Jan Paweł II
IDŹCIE WIĘC I NAUCZAJCIE WSZYSTKIE NARODY. HOMILIA PODCZAS MSZY NA ZAKOŃCZENIE ROKU ŚWIĘTEGO WILLIBRORDA
Rzym, 08 listopada 1990 r.
1. „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28, 19). Liturgia prowadzi nas do Galilei, na górę, gdzie Chrystus wypowiedział te słowa. Zawarta jest w nich szczególna moc. Pan mówi: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28, 18). Jest to władza Syna Bożego. Jest to władza Odkupiciela świata. Znakiem tej władzy są rany, które pozostały na rękach, nogach i w sercu po ukrzyżowaniu. Jest to władza ostateczna. Dotyczy ona wiecznych losów człowieka, któremu zostało powierzone zadanie strzeżenia ziemi jako czasu dojrzewania i próby. Żadna władza ludzka nie sięga poza ten czas. Jedynie władza Chrystusa: Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego.
Mocą tej władzy posyła On Apostołów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 19).
2. W ciągu tego roku wasz naród został w sposób szczególny wezwany do rozważania tych słów Odkupiciela. Oto minęło trzynaście wieków od czasu, gdy zbawcze posłannictwo Chrystusa dotarło do waszych przodków i stało się początkiem waszej chrześcijańskiej historii.
W ciągu tego roku Kościół na ziemi niderlandzkiej wspominał z wdzięcznością świętego Willibrorda, który był opatrznościowym zwiastunem Dobrej Nowiny pośród was. Był waszym apostołem.
„O jak piękne są na górach stopy zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuna dobra, który ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: «Twój Bóg króluje»” (Iz 52, 7).
Te słowa Izajasza ukazują, po tylu wiekach, radość Kościoła i narodu, który przyjął orędzie zbawienia. Wyrażają one wdzięczność.
3. Równolegle ze słowami Proroka idą słowa Apostoła zapisane w Liście do Hebrajczyków: „Pamiętajcie o waszych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże” (Hbr 13, 7).
Upamiętnienie założyciela Kościoła w Niderlandach uwydatniło jego zasługi: chrześcijanin, mnich, misjonarz, biskup, święty. Opuścił wszystko, aby szerzyć wiarę w Chrystusa, aby nieść Dobrą Nowinę narodom nieznanym: orędzie o początku, sensie i przeznaczeniu życia człowieka na ziemi; orędzie o nieskończonej miłości i miłosierdziu Boga wobec wszystkich ludzi; orędzie o doskonałej i wiecznej szczęśliwości, którą Bóg przygotował dla wszystkich i która już teraz daje radość i szczęście: „Teraz żyje on szczęśliwie w imieniu Boga w roku 728 po narodzeniu naszego Pana Jezusa Chrystusa” – napisał święty Willibrord o sobie.
4. „Składajmy więc przez Niego Bogu nieustannie ofiarę uwielbienia” (Hbr 13, 15).
Czynili to niezliczeni chrześcijanie także w Niderlandach na przestrzeni wieków i czynią to nadal dzisiaj. „Nie zapominajcie o dobroczynności i o dzieleniu się dobrami, bo takie ofiary podobają się Bogu” (Hbr 13, 16).
Czynią to także dzisiaj liczni świeccy, zawodowo, a zwłaszcza jako wolontariusze, w parafiach i w różnych organizacjach. W imię Pana Kościół jest im wdzięczny; dlatego zachęca ich z całego serca.
„Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli” (Hbr 13, 17). Świadectwo świeckich niech będzie zawsze dawane w zgodzie wzajemnej i w jedności z władzą kościelną, według przykładu świętego Willibrorda, który dwukrotnie udał się do Rzymu ze względu na miłość do jedności.
5. W historii Kościoła w Niderlandach liczni kapłani, zakonnicy i zakonnice poświęcili i nadal poświęcają swoje życie głoszeniu Dobrej Nowiny. Jak wiele powołań miał Kościół świętego Willibrorda! Do tego stopnia, że mój czcigodny poprzednik Paweł VI mógł kiedyś powiedzieć, że Kościół, który odegrał tak wielką rolę w wierze i dał tylu kapłanów, zakonników, zakonnic i misjonarzy, nie może nie doczekać się nowego wzrostu i nowego rozkwitu.
Niech rozkwitają powołania do kapłaństwa: Kościół nie może żyć bez posługi kapłanów, głosicieli słowa Bożego i szafarzy sakramentów.
Niech rozkwitają także powołania do życia zakonnego: świadectwo, jakie składają zwłaszcza siostry zakonne przez swoje ofiarne zaangażowanie w różnych dziedzinach życia kościelnego i społecznego, jest dla Kościoła niezbędne. Wyraża on swoje żywe uznanie dla życia zakonnego i z mocą je wspiera.
6. „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!” (Hbr 13, 8).
Jezus Chrystus! W nieprzemijającej tożsamości Chrystusa trzeba nieustannie szukać i odnajdywać źródło naszej chrześcijańskiej tożsamości.
Jezus Chrystus!
„Pamiętajcie o tych, którzy głosili wam słowo Boże! Naśladujcie ich wiarę! Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom!” (por. Hbr 13, 7. 9).
Co więcej: „Głoście wśród narodów chwałę Pana” (por. Ps. responsoryjny: 96[95], 2-3).
„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!”.
Czy można w Nim niezawodnie i nieustannie, z wieku na wiek i z tysiąclecia na tysiąclecie, odnajdywać źródło naszej chrześcijańskiej tożsamości?
Tak! Można! On sam nas o tym zapewnia.
Oto mówi: „Ja jestem z wami… Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20).
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji –Libreria Editrice Vaticana