Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA BEATYFIKACJĘ WINCENTEGO SOLERA ORAZ 6 TOWARZYSZY Z ZAKONU AUGUSTIANÓW REKOLETÓW, EMANUELA MARTÍNA SIERRY, MIKOŁAJA BARRÉ I ANNY SCHÄFFER
Rzym, Aula Pawła VI, 08 marca 1999 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Wciąż żywe jest echo wczorajszej celebracji, podczas której miałem radość ogłosić błogosławionymi Wincentego Solera i sześciu jego towarzyszy, Emanuela Martína Sierrę, Mikołaja Barré oraz Annę Schäffer. Dzisiejszego poranka przyjmuję was ponownie z radością i serdecznie pozdrawiam wszystkich was, drodzy pielgrzymi, którzy przybyliście na tę tak uroczystą okazję. Wasza liczna i znacząca obecność wskazuje, jak głęboko nauczanie i przykład tych autentycznych uczniów Chrystusa, świadków i mistrzów świętości, zapadły w serca wielu narodów, pozostawiając w nich niezatarte i owocne wspomnienie. Składajmy dzięki Panu!
2. Z radością witam dziś członków Zakonu Augustianów Rekoletów, jak również innych pielgrzymów, którzy wraz ze swoimi biskupami przybyli do Rzymu z Andaluzji, miejsca męczeństwa ośmiu nowych Błogosławionych oraz z innych regionów Hiszpanii.
Mówiąc o „męczeństwie”, przywołujemy dramat straszliwy, a zarazem wspaniały: straszliwy z powodu niesprawiedliwości uzbrojonej w okrucieństwo, która je wywołuje; straszliwy także z powodu przelanej krwi i doznanego cierpienia; wspaniały jednak ze względu na niewinność, która ulegle i bez obrony poddaje się kaźni, radując się, że może dać świadectwo niezwyciężonej prawdzie wiary. Życie umiera, lecz wiara triumfuje i żyje. Tym jest męczeństwo. Najwyższym aktem miłości i wierności Chrystusowi, który przemienia się w świadectwo i przykład, w nieprzemijające przesłanie dla ludzkości obecnej i przyszłej.
Tacy właśnie byli męczennicy: siedmiu zakonników augustiańskich rekolektów oraz proboszcz z Motril. Umierali tak, jak zawsze żyli: ofiarowując każdego dnia swoje życie za Chrystusa i za ludzi, swoich braci. Poruszające są opisy ich męczeństwa, zwłaszcza świadectwo sędziwego Ojca Vicente Solera, byłego Przeora Generalnego Zakonu. Uwięziony, pocieszał współwięźniów, mówiąc im, że na misjach przeżywał jeszcze trudniejsze sytuacje i że Pan zawsze mu pomagał. Bohater miłości, pragnął ofiarować się na miejsce ojca rodziny skazanego na śmierć i gdy nadeszła ostatnia godzina, powierzył los wszystkich skazanych Virgen de la Cabeza, Patronce Motril.
Niech nowi Błogosławieni męczennicy towarzyszą Kościołowi w jego drodze, Kościołowi, który pracuje i cierpi dla Ewangelii, i niech sprzyjają rozkwitowi nowej wiosny życia chrześcijańskiego w Hiszpanii!
3. Cieszę się, że mogę was powitać, was, którzy przybyliście tu, aby uczestniczyć w beatyfikacji Ojca Mikołaja Barré. Wasza obecność świadczy o waszym przywiązaniu do jego osoby, która jest darem Boga dla Kościoła.
Do was, należących do rodziny Sióstr Dzieciątka Jezus, kieruję szczególne pozdrowienie. W waszej posłudze na rzecz kształcenia dzieci i młodzieży potrzebujących charyzmat waszego Założyciela jest dla was wezwaniem do współuczestniczenia w ludzkim i duchowym wzroście tych, którzy zostali wam powierzeni. Ojciec Barré wiedział, że nie jest możliwe ludzkie bogactwo ducha bez edukacji, że nie ma miłości Boga bez uczenia się ofiarności. Jego dzieło, które wy podejmujecie z bezinteresownością, pokorą i zawierzeniem Bogu, jest odpowiedzią na wielką nędzę ludzką. Włączacie się w wysiłek wszystkich tych, którzy dają poznać Boga, podnosząc człowieka. Drogie Siostry, zachęcam was, abyście pozostały wierne waszej misji wychowawczej, która ma swoje źródło w miłości i kontemplacji Chrystusa.
Obyście na wzór Mikołaja Barré potrafiły oddać się Panu, bez zastrzeżeń Mu się powierzyć i prowadzić młodych do Boga!
4. Drodzy Bracia w biskupstwie, drogie siostry i drodzy bracia!
Pozdrawiam was wszystkich, którzy przybyliście z diecezji Ratyzbony do Rzymu z okazji beatyfikacji Anny Schäffer. Witam kardynała Friedricha Wettera, który jako arcybiskup Monachium i Fryzyngi jest waszym metropolitą.
Pozdrawiam także waszego biskupa diecezjalnego Manfreda Müllera oraz licznych kapłanów i osoby zakonne obecne wśród pielgrzymów.
Celebracja wyniesienia do chwały ołtarzy zawsze zawiera w sobie coś budującego. Jest zapowiedzią tego, co czeka nas na końcu czasów. Tą nadzieją powinniście karmić się każdego dnia. Dlatego proszę was: zabierzcie ze sobą do domu coś z tego szczególnego dnia! Owoc tej celebracji powinien być czymś więcej niż tylko pięknym wspomnieniem Rzymu i dnia Błogosławionej w kalendarzu liturgicznym. Anna Schäffer jest obecna pośród nas ze swoim przesłaniem życia, które stanowi mocne oparcie, gdy przeżywamy chwile smutku i przechodzimy przez ciemne doliny.
Ileż osób dziś musi żyć z diagnozą, która z ludzkiego punktu widzenia nie pozostawia nadziei! Ilu ludzi jest przykutych do łóżka, na którym dzień po dniu muszą pozostawać! Ilu cierpi z powodu skomplikowanych historii, jakie napisało życie oraz z powodu sytuacji, w które zostali uwikłani przez nieszczęście lub winę! Z pewnością macie takie bliskie sobie osoby, które duchowo zabraliście ze sobą w tę pielgrzymkę. Niech Anna Schäffer, kobieta z waszej ziemi, uczy was, waszych bliskich, przyjaciół i znajomych wznoszenia modlitw do Boga!
Teraz Anna Schäffer czyni z nieba w sposób jeszcze pełniejszy to, co czyniła na ziemi na swoim łożu: nieustannie wstawia się za nami u Boga. Składajmy dzięki Bogu, że dał nam tak potężną orędowniczkę.
5. Najdrożsi Bracia i Siostry! Beatyfikacja tych naszych niebiańskich patronów wpisuje się w wielkopostną drogę, która prowadzi nas do przeżywania Paschy. Niech ich świadectwo będzie zachętą i bodźcem dla wszystkich, aby ze zdecydowaną wolą kroczyć tą drogą nawrócenia i pojednania, wiernie idąc śladami Błogosławionych, których dziś w sposób szczególny czcimy. Maryja, Królowa Świętych i Męczenników, niech wstawia się za nami.
Z serca błogosławię każdego z was, wasze rodziny oraz wspólnoty kościelne, do których należycie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.opoka.org.pl
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana