Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ KONFEDERACJI ORATORIUM ŚWIĘTEGO FILIPA NERI (FILIPINÓW)
Rzym, 05 października 2000 r.
Najdrożsi Kapłani i Świeccy Filipini!
1. Z radością kieruję do każdego z was serdeczne powitanie — uczestników Kongresu Generalnego Konfederacji Oratorium św. Filipa Neri — którzy poprzez tę wizytę zechcieliście na nowo potwierdzić szczery szacunek wobec Wikariusza Chrystusa oraz pełną wierność Jego Magisterium, w duchu waszego Założyciela, który umiłował Kościół całym sobą i pozostawił wam w dziedzictwie bezwarunkową wierność Stolicy Piotrowej.
Z serdecznością pozdrawiam Ojca Antoniego Ríosa Cháveza, Delegata Stolicy Apostolskiej, dziękując mu za uprzejme słowa, które zechciał do mnie skierować w imieniu obecnych. Kieruję także serdeczną myśl do każdej z Kongregacji reprezentowanych na waszym Kongresie Generalnym, wyrażając żywą wdzięczność za dobro, które czynią oraz radość z rozwoju, jakiego Oratorium doświadcza w różnych częściach świata.
2. Wasza Konfederacja, ustanowiona przez Stolicę Apostolską w celu zjednoczenia poszczególnych Kongregacji Oratorium więzią miłości i wzajemnej pomocy, w ostatnich Kongresach Generalnych podjęła wysiłek rewizji tekstów konstytucyjnych zgodnie z linią wskazaną przez Kościół podczas Soboru Watykańskiego II. U progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa wasze zgromadzenie stawia sobie za cel ponowne odczytanie — przede wszystkim w perspektywie duszpasterskiej — źródeł ruchu duchowego, który wywodzi się od św. Filipa Neri, aby wiernie odpowiedzieć na niezmienną misję: prowadzić człowieka do spotkania z Jezusem Chrystusem, „Drogą, Prawdą i Życiem”, rzeczywiście obecnym w Kościele i „współczesnym” każdemu człowiekowi.
To spotkanie, przeżywane i proponowane przez św. Filipa Neri w sposób oryginalny i porywający, prowadzi do stawania się nowym człowiekiem w tajemnicy Łaski, budząc w sercu tę „radość chrześcijańską”, która stanowi „stokrotność” darowaną przez Chrystusa temu, kto przyjmuje Go w swoim życiu. Sprzyjanie osobistemu spotkaniu z Chrystusem jest także podstawową „metodą misyjną” Oratorium. Polega ona na „mówieniu do serca” ludzi, aby doprowadzić ich do doświadczenia Boskiego Mistrza, zdolnego przemienić życie. Dokonuje się to przede wszystkim przez świadectwo piękna takiego spotkania, z którego życie czerpie pełny sens. Trzeba proponować „dalekim” nie teoretyczne orędzie, lecz możliwość rzeczywiście odnowionego życia, a przez to napełnionego radością.
Oto wielkie dziedzictwo otrzymane od waszego Ojca Filipa! Oto droga duszpasterska zawsze aktualna, bo wpisana w nieprzemijające doświadczenie chrześcijańskie! Żywię nadzieję, że ponowne sięgnięcie do źródeł duchowości i dzieła św. Filipa, dokonane przez wasz Kongres, wzbudzi w każdej Kongregacji nową świadomość wartości i aktualności „metody misyjnej” waszego Założyciela oraz wniesie znaczący wkład w dzieło „nowej ewangelizacji”.
3. Oratorium zrodziło się z wiary i geniuszu św. Filipa Neri, który potrafił połączyć w harmonijną syntezę wymiar charyzmatyczny z pełną jednością z Pasterzami Kościoła i który w Rzymie swoich czasów z wielką mądrością odpowiadał na duchowe i materialne potrzeby młodzieży, dając tak wyraziste świadectwo radosnego wymiaru wiary, że nazwano go „prorokiem chrześcijańskiej radości”. Oratorium od samego początku określa tożsamość waszej Kongregacji, która od niego bierze swoją nazwę — jak przypomina bullaCopiosus in misericordia, mocą której Grzegorz XIII erygował ją w Roku Świętym 1575. Zrodzona z udziałem kapłanów diecezjalnych, wywodzących się z pierwotnego doświadczenia Oratorium i postawiona na jego służbie, wasza Kongregacja powinna nadal zachowywać w centrum swoich starań tę zasłużoną instytucję, z jej pierwotnymi celami, metodą i stylem, zawsze możliwymi do dostosowania do potrzeb czasów.
Jak przypomina „Itinerarium duchowe”, zatwierdzone na Kongresie Generalnym w 1994 r.: „Specyficznym celem i misją Kongregacji Oratorium jest rodzenie się i wzrastanie autentycznych wspólnot chrześcijańskich, światła i soli ziemi”. W waszych Konstytucjach są one przedstawione — już w pierwszych artykułach — jako braterska wspólnota wiernych, którzy, idąc śladami św. Filipa Neri, stawiają sobie za cel to, czego on nauczał i co czynił, stając się w ten sposób „jednym sercem i jedną duszą” (Dz 4,32). Wzorem, na którym się opierają, są proste i rodzinne spotkania modlitewne oraz rozmowy duchowe waszego Ojca Filipa z penitentami i przyjaciółmi. W tej perspektywie Oratorium rozpoznaje swoją tożsamość w „wspólnym praktykowaniu rodzinnego rozważania Słowa Bożego, a także modlitwy myślnej i ustnej, aby — jak w szkole — rozwijać w wiernych ducha kontemplacji i miłość do rzeczy Bożych”.
Życzę, aby Oratorium, stając w służbie ludzi z prostotą serca i radością, potrafiło coraz bardziej pociągająco i skutecznie ukazywać oraz rozpowszechniać tę metodę duchową. Będzie mogło w ten sposób złożyć spójne i przekonujące świadectwo, przeżywając w pełni żarliwość początków i proponując ludziom naszych czasów doświadczenie życia braterskiego, oparte przede wszystkim na rzeczywistości przyjętej i przeżywanej komunii nadprzyrodzonej w Chrystusie.
„Kto chce czego innego niż Chrystusa, nie wie, czego chce; kto prosi o coś innego niż Chrystus, nie wie, o co prosi; kto działa nie dla Chrystusa, nie wie, co czyni”. Te słowa waszego świętego Założyciela wskazują zawsze aktualne kryterium wszelkiej odnowy wspólnoty chrześcijańskiej, która polega na powrocie do Jezusa Chrystusa: do Jego słowa, do Jego obecności, do zbawczego działania, którego dokonuje w sakramentach Kościoła. Taki wysiłek poprowadzi kapłanów do uprzywilejowania — jak to jest w waszej tradycji — posługi sakramentu pokuty oraz kierownictwa duchowego wiernych, aby w pełni odpowiedzieć waszemu charyzmatowi i oczekiwaniom Kościoła. W ten sposób pomogą oni świeckim należącym do oratoriów zrozumieć zasadniczą wartość bycia christifideles, w świetle doświadczenia św. Filipa, który w odniesieniu do laikatu wyprzedził idee i metody, jakie później okazały się owocne w życiu Kościoła.
4. Wasze Kongregacje, wierne autonomii zamierzonej przez świętego Założyciela, żyją w szczególnej więzi z rzeczywistością Kościołów partykularnych i lokalnymi uwarunkowaniami. Nie wolno jednak zapominać o znaczeniu, jakie w życiu wspólnot i ich członków posiada także braterska więź z innymi Kongregacjami tworzącymi Konfederację. To właśnie poprzez tę więź charakterystyczna autonomia poszczególnych domów otwiera się na dar czynnej miłości, a wspólnoty skonfederowane znajdują skuteczną pomoc w umacnianiu wierności charyzmatowi oratoriańskiemu.
Niech każda Kongregacja poświęca szczególną troskę formacji początkowej i stałej poszczególnych osób i wspólnot, aby przyswoić ideał przekazany przez św. Filipa i ukazany na nowo w tekstach konstytucyjnych, w perspektywie coraz żywszej dynamiki duchowej i skutecznej obecności apostolskiej.
W sposób szczególny zachęcam was, abyście pozwalali się prowadzić tym wartościom zwłaszcza w spotkaniu ze światem młodych — pełnym obietnic mimo trudności — czując się posłanymi szczególnie do tych, którzy są „daleko”, a jednak tak blisko Serca Zbawiciela. W tym kontekście wielkim wsparciem będzie dla was tradycyjna wrażliwość Filipinów na sztukę i kulturę — drogi szczególnie odpowiednie dla znaczącej obecności ewangelizacyjnej.
Niech Najświętsza Maryja Panna, „Matka i Założycielka Oratorium”, będzie dla każdego z was wzorem, do którego nieustannie się odwołujecie, przyjmując z pełną dyspozycyjnością dar Ducha i głosząc braciom radość Chrystusa.
Z takimi życzeniami, powierzając was niebieskiemu wstawiennictwu św. Filipa Neri, udzielam każdemu z was oraz całej Konfederacji Oratorium szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana