Jan Paweł II
ŚWIĄTYNIĘ SWOJEGO ŻYCIA ZBUDOWALI NA FUNDAMENCIE, KTÓRYM JEST CHRYSTUS. HOMILIA Z OKAZJI BEATYFIKACJI TROJGA SŁUG BOŻYCH: BP. VILMOSA APORA, BP. JANA CHRZCICIELA SCALABRINIEGO ORAZ S. MARII WINCENCJI OD ŚWIĘTEJ DOROTY CHÁVEZ OROZCO
Rzym, Plac Św. Piotra, 09 listopada 1997 r.
1. „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję” (J 2, 19).
Słowa Chrystusa, które przed chwilą zostały proklamowane w Ewangelii, prowadzą nas do samego centrum Misterium paschalnego. Chrystus, wszedłszy do świątyni jerozolimskiej, okazuje oburzenie, ponieważ dom Jego Ojca został zamieniony w wielkie targowisko. Wobec tej reakcji Żydzi protestują: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?” (J 2, 18). Jezus odpowiada im, wskazując jeden jedyny, największy znak, znak ostateczny: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję”.
Mówi oczywiście nie o świątyni jerozolimskiej, lecz o świątyni swego ciała. Wydany na śmierć, trzeciego dnia objawi moc zmartwychwstania. Ewangelista dodaje: „Gdy więc powstał z martwych, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus” (J 2, 22).
2. W dzisiejszą niedzielę Kościół, który jest w Rzymie oraz cały lud chrześcijański obchodzą uroczystość poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, uznawanej od najdawniejszych czasów za matkę wszystkich kościołów. Liturgia przynosi nam słowa odnoszące się do świątyni: świątyni, którą jest przede wszystkim ciało Chrystusa, ale która — przez działanie Chrystusa — jest także każdym człowiekiem. Apostoł Paweł pyta: „Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3, 16). Ta świątynia budowana jest na fundamencie położonym przez samego Boga. „Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego niż ten, który już jest położony, a którym jest Jezus Chrystus” (1 Kor 3, 11). On jest kamieniem węgielnym Bożej budowli.
Na Chrystusie, mocnym fundamencie Kościoła, zbudowało świątynię swojego życia troje Sług Bożych, których dziś mam radość wynieść do chwały ołtarzy: Vilmos Apor, biskup i męczennik; Jan Chrzciciel Scalabrini, biskup i założyciel Misjonarzy i Misjonarek św. Karola, oraz Maria Wincencja od Świętej Doroty Chávez Orozco, założycielka Instytutu Służebnic Najświętszej Trójcy i Ubogich.
3. Głębokie uczestnictwo w Misterium Chrystusa, nowej i doskonałej Świątyni, w której urzeczywistnia się pełna komunia między Bogiem a człowiekiem (por. J 2, 21), jaśnieje w pasterskiej posłudze błogosławionego Vilmosa Apora, którego życie zostało uwieńczone męczeństwem. Był on „proboszczem ubogich” i tę swoją posługę kontynuował jako biskup w mrocznych latach drugiej wojny światowej, działając jako hojny dobroczyńca potrzebujących i obrońca prześladowanych. Nie obawiał się podnosić głosu, aby w imię zasad ewangelicznych napiętnować wszelką niesprawiedliwość i przemoc wobec mniejszości, zwłaszcza wobec wspólnoty żydowskiej.
Na wzór Dobrego Pasterza, który oddaje życie za swoje owce (por. J 10, 11), nowy Błogosławiony osobiście przeżył uczestnictwo w Misterium paschalnym aż do najwyższej ofiary z życia. Został zabity właśnie w dniu Wielkiego Piątku: śmiertelnie raniony, gdy bronił swojej trzody. W ten sposób doświadczył — przez męczeństwo — swojej szczególnej Paschy, przechodząc od heroicznego świadectwa miłości do Chrystusa i solidarności z braćmi do korony chwały obiecanej wiernym sługom. Heroiczne świadectwo biskupa Vilmosa Apora przynosi zaszczyt dziejom szlachetnego narodu węgierskiego i od dziś ukazywane jest całemu Kościołowi jako wzór. Niech ono zachęca wierzących, aby bez wahania naśladowali Chrystusa w swoim życiu. Taka jest świętość, do której powołany jest każdy ochrzczony!
4. „Święta jest świątynia Boga, którą wy jesteście” (1 Kor 3, 17). Powszechne powołanie do świętości było stale odczuwane i przeżywane osobiście przez Jana Chrzciciela Scalabriniego. Często powtarzał: „Obym mógł się uświęcić i uświęcić wszystkie dusze powierzone mojej trosce!”. Dążenie do świętości i ukazywanie jej innym było zawsze jego pierwszą troską.
Głęboko rozmiłowany w Bogu i niezwykle oddany Eucharystii, potrafił przekładać kontemplację Boga i Jego tajemnicy na intensywną działalność apostolską i misyjną, stając się wszystkim dla wszystkich, aby głosić Ewangelię. Ta żarliwa pasja dla Królestwa Bożego czyniła go gorliwym w katechezie, w działalności duszpasterskiej i w dziełach miłosierdzia, zwłaszcza wobec najbardziej potrzebujących. Papież Pius IX nazwał go „Apostołem katechizmu” ze względu na jego zaangażowanie w krzewienie systematycznego nauczania doktryny Kościoła we wszystkich parafiach, zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych. Z miłości do ubogich, a szczególnie do emigrantów, został apostołem licznych rodaków zmuszonych do opuszczenia ojczyzny, często w trudnych warunkach i z realnym zagrożeniem utraty wiary: był dla nich ojcem i pewnym przewodnikiem. Możemy powiedzieć, że błogosławiony Jan Chrzciciel Scalabrini przeżywał intensywnie Misterium paschalne nie przez męczeństwo, lecz służąc Chrystusowi ubogiemu i ukrzyżowanemu w licznych potrzebujących i cierpiących, których umiłował sercem prawdziwego Pasterza solidarnego ze swoją owczarnią.
5. Cenną świątynią Najświętszej Trójcy była mocna i pokorna dusza nowej błogosławionej meksykańskiej, Marii Wincencji od Świętej Doroty Chávez Orozco. Pobudzona miłością Chrystusa, zawsze żywego i obecnego w swoim Kościele, poświęciła się Jego służbie w osobach „ubogich chorych”, jak po macierzyńsku ich nazywała. Niezliczone trudności i przeciwności kształtowały jej energiczny charakter, ponieważ Bóg chciał, aby była prosta, łagodna i posłuszna, by uczynić ją kamieniem węgielnym Instytutu Służebnic Najświętszej Trójcy i Ubogich, założonego przez nową Błogosławioną w mieście Guadalajara dla opieki nad chorymi i osobami starszymi.
Jako roztropna i mądra dziewica budowała swoje dzieło na fundamencie cierpiącego Chrystusa, leczącego balsamem miłości i lekarstwem pociechy zranione ciała i udręczone dusze umiłowanych przez Chrystusa: ubogich, potrzebujących i cierpiących.
Jej świetlany przykład, utkany z modlitwy, służby bliźniemu i apostolstwa, trwa dziś w świadectwie jej córek oraz wielu ludzi dobrej woli, którzy z odwagą pracują, aby nieść Dobrą Nowinę Ewangelii do szpitali i klinik.
6. Pierwsze czytanie, zaczerpnięte z Księgi proroka Ezechiela, mówi o symbolu wody. Woda kojarzy się nam z sakramentem Chrztu i oznacza odrodzenie do nowego życia w Chrystusie. Ogłaszając dziś błogosławionymi Vilmosa Apora, Jana Chrzciciela Scalabriniego i Marię Wincencję od Świętej Doroty Chávez Orozco, chcemy dziękować Bogu za łaskę ich Chrztu i za wszystko, co sprawił w ich życiu: „Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego” (J 3, 5).
Oto ci Błogosławieni, odrodzeni w Duchu Świętym, weszli do Królestwa Bożego, a dziś Kościół ogłasza to i potwierdza uroczyście. Wspólnota chrześcijańska, zbudowana na fundamencie Chrystusa, raduje się z wyniesienia tych swoich dzieci i wznosi ku niebu hymn dziękczynienia za owoce dobra, które zrodziły się dzięki ich całkowitemu przylgnięciu do woli Bożej.
Wsparta ich świadectwem i ich wstawiennictwem, wraz z Dziewicą Maryją, Królową Apostołów i Męczenników, patrzy z ufnością w przyszłość i z entuzjazmem przygotowuje się do przekroczenia progu nowego tysiąclecia, głosząc, że Chrystus jest jedynym Odkupicielem człowieka: wczoraj, dziś i na wieki. Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana