Jan Paweł II
OBYŚCIE OSIĄGNĘLI PROSTOTĘ SERCA I ŚWIĘTOŚĆ „MŁODEJ” TERESY. HOMILIA PODCZAS WIZYTY PASTORALNEJ W RZYMSKIEJ PARAFII ŚWIĘTEJ TERESY OD DZIECIĄTKA JEZUS IN PANFILO
Rzym, 21 marca 1999 r.
1. „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11, 25-26; por. śpiew przed Ewangelią).
Możemy wyobrazić sobie zdumienie, jakie takie orędzie wywołało w słuchaczach, którzy jednak wkrótce mogli się przekonać o prawdziwości słów Jezusa, kiedy na Jego rozkaz Łazarz, złożony już od czterech dni w grobie, wyszedł żywy. Jeszcze bardziej zdumiewające potwierdzenie tego niezwykłego stwierdzenia Jezus da później, gdy przez własne zmartwychwstanie odniesie ostateczne zwycięstwo nad złem i śmiercią.
To, co wiele wieków wcześniej zapowiedział prorok Ezechiel, zwracając się do Izraelitów uprowadzonych do Babilonu: „Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli” (Ez 37, 14), spełni się w Misterium paschalnym i zostanie przedstawione przez apostoła Pawła jako zasadniczy rdzeń nowego życia wierzących: „Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka” (Rz 8, 9).
Czyż właśnie na tym nie polega aktualność ewangelicznego orędzia? W społeczeństwie, w którym pojawiają się znaki śmierci, a zarazem odczuwa się głęboką potrzebę nadziei życia, misją chrześcijan jest nadal głosić Chrystusa, „zmartwychwstanie i życie” człowieka. Tak, wobec symptomów pełzającej „kultury śmierci” musi także dzisiaj rozbrzmiewać wielkie objawienie Jezusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.
2. Najdrożsi Bracia i Siostry ze wspólnoty św. Teresy od Dzieciątka Jezus in Panfilo! Cieszę się, że mogę dziś być pośród was, kontynuując moją wizytę duszpasterską w parafiach naszej diecezji.
Serdecznie pozdrawiam kardynała wikariusza, biskupa pomocniczego sektora, waszego proboszcza, ojca Francesco Paciniego oraz karmelitów bosych, którzy współpracują w prowadzeniu parafii. Moją myśl kieruję następnie do sióstr zakonnych, członków rady duszpasterskiej oraz do członków różnych grup parafialnych, którzy wykonują cenną pracę na różnych polach duszpasterstwa parafialnego.
Z serdecznością myślę o wszystkich osobach mieszkających w tej dzielnicy. Szczególnie pragnę pozdrowić osoby starsze, których — jak wiem — jest wiele, ale także młode rodziny, które niedawno przeprowadziły się do tej okolicy. Niech parafia, powołana do tego, aby być autentyczną „rodziną rodzin”, staje się wobec nich coraz bardziej wspólnotą gościnną, pomagając im w ten sposób realizować ich powołanie w służbie Ewangelii.
3. Dwa dni temu obchodziliśmy uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, Opiekuna Odkupiciela i człowieka pracy. Chciałbym w tej chwili wspomnieć tych wszystkich, którzy spędzają znaczną część dnia, pracując w różnych instytucjach obecnych w tej dzielnicy: w Poligrafico dello Stato, w E.N.E.L., w państwowej szkole średniej „Vittorio Alfieri”, a także w licznych urzędach i siedzibach dyplomatycznych. Wiem, że w ramach Misji miejskiej, w której także wy czynnie uczestniczyciem z czego się cieszę, wasza wspólnota parafialna stała się znacznie bardziej wrażliwa na potrzeby różnych środowisk i stara się planować oraz proponować odpowiednie inicjatywy formacyjne i modlitewne w momentach najdogodniejszych dla tych, którzy przez cały dzień są zaangażowani w pracę zawodową.
Zadaniem wierzących jest „być obecnością” aktywną i ewangelizującą w miejscach pracy. Gromadząc się w parafii, aby wspólnie się modlić i wzrastać w wierze, są oni następnie wezwani, by stawać się zaczynem duchowej odnowy tam, gdzie pracują. Ich zadaniem jest stawać się apostołami swoich braci, kierując do nich ewangeliczne zaproszenie „chodź i zobacz” (por. J 1, 46) i pomagając im odkrywać na nowo oraz pełniej przeżywać wartości chrześcijańskie.
A skoro mowa o Misji miejskiej, jakże nie powierzyć jej dalszej drogi Patronce tej parafii, świętej Teresie od Dzieciątka Jezus, którą wy familiarnie nazywacie Tereską? Przeżywała ona bardzo mocno napięcie misyjne w murach Karmelu, tak że została ogłoszona Patronką Misji. Razem z Misją miejską powierzamy jej także „misje ad gentes”diecezji rzymskiej oraz wszystkich rzymskich misjonarzy, którzy udali się do wielu części świata, aby hojnie rozsiewać ewangeliczne ziarno.
4. Życie i duchowe orędzie świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, którą miałem radość ogłosić doktorem Kościoła 19 października 1997 roku, są bardzo wymowne dla Kościoła naszych czasów. Myślę na przykład o tym, jak wiele może ona powiedzieć licznym wiernym z całego świata, którzy przygotowują się do przybycia do Rzymu w pielgrzymce z okazji Roku Świętego. Również Teresa z Lisieux była pielgrzymką do Rzymu w 1887 roku. Właśnie w tym kościele przechowywany jest pośród jej relikwii welon, który miała na sobie podczas audiencji papieskiej, na której poprosiła papieża Leona XIII i otrzymała zgodę na wstąpienie do Karmelu w wieku zaledwie 15 lat.
Młoda Teresa zachwyciła się, odkrywając Rzym, „miasto-sanktuarium”, które gromadzi niezliczone świadectwa świętości i miłości do Chrystusa. Teresa potrafiła ponadto wyrazić i streścić w swoim doświadczeniu mistycznym samo serce orędzia związanego z nadchodzącym Jubileuszem: mianowicie głoszenie miłosierdzia Boga Ojca i wezwanie do całkowitego zawierzenia Mu, Temu, który wychodzi naprzeciw wszystkim i wszystkich chce zbawić przez Krzyż Chrystusa.
5. Święta Teresa przypomina nam także entuzjazm i hojność ludzi młodych. Jej nieustanne zawierzanie się miłosiernej miłości Boga uczyniło jej młodość radośniejszą i bardziej promienną. Drodzy młodzi z tej parafii i młodzi całej diecezji, z którymi będę miał radość spotkać się w Watykanie w przyszły czwartek, życzę wam, abyście osiągnęli prostotę serca i świętość „młodej” Teresy, by doświadczyć jej ufności w miłosierną opatrzność Boga. Czyż to nie ludzie młodzi odczuwają w sposób szczególny potrzebę, by być przyjętymi, kochanymi i obdarzonymi przebaczeniem? Wam, drodzy chłopcy i dziewczęta, pragnę jeszcze raz przypomnieć, że tylko w Bogu możemy znaleźć źródło gaszące każde pragnienie miłości i prawdy obecne w naszym sercu. Życzę wam, abyście mogli doświadczyć uroku tej Bożej miłości i przeżywać ją w waszej codzienności.
Najdrożsi parafianie, przychodząc pośród was, pytałem sam siebie, dlaczego w nazwie waszej parafii imię świętej Teresy od Dzieciątka Jezus połączone jest z określeniem „in Panfilo”. Jest tak dlatego — jak dobrze wiecie — że pod głównym ołtarzem znajduje się grób św. Panfila, rzymskiego męczennika z trzeciego wieku. Ten czcigodny grób stanowi część rozległej sieci galerii cmentarnych i chrześcijańskich zabytków rzadkiej piękności. Niech świadectwo św. Panfila i licznych męczenników Kościoła rzymskiego będzie dla nas zachętą i bodźcem do odważnego dawania świadectwa naszej wierności Chrystusowi.
6. Powtarzajmy za Ewangelistą: „Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego, który miał przyjść na świat” (J 11, 27).
Jak Marta, siostra Łazarza, także i my chcemy dzisiaj odnowić naszą wiarę w Jezusa i naszą przyjaźń z Nim. Przez Jego śmierć i zmartwychwstanie zostaje nam przekazane pełne życie w Duchu Świętym. To życie Boże może przemienić nasze istnienie w dar miłości dla Boga i dla braci.
Niech święta Teresa od Dzieciątka Jezus i święty Panfil męczennik pomagają nam swoim przykładem i swoim wstawiennictwem, abyśmy — jak modliliśmy się na początku celebracji eucharystycznej — mogli „zawsze żyć i postępować w tej miłości, która skłoniła Syna Bożego do oddania za nas życia” (kolekta). Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana