Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH
Rzym, 22 kwietnia 1991 r.
Najdrożsi bracia
1. Z radością spotykam się dziś z wami, duchowymi synami św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża, na zakończenie waszej Kapituły Generalnej. Serdecznie witam każdego z was, przybyłych z różnych krajów pięciu kontynentów i reprezentujących cały Zakon Karmelitów Bosych, do którego chcę skierować moje pełne serdeczności pozdrowienie.
Kieruję moje myśli w szczególny sposób ku ojcu Felipe Sáinz de Baranda, który po 12 latach kończy ważną posługę Przełożonego Generalnego oraz przesyłam braterskie życzenia jego następcy, ojcu Camillo Maccise, i członkom odnowionej Rady Generalnej. Pragnę też wyrazić moje uznanie za dobro, jakie wasza ważna i ceniona rodzina zakonna czyni w Kościele i w świecie.
2. Podczas zakończonej właśnie Kapituły staraliście się rozważać temat niezwykle aktualny i inspirujący: „Karmel terezjański a nowa ewangelizacja”.
Jak pamiętacie, w Liście apostolskim skierowanym do waszej rodziny zakonnej z okazji czterechsetlecia śmierci św. Jana od Krzyża podkreślałem konieczność nadania nowej mocy wierze, aby „prowadzić naprzód nową ewangelizację, poczynając od ponownej ewangelizacji wierzących, coraz bardziej otwierając się na nauczanie i światło Chrystusa” (Jan Paweł II, Maestro en la Fe, 39). Jezus jest centrum kontemplacji i posługi tak charakterystycznych dla duchowości św. Teresy od Jezusa, św. Jana od Krzyża i innych wielkich Mistrzów waszej tradycji karmelitańskiej.
3. To ku Bogu i tylko ku Niemu powinniście zmierzać, najdrożsi bracia, z tą sprawnością i wolnością serca, która jest właściwa temu, kto kocha Najwyższego ponad wszystko i wszystkich, i biegnie ku temu, co istotne, zdecydowanie i z prostotą. Zrzeknijcie się wszystkiego, aby móc oddać wszystko. Odkryjecie „nicość” stworzenia i „pełnię” Boga w całkowitym i stopniowym zawierzeniu woli Pana. Idąc za waszymi Mistrzami duchowymi, będziecie kroczyć ku górze świętości, spragnieni tej jedynej „rzeczy potrzebnej” (Łk 10, 41), pragnący Absolutu, mocni w wierze i z duchem otwartym na nieskończone horyzonty Miłości Chrystusa. Wasza droga będzie z pewnością drogą radości i świętości, świadectwem czystości i autentycznej doskonałości wewnętrznej. A wy staniecie się przewodnikami ascezy i świętości, prowadzącymi dusze ku kontemplacji i posiadania Boga.
4. Bądźcie wierni waszym Założycielom! Jeszcze większa i przekonywująca wierność charyzmatowi waszego Zakonu jest życzeniem, które z serca kieruję do was wszystkich. To jest także szczególna posługa, jakiej Kościół od was oczekuje i jakiej pragnie. Jeśli będziecie stale iść w ślad za prawdziwą tradycją karmelitańską, będziecie w stanie stawić czoła bez większych trudności wymaganiom obecnej chwili dziejowej.
Kochajcie Kościół zawsze i ponad wszystko: być „Karmelitą Bosym” znaczy kochać czule Kościół, modlić się za niego i z nim głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu.
Od początku mojego pontyfikatu wielokrotnie przypominałem, że nowa ewangelizacja powinna się odznaczać odnowionym zapałem, to znaczy głęboką duchowością i nowym, wewnętrznym dynamizmem. Wy rozumiecie, że dla osiągnięcia prawdziwych owoców odnowy apostolskiej konieczna jest także wasza wierność wartościom charyzmatu. W moim niedawnym Liście apostolskim pozwoliłem sobie przypomnieć niektóre z nich: „Surowość życia, zażyłość z Bogiem, intensywna modlitwa, braterstwo ewangeliczne, szerzenie modlitwy i doskonałości chrześcijańskiej przez przepowiadanie i kierownictwo duchowe — jako wasz specyficzny apostolat w Kościele” (Jan Paweł II, Maestro en la Fe, 19).
5. Świat potrzebuje dziś prawdziwych świadków Boga. Wasz Zakon, kontynuując dotychczasowe zaangażowanie w służbę głoszenia chrześcijańskiego, znajduje w Kościele wielką przestrzeń życia i działania dla nowej ewangelizacji. Chodzi o to, aby uobecnić Miłość Boga pośród ludzi naszych czasów, pomagając im odkrywać ją na nowo w wydarzeniach historii i w realiach codziennego życia. Przede wszystkim zaś pomagając im kochać Boga ponad wszelkie stworzenie.
Wychodząc z takiego doświadczenia, jak święty mistyk z Fontiveros, do którego w tym roku często się odwołujecie, będziecie mogli głosić Boga, który jest światłością (1 J 1, 6) i który nadaje sens dziejom; Boga żywego, który wzywa wszystkich do sprawiedliwości, obrony życia, poszukiwania pokoju i poszanowania harmonii stworzenia.
6. Najdrożsi bracia, Kościół zachęca was do coraz bardziej zdecydowanej woli służenia Chrystusowi.
Wytrwajcie w szczerym poszukiwaniu woli Bożej! Bądźcie dla waszych współczesnych żywymi znakami nadprzyrodzonego światła, które jest źródłem nadziei i miłości. Nie ulegajcie nigdy pokusie zniechęcenia ani nie pozwólcie, by współczesna kultura konsumpcyjna wpływała na wybory w waszym życiu konsekrowanym.
Dlatego wzywam dla każdego z was opieki Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, waszej dostojnej Patronki. Jej powierzam wasze postanowienia i decyzje Kapituły Generalnej.
Z takimi uczuciami udzielam wam i wszystkim waszym współbraciom apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana