Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZENIA GENERALNEGO TOWARZYSTWA MISJI AFRYKAŃSKICH
Rzym, 13 maja 1989 r.
Czcigodny Przełożony Generalny,
drodzy przyjaciele z Towarzystwa Misji Afrykańskich.
Powracając z Afryki i Madagaskaru, przyjmuję was ze szczególną radością, z okazji waszego szesnastego zgromadzenia generalnego. Właśnie odwiedziłem niektóre kraje kontynentu pełnego przyszłości, zamieszkałego przez miliony ludzi – mężczyzn i kobiet – którzy mają wiele do dania światu. Miałem możność ujrzeć Kościoły żywe, które z dnia na dzień umacniają się, nabierają własnej osobowości, przeżywając wiarę, nie wyrzekając się własnej kultury. Mogłem również przekonać się, że te kraje i te Kościoły muszą stawiać czoło poważnym problemom ludzkim, dotykającym najbardziej podstawowych potrzeb odważnych ludów, wystawionych na najrozmaitsze próby. Z pewnością nie odbiera im to właściwej Afrykanom radości życia, ale jak wiele w tym wszystkim niesprawiedliwości i cierpienia!
Właśnie w samym sercu tych rzeczywistości ludzkich, zarówno pozytywnych, jak i bolesnych, oraz wewnątrz określonych Kościołów lokalnych usytuowana jest wasza misja. Wasz Założyciel, biskup de Marion Brésillac, człowiek głębokiej wiary i wielkiej odwagi, mówił: „Towarzystwo Misji Afrykańskich ma za cel główny ewangelizację krajów afrykańskich, które potrzebują misjonarzy.” Wielu biskupów afrykańskich nadal zwraca się do was, uznając w ten sposób wasze specyficzne powołanie. Wiedzą oni dobrze, że potrzeby ewangelizacji są ogromne i jeszcze przez długi czas takimi pozostaną. Odpowiadajcie na te wezwania — są one zgodne z waszym powołaniem: przede wszystkim głoszenie Ewangelii, zwłaszcza najbardziej ubogim; udział w formacji duchowieństwa i odpowiedzialnych świeckich; współpraca we wszystkim, co pozwala wzrastać sprawiedliwości i pokojowi oraz w tym, co służy ocaleniu środowiska dla przyszłych pokoleń. Nie wykluczajcie nikogo z waszego apostolatu, świadomi, że „Duch Święty daje wszystkim możliwość zetknięcia się — w sposób, jaki Bóg zna — z misterium paschalnym” (Gaudium et Spes, 22 §5), i działajcie zawsze z wielkim szacunkiem dla Kościoła lokalnego, będąc aktywni w jego prezbiterium i radując się, że możecie wnosić własny, rozpoznawalny wkład.
Uczestniczcie — zachowując swoje pozycje — w badaniach i inicjatywach dotyczących spotkania kultur afrykańskich z wiarą chrześcijańską. Oczywiście wiara ta jest już zakorzeniona na ziemi afrykańskiej. Chrześcijanie potrafią tam żyć wiarą i miłością według właściwego im ducha, pozostając jednocześnie mocno złączeni z Kościołem powszechnym i jego centrum — Stolicą Apostolską. Kontynuujcie otwieranie umysłów i serc, aby rozeznawać „ślady Słowa” w kulturach, w których chrześcijaństwo jest jeszcze nieobecne. A ponieważ wszystkie kultury potrzebują nawrócenia, starajcie się to nawrócenie wspierać — w nadziei i przyjmując, że Bóg jest już obecny. Taki duch jest duchem dialogu, który pragnąłem wyrazić poprzez spotkanie w Asyżu. Ewangelizacja jest drogą dwukierunkową. Ten, kto głosi Dobrą Nowinę, zaprasza religie niechrześcijańskie do odkrycia Chrystusa, ale równocześnie sam jest wezwany — poprzez znaki obecności Boga w tych religiach — do przyjęcia nowego światła dotyczącego sposobów przeżywania człowieczeństwa, a więc i relacji z Bogiem. Misjonarz ma zadanie zapraszać do nawrócenia — i on sam jest również do niego wezwany.
Bądźcie także solidarni z zaangażowaniem Kościołów lokalnych w obronę praw człowieka oraz w obliczu ludzkich udręk. Ewangelia dotyczy całego człowieka, a Jezus utożsamił się z ubogimi i cierpiącymi. Chrystus, w scenie sądu ostatecznego według św. Mateusza, mówi, że mamy dawać świadectwo autentyczności naszej wiary przez konkretną miłość wobec ludzi potrzebujących. To właśnie ci cierpiący mężczyźni i kobiety, nieraz odrzuceni, zachęcają nas, abyśmy pragnęli sprawiedliwości i współdzielenia, w pokornej drodze ku Bogu błogosławieństw i Magnificat.
Zachęcam was także, abyście dalej angażowali się w to, by wasze długie doświadczenie służyło młodym Kościołom, które pragną rozwinąć misję ad gentes poza własne granice. Niech Pan błogosławi młodych Afrykańczyków, Azjatów i mieszkańców Ameryki Południowej, którzy dołączają do waszego dzieła misyjnego! Ze swej strony, we współpracy z odpowiedzialnymi tych Kościołów, dokonujcie potrzebnego rozeznania z należytą powagą.
Wreszcie, macie do pełnienia jeszcze jedną ważną rolę. Bądźcie w Kościołach waszego pochodzenia bezpośrednimi świadkami powszechności. Uczestniczcie w duszpasterstwie migrantów, odrzucajcie wszelkie formy rasizmu; bądźcie obecni — wy lub świeccy wam towarzyszący — tam, gdzie podejmuje się ważne decyzje dotyczące Afryki; sprawiajcie, by kultury afrykańskie były znane i kochane. Ukazujcie także wszystko to, co Duch Święty sprawia w Kościołach afrykańskich, a co dla was było objawieniem i źródłem życia. Dzięki temu pozwolicie Kościołom waszego pochodzenia ubogacić się tym, czym żyją Kościoły siostrzane Afryki i lepiej rozeznawać, jak solidarnie im towarzyszyć.
Nade wszystko, bądźcie gorliwi w regularnym odnawianiu się dla wypełnienia waszej misji. Wszyscy członkowie waszego Towarzystwa i ci, którzy z wami współpracują, niech będą ludźmi modlitwy! Konieczne jest, aby Duch Święty był siłą napędową wszystkiego, co czynicie. Strzeżcie się aktywizmu, który stopniowo zaciemnia pamięć o Bogu i może zniekształcić służbę człowiekowi; bądźcie w każdej sytuacji świadkami pierwszeństwa Królestwa Bożego. „Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno trudzą się ci, którzy go wznoszą.” Taki styl życia misyjnego, w którym kontemplacja Boga i Jego Syna zajmuje zasadnicze miejsce, pozwala działać z cierpliwością, wytrwałością i zapomnieniem o sobie — to cechy nieodzowne dla apostoła, dziś tak samo jak wczoraj.
Wasze zgromadzenie generalne pracowało nad Konstytucjami. Gdy zostaną zatwierdzone, bądźcie im wierni, aby kamień, który kładziecie w budowli Królestwa, okazał się solidny i spełnił swoje zadanie. W ten sposób Bóg będzie uwielbiony przez was i przez dary wam udzielone.
Na zakończenie tego eklezjalnego spotkania, z radością wzywam dla Przełożonego waszego Towarzystwa Misyjnego, dla członków rady oraz na wszystkich ojców i braci pracujących nad ewangelizacją u boku biskupów i duchowieństwa Afryki — najobfitszego błogosławieństwa Bożego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
