Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ OBLATÓW ŚWIĘTEGO JÓZEFA (JÓZEFITÓW)
Watykan, 17 lutego 2000 r.
Najdrożsi Oblaci świętego Józefa!
1. Z okazji obrad Kapituły Generalnej waszego Instytutu wyraziliście pragnienie spotkania się ze mną, aby ponownie potwierdzić wasze trwałe przylgnięcie do Następcy Piotra. Chętnie przyjąłem waszą prośbę, dobrze wiedząc, jak bardzo wasz Założyciel nalegał na obowiązek pozostawania w ścisłej jedności umysłu i serca ze Stolicą Apostolską. Pierwszym posłuszeństwem, które Oblaci świętego Józefa winni wiernie zachowywać — jak on sam mówił — jest przylgnięcie do nauczania i wskazań Najwyższego Pasterza, traktując swoją posługę jako mandat otrzymany od samego Kościoła, zgodnie z właściwymi regułami Instytutu.
Zatem serdecznie was witam. Szczególną myśl kieruję do Ojca Lino Mela, wybranego w tych dniach na urząd Przełożonego Generalnego: niech Pan go oświeca i wspiera w wypełnianiu nowej misji. Pragnę równocześnie wyrazić wdzięczne uznanie ustępującemu Przełożonemu Generalnemu, Ojcu Vito Calabrese, który przez dwanaście lat kierował Zgromadzeniem z mądrą równowagą i ojcowską dobrocią. Rozszerzam wreszcie moje uczucia serdeczności na całą Rodzinę zakonną, którą wy, Ojcowie Kapitulni, tutaj reprezentujecie i wszystkich zachęcam do ofiarnej wytrwałości w powierzonym im polu pracy.
2. Wasza działalność sytuuje was w samym sercu Kościoła. Charyzmat Oblatów świętego Józefa bowiem wzywa was do odtwarzania w życiu i w apostolstwie ideału służby, jaki przeżywał Opiekun Odkupiciela. On, wraz ze swoją świętą Oblubienicą, nawiązał niewypowiedzianą bliskość ze Słowem Wcielonym, które miał nieustannie przed oczyma. Stąd właśnie prosty i pracowity styl życia, który chccie prowadzić, szerząc nabożeństwo do świętego Józefa przez głoszenie słowa, publikacje, a nade wszystko przez świadectwo apostolskie. Jest to typowa misja duszpasterska, którą spełniacie w miejscach skromnych, pośród ludzi ubogich, naśladując rzemieślnika z Nazaretu, który strzegł Jezusa i wspierał Go w przygotowaniu do wielkiego dzieła Odkupienia.
Błogosławiony Marello zachęcał swoich duchowych synów, aby byli „kartuzami w domu”, by móc stać się „skutecznymi apostołami poza domem”. To nauczanie, stale aktualne dla waszego ducha, zobowiązuje was wszystkich, drodzy Józefici, do strzeżenia w domach zakonnych klimatu skupienia i modlitwy, któremu sprzyja cisza oraz odpowiednie spotkania wspólnotowe. Duch rodzinny niech umacnia jedność wspólnot i całego Zgromadzenia.
3. Wiem, że wokół tych tematów skoncentrowaliście prace kapitulne, i życzę, abyście z tego ważnego zgromadzenia, odbywającego się w roku, w którym Kościół obchodzi Wielki Jubileusz Odkupienia, zaczerpnęli oczekiwane owoce duchowe. Nietrudno dostrzec w tej szczęśliwej zbieżności znak Opatrzności, która zaprasza was do przekroczenia „Drzwi Świętych”, symbolu Chrystusa, aby wejść odnowionymi wewnętrznie — jako poszczególne osoby i jako Instytut — w nowy duchowy czas Kościoła. W ten sposób staniecie się wiernymi świadkami Chrystusa w naszych czasach: ufni w uzdrawiającą moc miłości Boga, podejmiecie odważny wysiłek nowej ewangelizacji. W ten sposób wypełnicie waszą misję, „czyniąc dzieła Boże w milczeniu”, jak mawiał wasz Założyciel, dodając, że jeśli się działa „nie pokładając ufności w ludziach ani nawet w nas samych, lecz pełni nadziei na nadprzyrodzoną pomoc, wszystko pójdzie jak najlepiej” (Briciole d’oro, 15 lutego).
W tej perspektywie szczególnie trafna jest refleksja kapitulna nad charyzmatem waszych początków, która prowadzi was do źródła waszej duchowości, nie po to, by mechanicznie powtarzać to, co czyniono wówczas, lecz by uaktualnić przesłanie Założyciela w życiu dzisiejszym, tak aby oddziaływać na współczesne społeczeństwo z taką samą skutecznością jak niegdyś.
4. Charakterystycznym rysem waszej posługi jest formacja ludzka i religijna młodzieży, z pierwszeństwem katechezy oraz aktywnej pracy w ośrodkach młodzieżowych i szkołach, w parafiach i oratoriach, w ruchach i stowarzyszeniach. Jak siewca potrafi dobrać odpowiednią glebę do każdego ziarna, tak i wy staracie się pogłębiać znajomość młodych, których Opatrzność stawia na waszej drodze, aby móc pomóc im dojrzewać w ich własnym powołaniu. To jest wasza misja. Można powiedzieć, że Oblat świętego Józefa jest z natury katechistą, który wychowuje, ewangelizując stylem prostym, jasnym i przekonującym.
Umiejcie przemawiać do serc młodych, odważnie ofiarując im Ewangelię. Sprawcie, by pokochali Kościół. Bądźcie głęboko przekonani, że wasze słowo będzie tym lepiej przyjęte, im bardziej wymowne okaże się świadectwo waszego przykładu.
Aby odpowiedzieć na dzisiejsze potrzeby ewangelizacji, coraz bardziej niezbędna staje się współpraca ze świeckimi. Nie chodzi jedynie o konieczność organizacyjną wynikającą ze zmniejszenia liczby osób zakonnych, lecz o nową i dotąd niespotykaną możliwość, którą Bóg nam ofiarowuje. Epokę, w której żyjemy, można pod pewnymi względami nazwać epoką świeckich. Otwórzcie się zatem na ich wkład. Pomagajcie im rozumieć duchowe motywacje służby, jaką pełnią u waszego boku, aby byli tą „solą”, która nadaje życiu smak chrześcijański, i tym „światłem”, które jaśnieje w ciemnościach obojętności i egoizmu. Jako świeccy wierni własnej tożsamości są oni powołani do chrześcijańskiego ożywiania porządku doczesnego, przekształcając społeczeństwo w sposób aktywny i skuteczny według ducha Ewangelii.
5. Drodzy Oblaci świętego Józefa, działacie już w wielu częściach świata. Szeroki zasięg, jaki — dzięki Bogu — osiągnęła dziś wasza Rodzina zakonna, domaga się czujnego wysiłku w zachowaniu jedności i więzi miłości na wszystkich poziomach. Bardzo trafnie Kapituła Generalna podkreśliła, że chociaż działacie w kontekście lokalnym, nigdy nie może zabraknąć w was harmonii z całością Zgromadzenia, a nade wszystko powszechnej wizji Kościoła. Tak się stanie, jeśli spojrzenie wszystkich pozostanie zawsze utkwione w Chrystusie, Drodze, Prawdzie i Życiu; jeśli przylgniecie osobiście i wspólnotowo do Niego, który was wzywa, byście przyszli i zobaczyli, gdzie On mieszka (por. J 1,39).
Solidna praktyka modlitwy, otwarcie na znaki czasu oraz niezbędna formacja stała pomogą wam uczynić z waszych dzieł nie zwykłą działalność społeczną, lecz świadectwo miłosiernej miłości Boga. Metody uczy was błogosławiony Marello, gdy mówi, aby „czerpać swoje natchnienia ze świętego Józefa, który był pierwszym na ziemi, troszczącym się o sprawy Jezusa; który strzegł Go jako Niemowlę i chronił jako Dziecko, i był Mu ojcem przez pierwsze trzydzieści lat Jego życia na ziemi” (Briciole d’oro, 24 marca). Niech tak będzie dla każdego z was i dla wszystkich waszych Wspólnot.
Maryja, słodka Oblubienica cieśli z Nazaretu, niech przez swoje wstawiennictwo uczyni owocnymi decyzje Kapituły Generalnej. Niech pomoże wszystkim Oblatom świętego Józefa dążyć do świętości — powołania każdego ochrzczonego i w jeszcze wyższym stopniu, każdej osoby konsekrowanej. Zapewniam was o mojej stałej pamięci w modlitwie, a chętnie udzielam Tobie, drogi Ojcze Lino Mela, odnowionej Radzie Generalnej oraz wszystkim członkom Zgromadzenia Oblatów świętego Józefa specjalnego Błogosławieństwa.
Watykan, 17 lutego 2000 r.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana