Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR ADORATOREK NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ
Rzym, 06 lipca 2001 r.
Najdroższe Siostry!
1. Opatrznościowa okoliczność XIV Kapituły Generalnej waszego Instytutu daje mi dobrą sposobność skierowania do was serdecznego pozdrowienia oraz przekazania wszystkim waszym siostrom wyrazu wdzięcznego uznania za ewangeliczne świadectwo, jakie dajecie poprzez waszą działalność.
Pozdrawiam przede wszystkim czcigodną siostrę Kamilę Zani, przełożoną generalną oraz Radę Generalną, która wspierała ją w kierowaniu rodziną zakonną w minionym okresie. Pragnę ponadto skierować serdeczną myśl do wszystkich, którzy na różnych polach apostolatu, w jakie zaangażowane jest wasze Zgromadzenie, korzystają z wielkodusznego świadectwa Sióstr Adoratorek Najświętszego Sakramentu. Jesteście bowiem obecne w różnych częściach świata, gdzie – ożywione ogniem miłości – oddajecie się służbie Ciału Chrystusa, zwłaszcza w jego najbardziej cierpiących i potrzebujących członkach.
Posługa miłosierdzia wobec dzieci Bożych dotkniętych „dawnymi” i „nowymi” formami ubóstwa jest jednym z elementów wyróżniających obecność Kościoła w trzecim tysiącleciu. Istotnie, „wedle jednoznacznych słów Ewangelii jest On w szczególny sposób obecny w ubogich, dlatego wobec nich Kościół winien stosować «opcję preferencyjną».” (List apostolski Novo millennio ineunte, 49). W tym duchu nabiera szczególnego znaczenia wasza decyzja, by refleksję kapitulną oprzeć na dzieleniu się chlebem, Słowem i misją, na wzór Chrystusa, który widząc głodny tłum idący za Nim, ulitował się nad nim (por. Mk 8, 1-9).
2. Jak jednak uczeń Pana może pozostać wierny temu powołaniu, jeśli nie pielęgnuje trwałego i codziennego dialogu miłości z Nim w słuchaniu słowa Bożego, w modlitwie i w kontemplacji?
Szczególny charyzmat, który wyróżnia waszą obecność w Kościele, zgodnie z dziedzictwem pozostawionym wam przez waszego Założyciela, polega na adorowaniu „z najżarliwszą miłością Najświętszego Sakramentu” oraz na czerpaniu „z niego płomienia miłości ku bliźniemu”. Nie chodzi jedynie o wskazanie duchowe, lecz o konkretny program życia. W Eucharystii chrześcijanin osiąga najpełniejszą duchową zażyłość z Panem życia i wsparty przez Niego, wznosi się ku kontemplacji miłości w samym misterium Trójcy Przenajświętszej.
Jakie nasycenie duszy (por. Łk 9, 17) odczuwa się w intensywnych godzinach spędzonych na adoracji przed Panem historii! Z taką eucharystyczną świadomością błogosławiony Spinelli zalecał wam: „Postępujcie w miłości; niech wreszcie zapłonie ogień miłości w waszych duszach, miłujcie waszego Boga i niczego, niczego nie stawiajcie na równi z Nim ani ponad Nim” (Circ. 32).
3. Z serca życzę, aby wasze wspólnoty każdego dnia potrafiły zachować przed Eucharystią żywą pamięć o tym dziedzictwie pozostawionym wam przez waszego Założyciela. W ten sposób, umocnione mocą Chleba życia, będziecie umiały podtrzymywać płomień miłości w każdej waszej wspólnocie.
Niech wasze życie – jak życie waszego Ojca – będzie nieustannie naznaczone miłością do Chrystusa eucharystycznego, służbą ubogiemu, który jest ikoną Chrystusa oraz praktyką zawsze wielkodusznego przebaczenia, będącego narzędziem głębszej jedności wspólnotowej. Eucharystia, doskonała pamiątka ofiary Chrystusa, niech będzie wzorem dla waszego osobistego życia.
4. Założyciel, jak dobrze wiecie, pielęgnował także jako punkt odniesienia duchowego dwoistość „żłóbka” i „krzyża”. Misterium Betlejem i Golgoty nieustannie go inspirowało, zwłaszcza w burzliwych momentach jego życia, tak iż uczył was, że „żłóbek i Kalwaria są pierwszą i ostatnią nutą, pierwszą i ostatnią stroną tego ogromnego, boskiego, niewysłowionego poematu miłości i ofiary, którym jest całe życie Jezusa Chrystusa” (Circ. 29).
Czyńcie podobnie i przekazujcie wszystkim, których spotykacie, ten sam ideał świętości. Jakże bowiem nie docenić możliwości spotkania i dialogu, jakie daje wam współpraca z wiernymi świeckimi? W adhortacji apostolskiej Vita consecrata zauważyłem, że „dzisiaj dość liczne Instytuty, często pod wpływem nowych okoliczności, dochodzą do przekonania, że ludzie świeccy mogą mieć udział w ich charyzmacie” (nr 54), zwłaszcza wobec wyzwań współczesności. I dodawałem, że „te nowe formy komunii i współpracy zasługują na poparcie” (nr 55), przy zachowaniu roztropności oraz świadomości odrębności powołań i zadań w Kościele.
5. Najdroższe Siostry! Radujcie się, że wybrałyście jako cel życia trwanie w głębokiej jedności z Odkupicielem. Energia, jaką czerpiecie z długiego trwania na kontemplacji przed Eucharystią, niech przemienia wasze życie w codzienną ofiarę dla Chrystusa.
Na wzór Maryi umiejcie rozważać w waszym sercu tajemnicę Syna (por. Łk 2, 51) i dawać o niej świadectwo wszystkim, których Opatrzność stawia na waszej drodze. Przykład i wstawiennictwo błogosławionego Franciszka Spinellego niech pobudzają was do łączenia waszej ofiary z ofiarą Jezusa, aby „świat miał życie i miał je w obfitości” (J 10, 10).
Towarzyszy wam w tym codziennym wysiłku błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam tutaj obecnym, waszym siostrom oraz wszystkim, ku którym kieruje się wasza troska apostolska.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana