Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU ŚW. AUGUSTYNA (AUGUSTIANÓW)
Rzym, 07 września 2001 r.
Czcigodny Ojcze Przeorze Generalny,
drodzy Ojcowie Zakonu Augustiańskiego!
1. Z prawdziwą radością witam was z okazji Kapituły Generalnej waszego Zakonu. Szczególne pozdrowienie kieruję do Przeora Generalnego, któremu dziękuję za to, że wyraził serdeczne uczucia wszystkich obecnych. Pozdrawiam każdego z was, Ojców Kapitulnych i rozszerzam moją pełną życzliwości myśl na cały Zakon św. Augustyna, który w tych dniach gromadzi się duchowo wokół waszego zgromadzenia. Spotkanie to ma dla was szczególne znaczenie, ponieważ przypada na początek nowego wieku i nowego tysiąclecia, gdy wciąż żywa jest pamięć Wielkiego Jubileuszu, który pozostawił niezatarty ślad w życiu i historii Kościoła oraz świata.
W ciągu całego Roku Świętego dane nam było doświadczać Chrystusa, „tego samego wczoraj, dziś i na wieki” (Hbr 13, 8), bliższego nam, lub – słowami samego św. Augustyna – „bardziej wewnętrznego niż nasza własna wewnętrzność” (Wyznania, 3, 11). Był to rok intensywnej kontemplacji misterium Wcielenia, w którym dokonał się niezwykły „dialog miłości” między Bogiem a ludzkością. Św. Augustyn pisał o tym: „Ten, który był Bogiem, stał się człowiekiem, przyjmując to, czym nie był, nie tracąc tego, czym był; i w ten sposób Bóg stał się człowiekiem. W tym misterium znajdujesz pomoc dla swojej słabości i znajdujesz w Nim to, czego potrzebujesz, aby osiągnąć swoją doskonałość. Chrystus niech cię podnosi mocą swego człowieczeństwa; niech cię prowadzi mocą swego ludzkiego bóstwa i niech doprowadzi cię do swej boskości” (Commento al Vangelo di Giovanni, 23,6).
2. Bóg przyszedł z pomocą radykalnej słabości człowieka, który odczuwa w sobie wewnętrzny niepokój, będąc skierowany — czasem nieświadomie — ku Temu, który go przekracza. Św. Augustyn doszedł do spotkania z Bogiem właśnie tymi drogami egzystencjalnego niepokoju, mając jako towarzyszy drogi studium słowa Bożego i modlitwę.
Doświadczenie Augustyna przypomina doświadczenie wielu współczesnych ludzi, dlatego wy, drodzy Ojcowie Augustianie, możecie — poprzez nowoczesne formy posługi duszpasterskiej — pomagać im odkrywać transcendentny sens życia. Macie być dla nich mądrymi przewodnikami ku wierze bardziej osobistej, a zarazem bardziej wspólnotowej, ponieważ to Kościół podtrzymuje żywą pamięć o Chrystusie. Św. Augustyn pisał: „Kościół mówi w Chrystusie, a Chrystus mówi w Kościele; ciało mówi w Głowie, a Głowa mówi w ciele” (Commento al Salmo 30, 2,4).
Drodzy duchowi synowie św. Augustyna! Podejmujcie w Kościele tę ważną posługę misyjną, wydobywając z niewyczerpanego skarbca waszego wielkiego Mistrza inspiracje i propozycje dla odnowionego działania apostolskiego. Kontynuujcie refleksję nad tymi zagadnieniami, którą zaczęliście podejmować podczas Kapituły Generalnej Pośredniej w 1998 roku, odbytej w Villanova w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Z roztropnością przeprowadzajcie rewizję Konstytucji oraz reformy prawne i organizacyjne Zakonu, umożliwiające jaśniejsze przekazywanie charyzmatu augustiańskiego. Najważniejszym zadaniem jest jednak zachowanie nienaruszonego i żywego dziedzictwa doktryny oraz życia św. Augustyna, w którym może odnaleźć się ludzkość każdej epoki, spragniona prawdy, szczęścia i miłości.
3. Św. Augustyn, głęboki znawca ludzkiego serca, wie, że u podstaw niepokoju osoby znajduje się sam Bóg, „piękno tak dawne i tak nowe” (Confes. 10,27,38). Bóg staje się obecny poprzez liczne znaki i na wiele sposobów, wychodząc naprzeciw swemu stworzeniu spragnionemu transcendencji i życia wewnętrznego. Wy, drodzy Ojcowie Augustianie, bądźcie „pedagogami wnętrza”, służącymi ludziom trzeciego tysiąclecia poszukującym Chrystusa. Do Niego nie prowadzi powierzchowna ścieżka, ale droga wewnętrzna. To właśnie Augustyn przypomina nam, że tylko zbliżenie się do własnego wewnętrznego centrum grawitacji umożliwia kontakt z Prawdą, która panuje w duchu (por.De Magistro11, 38).
Aby szczęśliwie osiągnąć ten kres, będący zarazem punktem wyjścia i celem, jak zauważa św. Augustyn w Wyznaniach(por. 1, 1, 1), potrzebny jest wysiłek zanurzenia w samego siebie, wyzwolenia z uwarunkowań świata zewnętrznego oraz uważnego i pokornego słuchania głosu sumienia. Otwiera się tu rozległe pole duszpasterskie, szczególnie zgodne z waszym charyzmatem.
W tym kontekście pragnę przywołać słowa mojego czcigodnego Poprzednika, papieża Pawła VI, skierowane do was przy podobnej okazji: „Chcemy jeszcze przypomnieć — pisał — pewien element, w którym należy dostrzec cechę szczególną, a niemal geniusz Zakonu Augustiańskiego, mianowicie zdolność do prowadzenia apostolatu intelektualnego… Macie do dyspozycji nieocenione dziedzictwo doktrynalne Świętego, macie przed sobą nieprzerwaną tradycję studiów, posiadacie sprawne i nowoczesne narzędzie, jakim jest Instytut Patrystyczny «Augustinianum», nie możecie zatem zrezygnować z aktywnej obecności na polu religijno-kulturowym” (Lettera al Priore Generale O.S.A., in occasione del Capitolo Generale, 14 settembre 1977).
4. Jakże obfite żniwo powierza wam Pan! Choć do wypełnienia tego zadania potrzebna jest odpowiednia formacja intelektualna i duszpasterska, to jednak nade wszystko konieczne jest dążenie do świętości, czyli zakochanie w Bogu i w Jego odwiecznym zamyśle zbawienia.
Wasz Zakon miał w ciągu wieków długi szereg świętych. W ostatnich latach miałem radość dopisać do niego nowych. Czyż nie jest to znak duchowej żywotności i zachęcający bodziec, by iść dalej tą drogą? Niech będzie wam przykładem — między innymi — świadectwo wiary i miłości waszego współbrata, biskupa Anzelma Polanco z Teruel, zamordowanego w burzliwych dniach wojny hiszpańskiej w sercu XX wieku. Wierny swemu zawołaniu biskupiemu oddał się z radością za dusze swoich wiernych (por. 2 Kor 12, 15).
Myślę także o meksykańskim ojcu Eliaszu del Socorro Nievesie, zamordowanym z nienawiści do wiary w 1928 roku i wyniesionym do chwały ołtarzy 12 października 1997 roku oraz o augustiańskiej mniszce, matce Marii Teresie Fasca, żyjącej w Cascii, jednym z najbardziej znaczących miejsc waszej duchowości, związanym z pamięcią św. Rity, będącej świadkiem bezgranicznego przebaczenia i heroicznego przyjęcia cierpienia.
Patrząc na tak jaśniejące wzory i wspierani ich wstawiennictwem, idźcie z ufnością ku przyszłości! Wypłyńcie na głębię! (por. Łk 5, 4).
Powtarzam wam to, co napisałem kilka lat temu do wszystkich osób konsekrowanych: „Powinniście nie tylko wspominać i opowiadać swoją chwalebną przeszłość, ale także budować nową wielka, historię! Wpatrujcie się w przyszłość, ku której kieruje was Duch, aby znów dokonać z wami wielkich dzieł.” (Vita consecrata, 110).
W tych dniach pracy niech Bóg was inspiruje mocą swego Ducha, a Maryja, Matka Dobrej Rady, niech was oświeca i wspiera w każdej waszej słusznej decyzji. Z tą nadzieją z radością udzielam Tobie Ojcze Przeorze generalny, Ojcom Kapitulnym oraz wszystkim członkom Zakonu Augustiańskiego szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana