Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA BEATYFIKACJĘ O. KAJETANA KOSMY DAMIANA ERRICO, KS. LUDWIKA PAVONIEGO, KS. ALOJZEGO VARIARY, S. MARII DEL TRANSITO OD JEZUSA SAKRAMENTALNEGO, BR. ARTEMIUSZA ZATTIEGO, M. MARII ROMERO MENESES
Watykan, 15 kwietnia 2002 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Nazajutrz po ogłoszeniu sześciu nowych Błogosławionych z radością spotykam się ponownie z wami wszystkimi, którzy przybyliście do Rzymu, aby uczestniczyć w tej uroczystej celebracji Kościoła. W tej radosnej atmosferze, zgodnej z paschalną radością, chcemy jeszcze raz zatrzymać się, aby kontemplować wielkie dzieła, których Pan dokonał przez życie i działalność nowych Błogosławionych: Kajtana Errico, Ludwika Pavoniego, Alojzego Variary, Maríi Romero, Artemide Zattiego i Maríi del Tránsito od Jezusa Sakramentalnego. Chcemy pogłębić ich duchowość i przyjąć ich przykład, aby iść za nimi na drodze ofiarnej świętości.
2. Zwracam się najpierw do was, drodzy Misjonarze Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, oraz do wszystkich, którzy razem z wami cieszą się z beatyfikacji Kajetana Errico, apostoła miłosiernej miłości Boga i męczennika konfesjonału.
Jak bardzo nasza epoka potrzebuje ludzi, którzy będą głosić czułość i przebaczenie Boga wobec grzeszników, szczególnie poprzez sakrament pokuty! W ciszy konfesjonału kapłanom powierzona jest wielka posługa, jak przypomniałem w Liście skierowanym do wszystkich kapłanów z okazji Wielkiego Czwartku: „Dobry Pasterz — pisałem — przez twarz i głos kapłana zbliża się do każdego, aby podjąć z nim osobisty dialog złożony ze słuchania, rady, pocieszenia i przebaczenia” (n. 9).
Kajetan Errico przeciwstawiał się jansenistom, którzy zbyt mocno podkreślali sprawiedliwość Boga, szerząc w duszach lęk i zniechęcenie, orędzie Bożego miłosierdzia. Nie przestawał zachęcać kapłanów: „Jeśli przychodzą dusze obciążone ciężkimi winami, dodawajcie im odwagi, prowadźcie je do ufności, mówcie im, że Pan przebaczy wszystko, jeśli z serca żałują”. Jak bardzo także dziś przemawia do serca człowieka miłosierna miłość Boga, która pomaga zwyciężać zło, cierpienie, niesprawiedliwość i grzech!3
3. Moja serdeczna myśl kieruje się również do was, drodzy Synowie Maryi Niepokalanej, którzy razem z całym Kościołem radujecie się z beatyfikacji waszego Założyciela, Ludwika Pavoniego. Nowy Błogosławiony potrafił — idąc za wielowiekową tradycją Brescii — wypracować metodę wychowawczą opartą na typowych środkach pedagogiki zapobiegawczej: religii i rozumie, miłości i łagodności, czujności i poznaniu.
Zdołał stworzyć model kształcenia i przygotowania do pracy, który zapowiadał nowoczesne szkoły zawodowe, wprowadzając reformy proroczo uprzedzające naukę społeczną Kościoła, wyrażoną później w encyklice Rerum novarum Leona XIII. Jaki był sekret tak intensywnej działalności? On sam o tym przypominał: „W dobrze przemyślanej wierze wola i serce znajdują pewne oparcie, pokładając całą ufność w Bogu. Mocna nadzieja podtrzymuje prawdziwą pokorę… A żywa miłość w sercu pozwala odczuwać sprawy Boga i bliźniego”.
4. Cieszę się także, że mogę pozdrowić pielgrzymów włoskich, którzy przybyli do Rzymu na beatyfikację księdza Alojzego Variary i salezjańskiego koadiutora Artemide Zattiego. Łączę się z radością parafii w Viarigi, w diecezji Asti oraz w Boretto, w diecezji Reggio Emilia, z powodu wyniesienia na ołtarze synów ich ziem.
5. Pozdrawiam teraz z wielką serdecznością pielgrzymów z Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza z Kostaryki, Nikaragui, Kolumbii i Argentyny, którzy przybyli, aby z radością uczestniczyć w uroczystej ceremonii beatyfikacji księdza Alojzego Variary, siostry Maríi Romero i Artemide Zattiego, wszystkich salezjanów, oraz Matki Maríi del Tránsito od Jezusa Sakramentalnego Cabanillas, Argentynki i założycielki Franciszkańskich Sióstr Tercjarek Misjonarek.
Wielka Rodzina salezjańska dopisuje teraz trzy nowe imiona do grona swoich świętych i błogosławionych. Ich życie nie pozostało ukryte w murach wspólnot zakonnych. Objawiło się w czynach i dotarło do wielu mężczyzn i kobiet, dzieci i młodych, którzy ich poznali i skorzystali z ich apostolskiej pracy inspirowanej nauczaniem księdza Bosko.
Ksiądz Alojzy Variara jawi się naszym oczom jako ten, który ubogacił charyzmat salezjański — któremu zawsze był wierny — o nowy wymiar: jako założyciel Córek Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, pragnąc być umocnieniem dla najbardziej wykluczonych, a czasem zapomnianych przez społeczeństwo. Jego życie wskazuje, by podać rękę każdemu, nikim nie gardzić i być otwartym. Dziś Kolumbia, gdzie żył i dał z pomocą łaski Bożej to, co miał najlepszego, może znaleźć w przykładzie tego świadka Jezusa Chrystusa pomoc w przezwyciężeniu trudnej sytuacji, którą przeżywa od wielu lat, i w podjęciu drogi ku bardziej braterskiemu i solidarnemu społeczeństwu.
6. Koadiutor Artemide Zatti rozsiewał na ziemiach Viedmy poprzez swoją nieustanną i radosną działalność na rzecz chorych miłosierdzie, do którego Jezus nas zaprasza: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 36). Jego pogodne usposobienie i szczególna kompetencja, połączone z bezgraniczną dyspozycyjnością, zjednały mu sympatię i uznanie współczesnych. To uznanie powinno dziś wyrażać się w gotowości do naśladowania jego cennego przykładu i przyjęciu przez wszystkich pracowników służby zdrowia postawy służby choremu, która stawia na pierwszym miejscu jego godność osoby obdarzonej niezbywalnymi prawami.
W siostrze Maríi Romero pociąga jej służba ubogim, pełna inwencji i skuteczności. Dzieła, które założyła, aby umacniać życie chrześcijańskie najbardziej potrzebujących i łagodzić trudną sytuację wielu mieszkańców San José i jego przedmieść, istnieją do dziś i nadal są źródłem uzasadnionej nadziei poprzez konkretne gesty solidarności wobec najuboższych. Niech ta służba, która przynosi tyle dobra Kościołowi Chrystusa, nigdy nie ustanie!
7. Duże miasto Córdoba w Argentynie było uprzywilejowanym świadkiem świętości życia błogosławionej Matki Maríi del Tránsito od Jezusa Sakramentalnego Cabanillas. Jej życie jest pieśnią o cudach, które Bóg dokonuje w zwyczajnych wydarzeniach codzienności. Bez nadzwyczajnych znaków ta nowa Błogosławiona przeszła drogę świętości, dostrzegając w każdej chwili bliskość Jezusa i Jego zaproszenie, by iść za Nim do końca.
Pytając poważnie, czego Bóg od niej chce, odkryła swoje powołanie franciszkańskie i inspirację do projektu życia zakonnego, który miał pomagać kobietom wzrastać w doświadczeniu wiary. Potrafiła być stanowcza, a jednocześnie cierpliwa i wyrozumiała, przyjmować krzyż trudności i trwać w pokornym milczeniu nawet wtedy, gdy spadały na nią ciężkie upokorzenia i odrzucenie. Niech jej świadectwo będzie przykładem dla wielu jej rodaków, aby w obecnej chwili żyli z entuzjazmem jako chrześcijanie i obywatele, bez ulegania pokusie zniechęcenia ani — co byłoby jeszcze gorsze — duchowi rywalizacji czy odwetu.
8. Najdrożsi Bracia i Siostry, jak wspaniałe wsparcie daje nam Pan w tych nowych Błogosławionych! Podziwiając ich przykład świętości, starajmy się iść ich śladami, abyśmy także my byli odważnymi świadkami Ewangelii.
Niech Maryja, Matka Kościoła i Królowa wszystkich Świętych, prowadzi was i zawsze chroni na waszej drodze. Niech towarzyszy wam także błogosławieństwo, którego z miłością udzielam wam tu obecnym, waszym rodzinom i wspólnotom, z których pochodzicie, oraz wszystkim wam bliskim.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vatic