Jan Paweł II
IDŹMY W ICH ŚLADY. HOMILIA WYGŁOSZONA PODCZAS MSZY ŚW. BEATYFIKACYJNEJ OTTONA NEURURERA, JAKUBA GAPPA I KATARZYNY JARRIGE
Rzym, 24 listopada 1996 r.
1. Dzisiaj, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, Kościół obchodzi uroczystość Chrystusa Króla i skupia uwagę na postaci Dobrego Pasterza. Chrystus jako Dobry Pasterz prowadzi swoją owczarnię, strzeże jej przed napaściami nieprzyjaciela, zabiega o pożywienie dla swoich owiec (por. Ez 34,11 nn.), a nade wszystko stara się je przywieść do domu Ojca – do tego królestwa, które Ojciec Mu powierzył, aby ludzi uczynił jego uczestnikami.
Chrystus Dobry Pasterz to Ten, który «daje życie swoje za owce» (J 10,11). Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały – jako ukrzyżowany oddaje swoje życie, jako zmartwychwstały obdarza życiem.
Apostoł Paweł pisze: «Ponieważ (…) przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni» (1 Kor 15,21-22). I dodaje: «Wreszcie nastąpi koniec, gdy (Chrystus) przekaże królowanie Bogu i Ojcu (…). Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć» (1 Kor 15,24-26).
Tak więc Chrystus otrzymuje królestwo, a wraz z nim zadanie powierzenia go nam: królestwa łaski i prawdy, królestwa sprawiedliwości, miłości i pokoju.
2. W tym królestwie Syn sprawuje władzę. Jest to nie tylko władza pasterska, ale także władza sądownicza, jak na to wskazuje dzisiejsza Ewangelia. Chrystus jest Królem, ponieważ do Niego należy sąd nad narodami, sąd nad każdym człowiekiem.
Św. Mateusz zarysował w sposób przejmujący przebieg tego sądu. Sędzia mówi: «Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie» (Mt 25,34-36). A gdy sprawiedliwi zapytają: kiedy uczyniliśmy to wszystko? – On odpowie: «Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili» (Mt 25,40).
Chrystus jest Królem miłości i dlatego ostateczny sąd nad człowiekiem i nad światem będzie sądem z miłości. Od tego, czy miłowałeś, czy też nie miłowałeś, zależy, po której stronie się znajdziesz. Królestwo, które Chrystus nam ofiarowuje, jest równocześnie zadane każdemu z nas. Musimy je budować przez te wszystkie uczynki miłości, które nazywa po imieniu Ewangelia.
3. Dzisiaj Kościół stawia nam za wzór ludzi – dwóch mężczyzn i kobietę – którzy przez taką właśnie ofiarną służbę Bogu i braciom budowali – każdy w swoim zakresie – Królestwo Boże i stali się w ten sposób jego uczestnikami. Usłyszeli na sądzie: «Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego,weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!» (Mt 25,34). Dzisiejszą beatyfikacją pragniemy wyznać tajemnicę Bożego Królestwa i uczcić Chrystusa Króla, który jest miłującym Pasterzem swej owczarni.
4. Jezus przyszedł, aby dać świadectwo prawdzie. Ta prawda nie jest jedynie przedmiotem filozoficznej dyskusji, ale żywą prawdą objawiającego się Boga. Ta prawda przynosi zbawienie i przemienia życie. O tej prawdzie Chrystus dał świadectwo. I dla tej prawdy, która jest fundamentem Jego królestwa, poniósł śmierć.
Można powiedzieć, że dwaj męczennicy z Tyrolu, kapłan diecezjalny i proboszcz Otto Neururer oraz kapłan z zakonu marianistów Jakub Gapp, przez swoje świadectwo stanęli u boku Chrystusa, uwięzionego i wydanego Piłatowi.
Ojciec Jakub Gapp złożył swoje świadectwo mocą nieulękłego słowa i głębokiego przekonania, że między pogańską ideologią narodowego socjalizmu a chrześcijaństwem nie jest możliwy żaden kompromis. Słusznie uważał, że ich wzajemna sprzeczność musi doprowadzić do apokaliptycznej walki. Wiedział, po której stronie musi stanąć, i za swój wybór został skazany na śmierć.
5. Proboszcz Otto Neururer dał świadectwo prawdzie Chrystusa przez to, że w niezwykle trudnych i niebezpiecznych okolicznościach wystąpił w obronie świętości chrześcijańskiego małżeństwa; z tego powodu został uwięziony przez gestapo. W obozie koncentracyjnym, powodowany poczuciem kapłańskiego obowiązku, udzielał lekcji katechizmu wbrew surowym zakazom władz obozowych. Za karę skazano go na śmierć przez powieszenie głową w dół.
Obydwaj kapłani wystąpili w obronie prawdy, obydwaj dali świadectwo – osamotnieni, opuszczeni, wyszydzeni, bezbronni – pozostali wierni aż do śmierci.
Dlatego dzisiaj, podczas uroczystości beatyfikacyjnej, światłość wiekuistego królestwa Chrystusa ogarnia tych dwóch świadków męczenników. Należą oni do rzeszy tych, którzy zasiadają z Nim na tronie, ponieważ – jak mówi Apokalipsa – «pokłonu nie oddali Bestii ani jej obrazowi» (Ap 20,4).
Nam wszystkim zaś, żyjącym w epoce, która chciałaby zepchnąć chrześcijaństwo do rzędu osobistych poglądów i zrelatywizować wszelkie powinności, dwaj męczennicy, Otto Neururer i Jakub Gapp, dają świadectwo bezkompromisowej wierności prawdzie Jezusa. Przebywają tam, gdzie jaśnieje ona zawsze pełnym blaskiem. Mogą być zatem naszymi orędownikami w niebie jako patroni odważnego głoszenia słowa, świętości małżeństwa i posługi kapłańskiej.
6. «Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego» (Ps 23 [22],1). Ożywiana tą pewnością, Katarzyna Jarrige oddała całe swoje życie służbie Bogu i bliźniemu. Kiedy przemierzała nocą doliny w masywie Cantal, gdy «przechodziła doliną śmierci» (por. Ps 23 [22],4), niosąc pomoc prześladowanym kapłanom, kiedy odwiedzała domy zbierając jałmużnę dla ubogich, w których rozpoznała oblicze cierpiącego Chrystusa, w jej sercu był zawsze obecny Pan, jej «twierdza i tarcza» (por. Ps 84 [83],12). Jako tercjarka dominikańska, duchowa córka św. Katarzyny ze Sieny, głosiła Chrystusa i Ewangelię swoimi czynami. Jej orędzie jest orędziem radości, miłości i nadziei.
Orędzie radości: Chrystus, Król wszechświata, może całkowicie zawładnąć duszą człowieka, aby uczynić z niej żywy wizerunek swojej miłości. Podobnie jak uczynił z Katarzyną, tak i nas przyciąga nieustannie do siebie. Orędzie miłości: w obliczu prześladowców Katarzyna umiała zawsze zachować poczucie humoru i znaleźć właściwe słowa, aby rozbroić przeciwnika, którego w głębi serca nie przestawała kochać. Orędzie nadziei: zaginioną owcę (por. Ez 34,16) niesie na ramionach Pasterz i ci, którzy Mu towarzyszą. Katarzyna stykała się z wieloma formami ubóstwa materialnego i duchowego i starała się im zaradzić. Wszystko, co uczyniła «jednemu z tych najmniejszych», uczyniła Chrystusowi (por. Mt 25,40). I Chrystus przyjął ją do siebie, dając jej udział w radości swego zmartwychwstania.
7. «Pójdźcie, błogosławieni Ojcamojego» (Mt 25,34) – to serdeczne zaproszenie usłyszeli trzej błogosławieni, których dziś z radością wyniosłem do chwały ołtarzy. Kościół ukazuje ich wszystkim wierzącym jako godnych czci.
Drodzy bracia i siostry, naśladujmy ich wiarę, naśladujmy ich miłość, aby nasza nadzieja przyodziała się w nieśmiertelność. Nie pozwólmy, by doczesne i przyziemne dążenia pochłaniały naszą uwagę. Błogosławieni Otto Neururer, Jakub Gapp i Katarzyna Jarrige ukazują nam drogę; idźmy w ich ślady!
Niech w tej wędrówce do Królestwa Niebieskiego prowadzi nas Maryja, Królowa Wszystkich Świętych, aby i nam dane było usłyszeć kiedyś słowa Chrystusa: «Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego». Amen.
Tekst za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 18/1997, nr 2, s.29-30
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana