Jan Paweł I
«PROMITTO ME COTIDIE». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU TEZZA
Rzym, 04 listopada 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Przyrzekam każdego dnia gorliwie dążyć do doskonałości i zawsze ze wszystkich sił, poświęcać się dla dobra dusz.” Te słowa wyrażają postanowienie, które oświecało życie i działalność Czcigodnego Sługi Bożego Alojzego Tezzy. Z sercem pełnym wiary i miłości szedł on śladami Jezusa, Dobrego Samarytanina ludzkości, osiągając szczyty świętości.
Urodził się 1 listopada 1841 roku w Conegliano, w zamożnej rodzinie. Po śmierci ojca, lekarza okręgowego, wychowaniem syna zajęła się matka. W 1856 roku zaprowadziła piętnastoletniego Alojzego do nowicjatu Kleryków Regularnych Posługujących Chorym w Weronie, a dwa dni później sama wstąpiła do klasztoru Wizytek w Padwie, gdzie zmarła w opinii świętości w 1880 roku. Pod kierunkiem wybitnego mistrza życia duchowego, ojca Luigiego Artiniego, Sługa Boży złożył profesję zakonną w 1858 roku, czyniąc postanowienie: „Będę świętym.” Święcenia kapłańskie przyjął 21 maja 1864 roku. Odznaczając się wielką wiedzą i cnotą, a zarazem łagodnością, która ułatwiała mu odpowiedzialne zadania wychowawcze, został najpierw wychowawcą postulantów, następnie nowicjuszy w seminarium w Weronie, a od 1869 roku mistrzem nowicjatu w Rzymie.
Przez osiemnaście lat pracował we Francji, gdzie z niestrudzoną gorliwością zakładał nowicjat i kolejne domy zakonne. Tworzył również liczne dzieła miłosierdzia służące pełniejszej opiece nad osobami starszymi i chorymi. W 1885 roku, po utworzeniu francuskiej prowincji Zakonu, został jej pierwszym prowincjałem. Podczas kapituły generalnej w 1889 roku wybrano go wikariuszem i prokuratorem generalnym Zakonu, dlatego powrócił do Rzymu. Za zgodą konsulty generalnej oraz po roztropnych rozmowach z błogosławioną Józefiną Vannini, która poszukiwała wówczas swojej drogi życiowej, 2 lutego 1892 roku założył wraz z nią Zgromadzenie Córek św. Kamila. Nowemu zgromadzeniu przekazał ducha służby chorym, zachęcając siostry do czułej i ofiarnej miłości. Często powtarzał: „Niech pierwsze miejsce zajmuje miłość; odrzućcie wszelką ospałość, a chorych ubogich otaczajcie najczulszą troską.” Wszystko rozwijało się pomyślnie, gdy wskutek oszczerstw Sługa Boży został zmuszony do zrzeczenia się kierowania założonym przez siebie zgromadzeniem i powrotu do Francji. W 1900 roku został wysłany do Limy w Peru jako wizytator wspólnoty kamilianów, wymagającej odnowy. Pozostał tam aż do śmierci, z radością wypełniając wolę Bożą i prowadząc niezwykle owocną działalność duszpasterską. Z cierpliwością i łagodnością przeprowadził odnowę wspólnoty zakonnej, rozwinął posługę chorym i umierającym zarówno w domach prywatnych, jak i w szpitalach oraz przytułkach. Niestrudzenie sprawował sakrament pokuty, był cenionym kierownikiem duchowym w seminarium diecezjalnym, klasztorach i szkołach, cieszył się wielkim szacunkiem nuncjuszy apostolskich, kapłanów oraz licznych świeckich. Jego pokorna, roztropna i cierpliwa działalność, przeniknięta głębokim człowieczeństwem i chrześcijańską miłością, sprawiła, że powszechnie nazywano go „Dobrym Samarytaninem Peru i Apostołem Limy”. Nieustannie pracował dla chwały Bożej, pozostając w głębokim zjednoczeniu z Panem, którego kontemplował na modlitwie i adorował w Najświętszym Sakramencie. Z wielką troską pielęgnował życie wspólnotowe. Rozwijał w sobie dary Ducha Świętego: dobroć, łagodność, życzliwość wobec wszystkich, także wobec tych, którzy go krzywdzili, pokorę, cierpliwość, ducha ofiary oraz wielkoduszną miłość wobec ubogich i cierpiących.
Zmarł 26 września 1923 roku, mając osiemdziesiąt dwa lata. Wówczas mieszkańcy Limy mówili: „W Limie umarł święty.” Z biegiem lat opinia o jego świętości stale się umacniała, dlatego rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. My sami 24 kwietnia 2001 roku orzekliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Dnia 7 lipca tego samego roku w naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu ojca Alojzego Tezzy. Następnie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie 4 listopada 2001 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jánа Hirki, biskupa Preszowa, Pietro Giacomo Nonisa, biskupa Vicenzy, Jorge Ferreira da Costa Ortigi, arcybiskupa Bragi, Juana Luisa kardynała Cipriani Thorne, arcybiskupa Limy, Michele kardynała Giordano, arcybiskupa Neapolu, oraz Juana Maríi Uriarte Goricelay, biskupa San Sebastián, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Pawłowi Piotrowi Gojdičowi, Metodemu Dominikowi Trčce, Janowi Antoniemu Farinie, Bartłomiejowi Fernandesowi dos Mártires, Alojzemu Tezzy, Pawłowi Mannie, Kajetanie Sterni i Marii Pilar Izquierdo Albero przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich święto: Pawła Piotra Gojdiča dnia 17 lipca, Metodego Dominika Trčki dnia 25 sierpnia, Jana Antoniego Fariny dnia 14 stycznia, Bartłomieja Fernandesa dos Mártires dnia 18 lipca, Alojzego Tezzy dnia 26 września, Pawła Manny dnia 16 stycznia, Kajetany Sterni dnia 26 listopada oraz Marii Pilar Izquierdo Albero dnia 27 lipca każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Zgodnie ze zwyczajem, po wygłoszeniu przemówienia o życiu, cnotach i dziełach nowych Błogosławionych, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z głęboką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
