Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA KANONIZACJĘ KS. KRZYSZTOFA MAGALLANES JARA I 24 TOWARZYSZY; KS. JÓZEFA MARII DE YERMO Y PARRES ORAZ M. MARII OD JEZUSA SAKRAMENTALNEGO VENEGAS DE LA TORRE
Rzym, 22 maja 2000 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
1. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami wszystkimi, drodzy pielgrzymi z Meksyku, którzy wczoraj uczestniczyliście w uroczystej kanonizacjiKrzysztofa Magallanes i jego towarzyszy męczenników, Józefa Marii de Yermo y Parres, założyciela Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusa i Ubogich, oraz Marii od Jezusa Sakramentalnego Venegas, założycielki Córek Najświętszego Serca Jezusa.
Wraz z wami raduje się cały Kościół, widząc proklamowaną w ten sposób chwałę swoich dzieci, a także waszej szlachetnej Ojczyzny, która może czerpać z przykładu ich oddania Panu oraz z ich potężnego wstawiennictwa w swoich potrzebach. Oni swoim wymownym świadectwem głoszą przemieniającą moc miłości do Boga i do bliźniego — istotę życia chrześcijańskiego — zachęcają nas do życia z odnowioną wiernością jako Jego dzieci, powołanych do dawania świadectwa wiary, podtrzymywania nadziei i praktykowania miłości w każdej chwili życia.
Z serdecznością pozdrawiam Księży Kardynałów, Arcybiskupów i Biskupów, kapłanów i wiernych, a w szczególności osoby konsekrowane, które uczestniczyły w kanonizacji swoich Założycieli. Wszystkich was serdecznie witam na tym radosnym spotkaniu, które odbywa się w czasie Wielkiego Jubileuszu Wcielenia.
2. Wasza obecność przywołuje mi na pamięć niezapomniane dni przeżyte w Meksyku podczas czterech podróży apostolskich, które Opatrzność pozwoliła mi tam odbyć, uwieńczonych tą z ubiegłego roku, kiedy to u stóp Matki Bożej z Guadalupe ogłosiłem posynodalną adhortację apostolskąEcclesia in America. Pod Jej opiekę powierzyłem życie wszystkich wspólnot kościelnych na Kontynencie Nadziei, prosząc, aby obdarzyła je nowymi i obfitymi owocami świętości.
Naród meksykański zawsze wyróżniał się wielką miłością do Boga, do Dziewicy, do Kościoła i do Papieża, głębokim zakorzenieniem wiary katolickiej, która — mimo dziejowych burz — stanowi integralną i fundamentalną część duszy waszego Narodu. Dlatego pragnę powtórzyć wam to, co już powiedziałem podczas Mszy Świętej na Autodromie Stolicy Federalnej: „Nie pozwólcie, aby zgasło to światło wiary! Meksyk wciąż go potrzebuje, aby móc budować społeczeństwo bardziej sprawiedliwe i braterskie, solidarne… Sprawcie, aby Słowo Chrystusa dotarło do tych, którzy go jeszcze nie znają! Miejcie odwagę dawać świadectwo Ewangelii na ulicach i placach, w dolinach i górach tego Narodu” (Homilia, 24 stycznia 1999 r.).
3. Przeżywamy rok Wielkiego Jubileuszu, który daje nam możliwość zanurzenia się w nieskończonym skarbcu łaski i miłosierdzia, jaki Bóg powierzył Kościołowi. W tym celu — wychodząc od osobistego powołania każdego — konieczne jest radykalne pójście za Chrystusem. On był drogą, która dała siłę św. Krzysztofowi Magallanesowi i jego towarzyszom do zwycięstwa w męczeństwie; św. Józefowi Marii de Yermo y Parres, aby stał się „Gigantem miłości”; św. Marii od Jezusa Sakramentalnego Venegas, by z pokorą i wielkodusznością poddała się woli Bożej. Niech ich przykłady i nauczanie nieustannie rozpalają w was entuzjazm i odwagę do wierniejszego pójścia za Chrystusem! W ten sposób będziecie przygotowani, aby z ufnością i nadzieją stawiać czoła trudnościom naszych czasów i wyzwaniom nowej ewangelizacji.
4. Stany Jalisco, Zacatecas, Durango, Chihuahua, Guanajuato, Morelos, Guerrero i Colima są ziemiami pochodzenia grupy nowych Świętych męczenników. Pamięć o ich osobach oraz o ich wielkodusznym i heroicznym darze jest wciąż żywa, a ich chwała przed Bogiem pozostanie nieprzemijająca. Ci kapłani, którzy oddali życie z wierności swojej posłudze, są jasnym przykładem dla dzisiejszych kapłanów, jak towarzyszyć wiernym nawet z narażeniem własnego życia. Wraz z nimi trzej świeccy stanowią cenne świadectwo zaangażowania kościelnego i powszechnego powołania do świętości wszystkich ochrzczonych, które powinno prowadzić nas do życia we wspólnocie wiary i miłości, szczególnie razem z tymi, którzy nas potrzebują, z nieustanną ufnością złożoną w Bogu.
5. Św. Józef Maria de Yermo y Parres, wywodzący się z duchowieństwa Puebla de los Ángeles, prowadził życie naznaczone modlitwą i ofiarą, żarliwą ufnością w Bożą Opatrzność oraz heroizmem miłości. Jego życie jest wezwaniem dla chrześcijan, aby iść za Chrystusem poprzez miłość bliźniego, zapominając o sobie i — gdy zachodzi potrzeba — przyjmując krzyż. Wobec współczesnego świata, tak bardzo potrzebującego braterstwa i solidarności, nowy Święty uczy budować nowe relacje, w których wielkoduszna, twórcza, konkretna i dynamiczna służba potrafi sprzyjać nowemu klimatowi powszechnego braterstwa w Chrystusie.
Aby kontynuować to dzieło, jego głęboko kapłański duch doprowadził do założenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusa i Ubogich, którym pozostawił świadectwo bezprzykładnego daru z siebie dla sprawy Chrystusa i ubogich. Wy, drogie siostry, córki św. Józefa Marii de Yermo, zachowujcie zawsze żywymi jego ewangeliczne cechy pokory i prostoty w służbie miłosiernej miłości wobec potrzebującego brata, niosąc mu pomoc z tymi samymi uczuciami Boskiego Serca. Pomoże wam to zachować żywe poczucie eklezjalne i misyjne waszego charyzmatu oraz właściwe ukierunkowanie apostolatu społecznego i duchowego na rzecz ubogich.
6. W stanie Jalisco urodziła się św. Maria od Jezusa Sakramentalnego Venegas. Po dzieciństwie przeżytym w środowisku rodzinnym, które — mimo trudności — sprzyjało intensywnemu życiu duchowemu, Bóg poprowadził ją do Szpitala Najświętszego Serca w Guadalajarze, gdzie dołączyła do pobożnych kobiet poświęcających się opiece nad chorymi. Tam jako kompetentna i ofiarna pielęgniarka, oddała się posłudze zdrowotnej, a od 1921 r., gdy została wybrana przełożoną, poświęciła się umacnianiu rodzącego się Instytutu, rozpalając w siostrach miłość do Kościoła i do dusz, do wyrzeczeń i ofiar. Nie cofnęła się wobec prześladowań religijnych; przeciwnie — popierała nowe fundacje w różnych stanach Republiki. Jej życie duchowe karmiło się wytrwałą modlitwą, przyjmowaniem sakramentów i dziecięcą pobożnością wobec Najświętszej Maryi Panny, a wszystko to w najściślejszym posłuszeństwie Regułom Instytutu.
Jej przesłanie zachowuje pełną aktualność. Rzeczywiście, moc jej wiary, bezgraniczna ufność w Bogu i niestrudzona miłość, aż po zapomnienie o sobie, uczyniły z niej osobę konsekrowaną godną naśladowania. Umiała wmocnić Zgromadzenie Córek Najświętszego Serca Jezusa, gdzie jej dar z siebie — na wzór dobrego Samarytanina — rozciąga się na tych, którzy, jak mawiała, „w swoim ciele i w swojej duszy mają większe podobieństwo do cierpiącego Chrystusa”. Żyjąc w ten sposób, stawiając wolę Bożą ponad wszystko, osiąga się pokój i pogodę ducha — tak bardzo potrzebne ludzkie pragnienia dzisiejszego świata. Szczęśliwie dziś w Meksyku przeżywa się wiosnę powołań do życia zakonnego, której pionierami są osoby formatu Matki Marii od Jezusa Sakramentalnego.
7. Drodzy pielgrzymi z Meksyku, wczoraj uczestniczyliście w wydarzeniu wyjątkowym: kanonizacji 27 waszych rodaków w Wielkim Jubileuszu. Powróćcie do Meksyku z postanowieniem odnowienia wierności Bogu i Kościołowi, z gotowością do dawania zawsze i wszędzie odważnego świadectwa życia chrześcijańskiego oraz do współpracy w nowej ewangelizacji, aby Chrystus był znany i miłowany przez wszystkich Meksykanów. Brońcie także sprawy życia, rodziny, ubogich i potrzebujących.
Niech w tej misji wspiera was wstawiennictwo nowych Świętych, niech towarzyszy wam macierzyńska opieka Dziewicy z Guadalupe, Królowej Meksyku i Cesarzowej Ameryk! Niech zadatkiem łask niebieskich będzie Apostolskie Błogosławieństwo, którego z serca wam udzielam i które chętnie rozciągam na wasze rodziny, przyjaciół i osoby wam drogie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.opoka.org.pl
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana