Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR SŁUŻEBNIC NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA KONAJĄCEGO
Rzym, 05 stycznia 2001 r.
Z okazji XIV Kapituły Generalnej waszego Zgromadzenia z radością kieruję do Matki i do wszystkich Sióstr moje serdeczne pozdrowienie. Łączę się z Zgromadzeniem kapitulnym w przyzywaniu Ducha Świętego, aby był jego przewodnikiem w podejmowaniu — przez wsłuchiwanie się w słowo Boże — właściwych decyzji dotyczących drogi, którą należy podążać.
Każdy Instytut życia konsekrowanego stanowi cenny dar Pana dla Kościoła i świata. Służebnice Najświętszego Serca Jezusa Konającego są nim od ponad stu lat, we Włoszech i w innych krajach. Jest to świadectwo żywotności charyzmatu, który czcigodni Założyciele, ksiądz Marco Morelli i Matka Margherita Ricci Curbastro, potrafili rozwinąć z podziwu godną gorliwością. Jest to charyzmat, który uwydatnia istotny wymiar natury i życia Mistycznego Ciała Chrystusa, którym jest Kościół. On bowiem jako przedłużenie misterium Chrystusa w historii, jest wezwany do nieustannego zanoszenia do Ojca błagań o zbawienie ludzkości.
Człowiek współczesny bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje czerpać ze źródeł Najświętszego Serca Chrystusa. Tylko w Nim może znaleźć pokój w chwilach udręki, które dzisiejsza zsekularyzowana kultura czyni coraz trudniejszymi do zniesienia. Ubóstwo duchowe jest dziś bardzo rozpowszechnione, aż po niekiedy przybierającą postać nędzy. Dlatego prawdziwym lekarstwem jest ponowne odkrycie modlitwy chrześcijańskiej. Nie jest ona ucieczką od rzeczywistości i jej trudnych doświadczeń, lecz czuwaniem ducha i ufnym zjednoczeniem z wolą Bożą, w pewności, że jest ona zawsze i w każdej sytuacji wolą miłości, skierowaną ku obdarzeniu człowieka życiem pełnym i wiecznym.
Jakież lepsze świadectwo może znaleźć to ufne zawierzenie niż życie całkowicie poświęcone służbie Bogu, poznanemu i umiłowanemu w Sercu Jego Syna, Jezusa Chrystusa, który „jest w agonii aż do końca świata” (B. Pascal)? I jak wyraża się taka konsekracja, jeśli nie w wielkodusznym i wiernym służeniu braciom, zwłaszcza najbardziej potrzebującym, z miłości do których Chrystus przyjął gorzki kielich Męki?
Wszystkim zakonnicom waszego drogiego mi Zgromadzenia polecam zatem, aby cała działalność apostolska była nieustannie ożywiana i prowadzona przez intensywne zaangażowanie w czujną modlitwę. Niech wzorem dla was, drogie Siostry, będzie Najświętsza Dziewica Maryja, Królowa dziewic. Jeśli dla każdego ochrzczonego Najświętsza Maryja Panna stanowi jakby archetyp pokornej i uległej zgody na wolę Bożą, tym bardziej powinna nim być dla osób zakonnych. Każda Służebnica będzie mogła pozostać wierna swojemu powołaniu, jeśli będzie się starała we wszystkim upodobnić sercem i działaniem do Maryi, doskonałej „Służebnicy Pańskiej”.
Z serca życzę, aby Kapituła Generalna, odbywająca się właśnie u kresu Roku Świętego, stała się dla całego Instytutu czasem łaski, uprzywilejowaną okazją do mądrych i odważnych wyborów, podejmowanych — zgodnie z zaproszeniem płynącym z Jubileuszu — ze spojrzeniem utkwionym w obliczu Chrystusa.
Z tymi uczuciami udzielam Matce, Siostrom Kapitulnym oraz wszystkim Służebnicom Najświętszego Serca Jezusa Konającego szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana