęcia urzędu patriarchy Kościoła prawosławnego w Czechosłowacji, lecz on, mając przed oczyma dobra wieczne, wybrał śmierć zamiast odstępstwa od wiary. Zmarł 17 lipca 1960 roku w szpitalu więziennym w Leopoldovie na Słowacji wskutek chorób i cierpień doznanych w więzieniu.
Gdy szerzyła się opinia o jego męczeństwie, biskup Preszowa rozpoczął w 1999 roku proces beatyfikacyjny, zmierzający do uznania jego męczeństwa. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem 27 września bieżącego roku został ogłoszony dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 4 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jánа Hirki, biskupa Preszowa, Pietro Giacomo Nonisa, biskupa Vicenzy, Jorge Ferreira da Costa Ortigi, arcybiskupa Bragi, Juana Luisa kardynała Cipriani Thorne, arcybiskupa Limy, Michele kardynała Giordano, arcybiskupa Neapolu, oraz Juana Maríi Uriarte Goricelay, biskupa San Sebastián, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Pawłowi Piotrowi Gojdičowi, Metodemu Dominikowi Trčce, Janowi Antoniemu Farinie, Bartłomiejowi Fernandesowi dos Mártires, Alojzemu Tezzy, Pawłowi Mannie, Kajetanie Sterni i Marii Pilar Izquierdo Albero przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich święto: Pawła Piotra Gojdiča dnia 17 lipca, Metodego Dominika Trčki dnia 25 sierpnia, Jana Antoniego Fariny dnia 14 stycznia, Bartłomieja Fernandesa dos Mártires dnia 18 lipca, Alojzego Tezzy dnia 26 września, Pawła Manny dnia 16 stycznia, Kajetany Sterni dnia 26 listopada oraz Marii Pilar Izquierdo Albero dnia 27 lipca każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten znakomity kapłan jaśnieje wobec wszystkich jako wzór człowieka, który całe swoje życie poświęcił gorliwej służbie Bogu i ludziom. Z niezłomną wytrwałością zachował wierną więź z Biskupem Rzymu i Kościołem katolickim, stając się wybitnym świadkiem wiary oraz niosąc wszystkim zbawcze dary Pana i orędzie Ewangelii.
Po wygłoszeniu, zgodnie ze zwyczajem, przemówienia o życiu, cnotach i dziełach nowych Błogosławionych oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z głęboką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
