Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZYCH STYGMATÓWNASZEGO PANA JEZUSA CHRYSTUSA (STYGMATYSTÓW)
Rzym, 12 lutego 2000 r.
Najdrożsi Bracia Stygmatyści!
1. Z radością was przyjmuję, w duchowym i kościelnym kontekście Wielkiego Jubileuszu Roku Dwutysięcznego, z okazji XXXIV Kapituły Generalnej waszego Zgromadzenia. Wraz z pielgrzymami, którzy przybywają do Rzymu ze wszystkich stron świata, również wy zgromadziliście się tutaj z czterech kontynentów, reprezentując ponad 400 Współbraci, aby rozeznać, czego Duch Święty domaga się dziś, u progu trzeciego tysiąclecia, od synów świętego Gaspara Bertoniego. Ja sam miałem radość celebrować kanonizację waszego Założyciela w uroczystość Wszystkich Świętych 1989 roku. Żywił on szczególną cześć wobec Następcy Piotra i Stolicy Apostolskiej, a wasza dzisiejsza wizyta jest tego odnowionym znakiem.
2. W swoich Konstytucjach Założyciel określił członków Zgromadzenia jako „misjonarzy apostolskichin obsequium episcoporum”. Jesteście więc osobami, które ze wszystkich sił, a także dzięki szczególnej łasce powołania, pragną współdziałać w realizacji misji apostolskiej. W duchu i według śladów Założyciela pełnicie posługę parafialną, ze szczególną troską o młodzież; poświęcacie się głoszeniu słowa i formacji duchowieństwa; jesteście zaangażowani w misję ad gentes w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Azji. Niektórzy z was zostali wezwani do posługi biskupiej, zwłaszcza w Brazylii; nieco ponad miesiąc temu konsekrowałem na biskupa Ojca Giuseppe Pasotto, Administratora Apostolskiego Kaukazu. Fakt ten, który poświadcza wierność i ofiarność Stygmatystów, jest dla mnie powodem wdzięczności.
Modlę się wraz z wami do „Pana żniwa”, aby wzbudzał liczne i dobre powołania w waszej rodzinie zakonnej, by podtrzymać dzieła, które podjęliście, a także umożliwić wam otwieranie nowych tam, dokąd misja Odkupiciela zechce skierować kroki członków Zgromadzenia.
3. Jako centralny temat prac kapitulnych postawiliście zagadnienie braterskiego współdzielenia wewnątrz wspólnoty zakonnej, dla dawania światu świadectwa miłości Boga. Jest to wartość typowa dla życia konsekrowanego, mocno podkreślona podczas Zgromadzenia Synodalnego w 1995 roku i w pełni podjęta w Posynodalnej Adhortacji Apostolskiej. Rozważanie i działanie w tej perspektywie jest dziś bardziej niż kiedykolwiek konieczne, aby ukazać ludziom naszych czasów, naznaczonym rozpowszechnioną mentalnością indywidualistyczną, „jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem” (Ps 132,1), aby po tym wszyscy poznali, że jesteście uczniami Chrystusa (por. J 13,35).
Życie wspólnotowe osób konsekrowanych stanowi wymowny znak komunii kościelnej, ugruntowany przede wszystkim w codziennym doświadczeniu braterskiego współdzielenia: signum fraternitatis (por. Adhort. ap. Vita consecrata, 42). Liczne są konkretne formy, w jakich realizuje się braterstwo, zależnie od różnorodności charyzmatów i cech Instytutów. Jedna jednak jest miłość, rozlana w poszczególnych członkach przez tego samego Ducha Świętego.
4. Ten Rok Święty, który Kościół pojmuje jako wielki hymn ku czci Trójcy Przenajświętszej, szczególnie sprzyja temu, by dać przestrzeń wymiarowi kontemplacyjnemu życia konsekrowanego, aby, czerpiąc życiodajny sok z teologalnych korzeni, zostało ono wewnętrznie odnowione i umocnione. Braterstwo ewangeliczne jest bowiem promieniowaniem komunii trynitarnej i z niej winno nieustannie czerpać pokarm poprzez Słowo Boże, sakramenty Eucharystii i Pojednania oraz codzienną modlitwę.
Tak pisał na ten temat wasz Założyciel: „Ponieważ nic innego nie zjednuje ku osobie miłości prawdziwej miłości chrześcijańskiej tak bardzo, jak dostrzeżenie w niej szczególnych przymiotów cnót i darów Ducha Świętego oraz kontemplowanie jej jako obrazu Boga, namalowanego najpiękniejszymi barwami łaski; jeśli więc wszyscy będą się starać wzrastać w tych cnotach i darach oraz często rozważać je u innych, jeśli będą miłować uznawać w sercu innych za wyższych od siebie, radować się darami duchowymi, które w nich widzą i dziękować za nie Bogu — wówczas w sposób przedziwny wzrośnie między nimi wzajemna miłość” (Const. 223).
5. Współdzielenie nie ogranicza się do braterskiego życia wspólnoty, lecz rozciąga się na posługę poprzez zaangażowanie świeckich oraz na poziom lokalnych struktur kościelnych. Dlatego konieczne jest nieustanne odnawianie wysiłku braterstwa i nawrócenia, w pocieszającej pewności, że Pan jest obecny tam, gdzie szczerze pragnie się żyć według Jego przykazania miłości.
Wasze zgromadzenie zaproponowało również konkretne wskazania praktyczne, aby wśród Współbraci w każdym wieku pogłębiać praktykę duchowego i apostolskiego współdzielenia. Jest to rzeczywiście niezbędne wsparcie dla apostolskiej misji właściwej waszemu Zgromadzeniu, a mianowicie służby Kościołowi pod kierunkiem Biskupów. Wzajemne wspomaganie się w komunii, sprzyjające — że tak powiem — krążeniu miłości Bożej, rozlanej w sercach każdego przez Ducha Świętego, stanowi podstawowy warunek wypełniania misji apostolskiej, często „trudnej i wymagającej” oraz „narażonej na niebezpieczeństwa”; misji, która „nie zależy od sił człowieka, lecz od łaski Ducha Świętego”. W ten sposób „Ten, który natchnął i rozpoczął dzieło, sam doprowadzi je do końca” (Const. 185).
Czyniąc moimi słowa, wam dobrze znane i drogie, czcigodnego Założyciela, modlę się do Pana, za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy, aby uczynił owocnym wysiłek, jaki podjęliście w tych dniach wspólnej pracy i z serca wam błogosławię wraz ze wszystkimi waszymi Współbraćmi.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana