Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ MISJONAREK ŚWIĘTEGO PIOTRA KLAWERA
Rzym, 14 października 1995 r.
Najdroższe Siostry Misjonarki św. Piotra Klawera!
1. Cieszę się, że obrady waszej Kapituły Generalnej, odbywającej się w tych dniach w Rzymie, dają mi sposobność do spotkania z waszym Instytutem; spotkania, które było już przewidziane w ubiegłym roku, kiedy to przypadała setna rocznica założenia waszego Zgromadzenia przez błogosławioną Marię Teresę Ledóchowską.
Kieruję serdeczne pozdrowienie do każdej z was, rozciągając je na wszystkie wasze siostry zaangażowane w animację misyjną w różnych częściach świata. Do nowo wybranej Przełożonej Generalnej, siostry Elżbiety Adamiak, kieruję szczególne słowo życzeń i zachęty na czekającą ją posługę.
Podczas obecnego zgromadzenia, najdroższe Siostry, nazajutrz po ważnym jubileuszu, zechciałyście przede wszystkim zaczerpnąć nowego entuzjazmu u źródeł waszego dzieła. Stały powrót do pierwotnego charyzmatu stanowi bowiem nieodzowny warunek nowych i obfitych owoców apostolskich i misyjnych. Wasze korzenie tkwią w charyzmacie błogosławionej Marii Teresy Ledóchowskiej, która w 1894 roku założyła Towarzystwo św. Piotra Klawera dla misji Afrykańskich, dziś noszące nazwę Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera.
2. Dla waszej Założycielki św. Piotr Klawer był heroicznym inspiratorem ofiarnej i roztropnej służby sprawie misji, zwłaszcza w Afryce. Jakże nie zauważyć, że właśnie w stulecie istnienia waszego Zgromadzenia odbyło się Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów dla Afryki? Mogę sobie wyobrazić uwagę, z jaką śledziłyście to nadzwyczajne wydarzenie kościelne i jestem pewien modlitewnego wsparcia, jakim towarzyszyłyście mojej niedawnej podróży apostolskiej na ziemię afrykańską. Niech to wszystko służy podtrzymywaniu tego zawsze żywego i szczególnego zaangażowania na rzecz kontynentu afrykańskiego, które was wyróżnia i które Synod ponownie postawił w centrum uwagi całego Kościoła.
Z drugiej strony ta sama wierność pierwotnemu charyzmatowi oraz nauczaniu Kościoła skłania was do oddania się animacji misyjnej w perspektywie ogólnoświatowej. Uwrażliwia to was na los tych synów Afryki, którzy żyją poza swoją ojczyzną. Myślę w szczególności o kontynencie europejskim, gdzie wielu imigrantów, w znacznej mierze pochodzących z Afryki, w warunkach poważnych trudności przybywa w poszukiwaniu owego „szczęścia”, którego nie mogą znaleźć na swojej ziemi. Dobrze wiecie, na jakie rozczarowania nadzieja ta bywa często narażona! Wiecie jednak równie dobrze, że niesienie pomocy cudzoziemcowi jest dla wierzących obowiązkiem, a zarazem koniecznym wkładem w odnowioną ewangelizację samego chrześcijańskiego Zachodu.
3. Podczas prac waszego zgromadzenia z pewnością miałyście przed oczyma te i inne wyzwania, rozświetlając je nauczaniem Kościoła, zwłaszcza tym, które zawarłem w encyklice Redemptoris missio. Zachęcam was do szczególnie uważnej medytacji tego dokumentu. Może on wnieść cenny wkład w przygotowanie wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
Jeśli chodzi bardziej bezpośrednio o animację misyjną, w encyklice tej ponownie przedstawiłem racje uzasadniające zaangażowanie na rzecz misji ad gentes, potwierdzając w całej pełni jej wartość zarówno w różnych „obszarach terytorialnych”, jak i w „nowych zjawiskach społecznych”, a także w „obszarach kulturowych czy nowoczesnych areopagach”. Przykład Marii Teresy Ledóchowskiej, którą sługa Boży Paweł VI podczas homilii beatyfikacyjnej określił jako „pionierkę nowoczesnego zaangażowania na rzecz alfabetyzacji” (Insegnamenti di Paolo VI, XIII [1975] 1148), stanowi dla was stałe zaproszenie do poświęcania się wszelkim formom animacji apostolskiej, które mogą służyć szerzeniu Ewangelii w naszych czasach.
Do was, drogie Siostry, powtarzam to, co napisałem w encyklice w odniesieniu do sióstr misjonarek, u których „których dziewictwo dla Królestwa Bożego wyraża się w różnorakich owocach macierzyństwa duchowego. Właśnie misja ad gentes daje im rozległe pole do oddania siebie z miłości w sposób zupełny i niepodzielny… Życzę, aby liczne młode chrześcijanki odczuły pragnienie oddania się z wielkodusznością Chrystusowi, czerpiąc ze swej konsekracji siłę i radość do dawania o Nim świadectwa wśród ludów, które Go nie znają.” (Redemptoris missio, 70).
4. Wasz ojciec duchowy, św. Piotr Klawer, był przede wszystkim wspaniałym świadkiem: widząc jego sposób życia z Afrykanami i dla Afrykanów, jako niewolnik z niewolnikami, wszyscy mogli rozpoznać obecność Chrystusa i miłość Ojca. Także wy nigdy nie zapominajcie, że pierwszą formą ewangelizacji jest świadectwo, osobiste i wspólnotowe, które wymaga stałego wzmacniania modlitwą. Chodzi zatem o coraz głębsze przyswajanie „duchowości misyjnej”, której zasadniczą cechą jest „głęboka komunia z Chrystusem”. Z niej wypływa owa „miłość apostolska”, która nie zna granic. W istocie chodzi o to, by stawać się świętymi: „Każdy misjonarz jest nim prawdziwie tylko wtedy, gdy kroczy drogą świętości” (Redemptoris missio, 90).
Dlatego powierzam was tu obecne oraz wszystkie Siostry Dziewicy Maryi, pierwszej i doskonałej Uczennicy Chrystusa, służebnicy Pana na wzór Syna, który dla nas przyjął postać sługi (por. Flp 2, 7). Niech Ona wyjedna wam coraz pełniejsze upodobnienie się do ideału, który wcielili św. Piotr Klawer i błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska oraz codzienne doświadczanie ich duchowej pomocy. W waszym zaangażowaniu misyjnym niech towarzyszy wam także Apostolskie Błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam i całej Rodzinie Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana