Jan Paweł II
AUDIENCJA DLA PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA KANONIZACJĘ: HANNIBALA
DI FRANCIA, JÓZEFA MANYANETA, NIMATULLAHA KASSABA AL-HARDINI, PAULI ELŻBIETY CERIOLI I JOANNY BERETTY MOLLA
Watykan, 17 maja 2004 r.
Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Po wczorajszej uroczystej celebracji, podczas której miałem radość ogłosić sześciu nowych Świętych, cieszę się, że mogę spotkać się z wami, związanymi szczególnymi więzami duchowej miłości z pięciorgiem z nich: Hannibalem di Francia, Józefaem Manyanetem, Nimatullahem Kassaba Al-Hardini, Paulą Elżbietą Cerioli i Joanną Berettą Molla
Kierując do was moje serdeczne pozdrowienie, pragnę teraz wraz z wami zatrzymać się na krótkiej refleksji nad maryjną pobożnością tych Świętych.
2. Hannibal Maria di Francia chlubił się tym, że już od chrztu nosił imię Matki Bożej, którą z miłością nazywał „moją Mamą”. Żywił wobec Niej najczulszą i gorącą pobożność oraz wzywał Ją jako Matkę Kościoła i Matkę powołań. Pragnął, aby Niepokalana była uznawana za „Przełożoną absolutną, bezpośrednią i rzeczywistą” przez Córki Boskiej Gorliwości i przez Rogacjonistów, których założył, zalecając nabożeństwo do Niej jako tajemnicę świętości i szczególną chwałę obu Instytutów.
3. Pozdrawiam teraz z miłością was, pielgrzymów języka hiszpańskiego, którzy przybyliście, aby uczestniczyć w kanonizacji świętego Józefa Manyaneta, kapłana hiszpańskiego, który w XIX wieku był wybranym narzędziem do promowania dobra rodziny wraz z wychowaniem dzieci i młodzieży.
On złożył swoje serce w Świętej Rodzinie. „Ewangelia rodziny”, przeżywana przez Jezusa w Nazarecie wraz z Maryją i Józefem, była motorem pasterskiej miłości Ojca Manyaneta i inspirowała jego pedagogię. Zabiegał ponadto, aby Święta Rodzina była poznawana, czczona i naśladowana w łonie rodzin. To jest jego dziedzictwo i jego własnymi słowami, w jego języku ojczystym katalońskim, mówię dziś do was — do zakonników i zakonnic przez niego założonych, do ojców i matek rodzin, do uczniów i wychowanków jego ośrodków: „Uczyńcie z waszych domów Nazaret, ze swoich rodzin Świętą Rodzinę. Niech pomaga wam w tym wstawiennictwo świętego Józefa Manyaneta!”
4. Od dzieciństwa recytacja Różańca wyznaczała rytm dni świętego Nimatullaha Al-Hardiniego. Przez całe życie znajdował on w Matce Bożej, Niepokalanym Poczęciu, sam wzór wierności Chrystusowi, do której dążył. Na wzór Maryi z Nazaretu czuwającej nad Boskim Dziecięciem przeżywał swoje śluby monastyczne w cierpliwości i dyskrecji, całkowicie powierzając się woli Bożej.
Niech jego świadectwo rozbudzi w nas wszystkich szczere i synowskie umiłowanie Maryi, naszej Matki i naszej Opiekunki!
5. Paula Elżbieta Cerioli, małżonka i matka, lecz w krótkim czasie pozbawiona dzieci i męża, zjednoczyła się z tajemnicą Maryi Bolesnej i Jej macierzyństwa duchowego. Poświęciła się wówczas przyjmowaniu sierot i ubogich dzieci, inspirując się Świętą Rodziną z Nazaretu. W szkole Maryi potrafiła przemienić miłość naturalną w nadprzyrodzoną, pozwalając, aby Bóg poszerzył jej serce matki.
Niech jej przykład nadal przemawia do wielu serc małżonek, matek i osób konsekrowanych!
6. Także Joanna Beretta Molla żywiła głęboką pobożność wobec Matki Bożej. Odniesienie do Maryi powraca w listach do narzeczonego Piotra oraz w kolejnych latach jej życia, zwłaszcza gdy została hospitalizowana w celu usunięcia włókniaka, nie narażając na niebezpieczeństwo dziecka, które nosiła pod sercem. To właśnie Maryja podtrzymywała ją w ostatecznej ofierze życia, potwierdzając to, co sama często lubiła powtarzać: „Bez pomocy Matki Bożej do nieba się nie dochodzi”.
7. Najdrożsi, niech ci nowi Święci pomogą wam uczynić skarbem lekcję życia ewangelicznego, którą nam dali. Idźcie ich śladami i naśladujcie zwłaszcza ich dziecięcą pobożność wobec Dziewicy Maryi, aby zawsze postępować, w Jej szkole, drogą świętości.
Z tym życzeniem, które łączę z modlitwą, ponawiam wobec was wszystkich i waszych bliskich swoje Apostolskie Błogosławieństwo.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana