Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KONGRESU OPATÓW I OPATEK ZAKONÓW BENEDYKTYŃSKICH
Rzym, 08 września 2000 r.
1. Z wielką radością przyjmuję i pozdrawiam was wszystkich, drodzy Opaci, Przeorzy konwentualni i Administratorzy Zakonu św. Benedykta, z okazji waszego Kongresu, który w Roku Jubileuszowym odbywacie tutaj, w Rzymie. Wyrażając wdzięczność Opatowi Dom Marcelowi Rooneyowi za pracę wykonaną w minionych latach, składam gratulacje nowemu Opatowi Prymasowi, Dom Notkerowi Wolfowi, któremu dziękuję za słowa skierowane do mnie w imieniu wszystkich. Pozdrawiam również grupę Opatek przybyłych jako reprezentantki Sióstr z różnych stron świata.
To spotkanie z Biskupem Rzymu wpisuje się w waszą bogatą i intensywną pielgrzymkę jubileuszową oraz wyraźnie ukazuje jej duchowe i eklezjalne znaczenie. W tej chwili wspominam mojego chwalebnego poprzednika, świętego Grzegorza Wielkiego, w dniu jego wspomnienia, w którym rozpoczęło się wasze zgromadzenie i wraz z wami dziękuję Bogu za wielki dar, jakim byli i są w Kościele i dla Kościoła synowie i córki świętego Benedykta.
Przeszliście przez Drzwi Święte Bazylik Większych, przynosząc ze sobą duchowo wasze wspólnoty. Jest to z waszej strony przede wszystkim godne pochwały świadectwo wiary. Staje się ono zarazem symbolem głębokiego znaczenia tego waszego zgromadzenia: w Roku Świętym 2000 Zakon benedyktyński, rozproszony po całym świecie, pragnie przejść przez Chrystusa, aby wejść z Nim i w Nim w nowe tysiąclecie, trzymając w rękach Ewangelię – Słowo zbawienia dla człowieka każdego czasu i każdej kultury.
2. Na Wschodzie i na Zachodzie życie monastyczne stanowi dla Kościoła dziedzictwo o nieocenionej wartości. Pisałem w posynodalnej adhortacjiVita consecrata: „W sercu Kościoła i świata klasztory zawsze były i nadal są wymownym znakiem komunii, gościnnym domem dla szukających Boga i spraw duchowych, szkołami wiary i prawdziwymi ośrodkami studiów, dialogu i kultury, które służą budowaniu życia kościelnego i społeczeństwa ziemskiego w oczekiwaniu na nadejście Królestwa niebieskiego.” (6).
Monastycyzm zachodni inspirował się przede wszystkim świętym Benedyktem i jego Regułą, która ukształtowała pokolenia mężczyzn i kobiet powołanych do opuszczenia świata, aby całkowicie poświęcić się Bogu, stawiając miłość Chrystusa w centrum i ponad wszystko (por. Reguła, 4,21 i 72,11).
Mocą tej misji Zakon benedyktyński nie przestawał wnosić wkładu w apostolską działalność Kościoła. Z tą samą mocą działa on dziś na rzecz nowej ewangelizacji. Świadczą o tym ci wszyscy – młodzi i dorośli, chrześcijanie i niechrześcijanie, wierzący i niewierzący – którzy znajdują w was i w waszych klasztorach punkty odniesienia, niczym studnie, z których można czerpać „wodę żywą” Chrystusa, jedyną zdolną ugasić pragnienie ludzi. Jakże nie podkreślić, że cechą niemałej liczby waszych domów jest dziś bycie na „granicach chrześcijaństwa”, w miejscach, gdzie chrześcijaństwo stanowi mniejszość. Niekiedy świadectwo niektórych członków Zakonu benedyktyńskiego zostało uwieńczone męczeństwem. Mimo to pozostajecie na tych ziemiach, nie lękając się niebezpieczeństw i trudności. Prowadząc znaczącą działalność ekumeniczną oraz cierpliwy dialog międzyreligijny, pełnicie cenną służbę na rzecz Ewangelii. Dajecie świadectwo, że sam Bóg wystarcza.
3. Tak, sam Bóg, sam Chrystus jest „życiem duszy”. Te słowa przywodzą na myśl tytuł znanej książki waszego czcigodnego współbrata Kolumba Marmiona, którego miałem radość wpisać w minioną niedzielę do grona Błogosławionych. Życie i dzieło wielkiego Opata z Maredsous głęboko naznaczyły duchowość XX wieku, w doskonałej harmonii z drogą autentycznej odnowy eklezjalnej, zwieńczonej Soborem Watykańskim II. Na tej samej drodze pragniecie się umiejscowić także wy, idąc za świetlanym przykładem Błogosławionego Kolumba Marmiona, jak również Błogosławionych Dusmeta z Katanii i Schustera z Mediolanu, wiernych synów świętego Benedykta.
Wasz Kongres, oprócz tego, że jest pielgrzymką jubileuszową, stanowi również ważny moment refleksji i konfrontacji u progu nowego tysiąclecia. Jako odpowiedzialni za Zakon zamierzacie rozważyć samą rolę Opata we wspólnocie. Ponadto waszym celem jest zbadanie – w słuchaniu i wymianie bogatych i zróżnicowanych doświadczeń – jaka jest „misja” klasztoru w dzisiejszym świecie.
4. W tym względzie, jako Pasterz Kościoła, w świecie, w którym mnożą się działania rozpraszające i w którym istnieje ryzyko utraty nawet samego sensu życia i umierania, pragnę przypomnieć – dobrze wiedząc, że właśnie w tym jesteście mistrzami – prymat życia wewnętrznego. Bardziej niż kiedykolwiek człowiek naszych czasów, aby nie zagubić samego siebie, potrzebuje odnaleźć Boga i odnaleźć się w Bogu. A nie jest to możliwe inaczej, jak tylko wtedy, gdy serce wsłuchuje się w Pana w ciszy i w długotrwałej kontemplacji, to znaczy w spotkaniu z „jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, Człowiekiem Chrystusem Jezusem” (1 Tm 2,5).
Stąd płynie moje życzenie, któremu towarzyszy zapewnienie o szczególnej pamięci o was przy ołtarzu. Najmilsi, bądźcie dla naszych współczesnych wymownymi znakami aktualności życia monastycznego. Jest to bowiem pierwsza forma życia konsekrowanego, jaka pojawiła się w Kościele i która na przestrzeni wieków pozostaje darem dla wszystkich. Bądźcie wytrwałymi kontemplatykami tajemnicy Boga i ofiarujcie swoje życie „ut in omnibus glorificetur Deus”.
Powierzam te moje pragnienia wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, której Narodzenie dziś obchodzimy. Niech Ona, jako dobra Matka strzeże was na każdej drodze. Z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, prosząc, abyście przekazali je waszym wspólnotom.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana