Jan Paweł II
«OMNIA POSSUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU METODEMU DOMINIKOWI TRČCE
Rzym, 04 listopada 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13).
Umocniony jednością z Chrystusem, swoim Mistrzem, Czcigodny Sługa Boży Metody Dominik Trčka poświęcił życie głoszeniu słowa Bożego najbardziej opuszczonym społecznościom. Nie zawahał się również oddać własnego życia, aby mogli oni wyznawać swoją wiarę i zachować jedność z Kościołem katolickim.
Metody Dominik Trčka urodził się 6 lipca 1886 roku w miejscowości Frýdlant nad Ostrawą, na terenie dzisiejszych Czech, jako najmłodsze z siedmiorga dzieci. Następnego dnia otrzymał chrzest święty. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela i 25 sierpnia 1904 roku złożył śluby zakonne. Święcenia kapłańskie przyjął 25 lipca 1910 roku. Pierwsze lata kapłaństwa spędził w Svaté Hoře i Pilźnie, prowadząc misje ludowe. Podczas I wojny światowej z wielkim oddaniem posługiwał Chorwatom, Słoweńcom i Rusinom, pomagając im we wszelkich potrzebach. Już jako kleryk pragnął pracować wśród chrześcijan obrządku wschodniego, co udało mu się zrealizować w 1919 roku, kiedy został wysłany do Lwowa, aby prowadzić apostolat wśród wiernych Kościoła katolickiego obrządku bizantyjskiego. We wspólnocie redemptorystów, korzystając zwłaszcza z pomocy ojca Mykoły Čarneckiego, poznał język i zwyczaje miejscowej ludności. W tym czasie przyjął również imię zakonne Metody. W grudniu 1921 roku został skierowany do Stropkova we wschodniej Słowacji, aby współtworzyć pierwszą wspólnotę redemptorystów obrządku łacińskiego i bizantyjskiego. Jako przełożony prowadził gorliwą działalność misyjną na terenie trzech eparchii: preszowskiej, użhorodzkiej i kriżewskiej. W 1931 roku redemptoryści obrządku bizantyjskiego przenieśli się do nowego domu w Michalovcach, gdzie ojciec Metody pozostawał przełożonym do lipca 1932 roku. Wyczerpany pracą powrócił następnie do Stropkova, aby odzyskać zdrowie. Po ponownym przybyciu do Michaloviec, w 1935 roku, został mianowany przez Kongregację dla Kościołów Wschodnich wizytatorem apostolskim sióstr bazylianek eparchii preszowskiej i użhorodzkiej. Wybrany ponownie przełożonym wspólnoty redemptorystów, stał się głównym animatorem życia duchowego w Zemplínie. Dokończył budowę kościoła oraz zatroszczył się o wzniesienie klasztoru dla sióstr. Zrealizował również wiele innych dzieł na rzecz ubogich i opuszczonych. Podczas II wojny światowej, z powodu trudności w relacjach z władzami Państwa Słowackiego, zrezygnował z urzędu przełożonego. Po zakończeniu wojny, gdy stosunki z władzami cywilnymi uległy poprawie, 23 marca 1946 roku redemptoryści utworzyli w Michalovcach wiceprowincję obrządku bizantyjskiego i wybrali ojca Metodego jej pierwszym wiceprowincjałem. Powrócili następnie do Stropkova, gdzie wybudowali kościół Świętych Cyryla i Metodego oraz podjęli liczne dzieła apostolskie. W 1949 roku, po przejęciu władzy przez komunistów, wiceprowincja została zlikwidowana, a w nocy z 13 na 14 kwietnia 1950 roku wszyscy zakonnicy zostali wywiezieni do obozu internowania. Ojciec Metody został przewieziony do Podolínca, a stamtąd wielokrotnie przewożono go do Leopoldova na przesłuchania. Dnia 12 kwietnia 1952 roku został skazany na dwanaście lat więzienia. Karę odbywał w więzieniach w Ilavie, Mírovie i Leopoldovie. Mimo podeszłego wieku, choroby i doznawanych prześladowań pozostał do końca mężny oraz wierny Chrystusowi, Kościołowi i swojemu powołaniu zakonnemu. Zmarł w więzieniu 23 marca 1959 roku, przebaczając swoim prześladowcom.
Rozgłos jego męczeństwa sprawił, że rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny; proces informacyjny odbył się w pierwszych miesiącach roku. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem w naszej obecności 24 kwietnia 2001 roku został ogłoszony dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się na placu św. Piotra 4 listopada 2001 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jánа Hirki, biskupa Preszowa, Pietro Giacomo Nonisa, biskupa Vicenzy, Jorge Ferreira da Costa Ortigi, arcybiskupa Bragi, Juana Luisa kardynała Cipriani Thorne, arcybiskupa Limy, Michele kardynała Giordano, arcybiskupa Neapolu, oraz Juana Maríi Uriarte Goricelay, biskupa San Sebastián, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Pawłowi Piotrowi Gojdičowi, Metodemu Dominikowi Trčce, Janowi Antoniemu Farinie, Bartłomiejowi Fernandesowi dos Mártires, Alojzemu Tezzy, Pawłowi Mannie, Kajetanie Sterni i Marii Pilar Izquierdo Albero przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich święto: Pawła Piotra Gojdiča dnia 17 lipca, Metodego Dominika Trčki dnia 25 sierpnia, Jana Antoniego Fariny dnia 14 stycznia, Bartłomieja Fernandesa dos Mártires dnia 18 lipca, Alojzego Tezzy dnia 26 września, Pawła Manny dnia 16 stycznia, Kajetany Sterni dnia 26 listopada oraz Marii Pilar Izquierdo Albero dnia 27 lipca każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Z uznaniem wspominamy roztropność, pobożność i cierpliwość tego wybitnego kapłana, który swoją posługą wyświadczył wiele dobra współbraciom zakonnym oraz wszystkim, z którymi się spotykał. Ostatecznie stał się mężnym świadkiem wiary, dając wybitny przykład wierności Chrystusowi i Kościołowi. Pragniemy, aby świadectwo tego Błogosławionego pobudzało współczesnych ludzi do wytrwałego dążenia ku dobrom niebieskim i wiecznym.
Po wygłoszeniu, zgodnie ze zwyczajem, przemówienia o życiu, cnotach i dziełach nowych Błogosławionych oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z głęboką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
