Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO GRUPY BRACI MNIEJSZYCH ZAANGAŻOWANYCH W DIALOG MIĘDZYRELIGIJNY Z MUZUŁMANAMI
Rzym, 26 sierpnia 1995 r.
Drodzy Bracia franciszkanie,
Drodzy Przyjaciele
1. Jest dla mnie radością przyjąć was, uczestników Kongresu zorganizowanego przez Międzynarodową Komisję Zakonu Braci Mniejszych do spraw relacji z muzułmanami. Wasza komisja postawiła sobie za cel promowanie obecności franciszkańskiej wśród muzułmanów oraz udzielanie odpowiedzi na pytania chrześcijan, którzy żyją i pracują pośród nich. Franciszkańscy organizatorzy słusznie zaprosili do udziału w obradach członków innych wspólnot zakonnych, aby dzięki ich kompetencji wzbogacić wasze refleksje. Zgromadzeni tutaj z dwudziestu ośmiu krajów Afryki, Bliskiego Wschodu, Azji i Europy, posiadacie bogate doświadczenie, którym możecie się dzielić, przy wsparciu wybitnych ekspertów w zagadnieniach, które podejmujecie. Dziękuję wam za pragnienie spotkania się z Następcą Piotra, aby zapoznać go z waszymi troskami.
2. Zaangażowanie franciszkanów w dialog z muzułmanami nie jest czymś nowym: sięga ono bowiem czasówśw. Franciszka z Asyżu, który osobiście udał się, aby spotkać się z muzułmańskim władcą Al-Kamelem w Egipcie. Święty Franciszek pozostawił swoim synom bardzo konkretne wskazania dotyczące sposobu nawiązywania relacji z muzułmanami. Poszukując dziś dialogu międzyreligijnego, zwłaszcza z wyznawcami islamu, pozostajecie zatem wierni jednemu z charyzmatów waszego Zakonu. Cieszę się, widząc, że od kilku lat odradza się zaangażowanie rodziny franciszkańskiej w ten dialog międzyreligijny, który należy do zakresu misyjnej działalności Kościoła (por. encyklika Redemptoris Missio, 55–57).
3. Wybraliście wrażliwy temat jako przedmiot waszej wymiany doświadczeń: fundamentalizmy w islamie i chrześcijaństwo. Postawy tego rodzaju występują bowiem w różnych środowiskach, a ich dostrzeżenie pozwala wam przeprowadzić obiektywną analizę tego zjawiska w islamie.
W regionach, w których pełnicie waszą posługę, możecie bezpośrednio doświadczać skutków fundamentalizmu islamskiego, który w ostatnich latach przybiera wyjątkowe formy. Konieczne jest, abyście zachowali pewien dystans i trzeźwość osądu, by móc prowadzić waszą misję w tym kontekście. Zjawisko integralizmu musi być badane we wszystkich jego motywacjach i przejawach. Analiza sytuacji politycznych, społecznych i ekonomicznych wskazuje, że nie jest to zjawisko wyłącznie religijne, lecz że w wielu przypadkach religia bywa wykorzystywana do celów politycznych także jako sposób kompensowania trudności natury społecznej i ekonomicznej. Nie może istnieć naprawdę trwałe rozwiązanie problemu integralizmu, dopóki nie zostaną rozwiązane problemy, z których on wyrasta.
Jeśli nietolerancja i przemoc wywoływane przez integralizm zasługują na potępienie, tym bardziej istotne jest, aby patrzeć z wiarą i miłością na osoby przyjmujące takie postawy, które często same cierpią.
4. Wasza obecność oraz świadectwo, jakie dajecie Chrystusowi w krajach muzułmańskich, są cenne dla Kościoła. Dobrze wiem, że w tych regionach często napotykacie niemałe trudności, zachęcam was jednak, abyście nieśli Dobrą Nowinę o miłości Chrystusa, Zbawiciela wszystkich ludzi, Tego, który powiedział swoim uczniom: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20).
Z całego serca udzielam wam mojego Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozszerzam na wszystkich wiernych, wśród których pełnicie waszą misję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
