Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK MIŁOŚCI (KANOSJANEK)
Rzym, 16 lutego 2002 r.
Najdroższe Córki Miłości Kanosjanki!
1. Cieszę się, że mogę się z wami spotkać z okazji waszej XIV Kapituły Generalnej, wydarzenia łaski, które stanowi mocne wezwanie do coraz pełniejszego powrotu do korzeni waszego Zgromadzenia, aby pogłębić jego charyzmat, a następnie wcielać go w najbardziej odpowiednie formy w obecnym kontekście społeczno-kulturowym.
Pozdrawiam Przełożoną Generalną i delegatki na Zgromadzenie Kapitulne. Rozszerzam moje serdeczne pozdrowienie na wszystkie Kanosjanki, które prowadzą swój ofiarny apostolat we Włoszech, w Europie i na innych kontynentach. W tych intensywnych dniach pragniecie podjąć refleksję nad tematem: „Opowiadać mężczyznom i kobietom naszych czasów o miłości Boga, który tak umiłował ludzi”. W zgodzie z waszym charyzmatem zamierzacie głosić i świadczyć Ewangelię miłości, angażując się, by być wymownymi znakami miłości Boga i narzędziami pokoju w każdym środowisku. Niech Bóg błogosławi te wasze zamiary! Ze swej strony starajcie się wiernie zachowywać dziedzictwo duchowe przekazane wam przez waszą Założycielkę, świętą Magdalenę z Canossy, która umiłowała z wielką intensywnością Chrystusa ukrzyżowanego i zawsze z Niego czerpała inspirację do realizacji odważnego apostolatu na rzecz potrzebującego bliźniego. Z całą możliwą energią Założycielka wychodziła bowiem naprzeciw formom ubóstwa typowym dla tamtych czasów: od ubóstwa materialnego i moralnego po ubóstwo kultury oraz brak środków do leczenia chorób. Idźcie za jej przykładem i kontynuujcie jej misję, która pozostaje aktualna także dziś, choć żyjemy w zmienionych warunkach społecznych.
2. Święta Magdalena z Canossy wskazała wam, swoim duchowym córkom, ideał życia konsekrowanego oparty na pokorze. Styl misyjny – lubiła powtarzać – niech będzie „pokorny, wolny od potężnych środków i od mądrości ludzkiej”, a działanie apostolskie niech ma jeden jedyny cel: „dla Boga samego i dla Jego chwały”. Wszystko to ma się dokonywać w warunkach życia „doskonale wspólnego”, ożywianego tą „najdoskonalszą miłością”, która wyraża się w „miłości powszechnej i wspólnej”.
Na fundamencie tych zasadniczych odniesień duchowych rozwijał się na przestrzeni wieków styl misyjny, który wyróżnia waszą Rodzinę zakonną. Te wiodące linie charyzmatu założycielskiego stały się konkretnym świadectwem dzięki przykładowi wielu Córek Miłości Kanosjanek, całkowicie poświęconych samemu Bogu i Jego Królestwu. Wśród nich wspominam ze wzruszeniem wasze siostry, które na Timorze Wschodnim niedawno zapłaciły cenę krwi za swoją wierność Chrystusowi Panu. Niech ich heroiczna ofiara będzie dla was bodźcem i zachętą do dalszej drogi z ufnością i apostolskim zapałem, świadome, że tylko w ten sposób skutecznie realizuje się to, co zalecała święta Magdalena: „Przede wszystkim sprawiajcie, by poznano Jezusa!”. Pozwólcie przeniknąć się tym wewnętrznym pragnieniem służenia z miłością każdej osobie ludzkiej, bez różnicy rasy i religii. Z prorocką wolnością i roztropnym rozeznaniem świadczcie każdego dnia o Ewangelii. Bądźcie znaczącą obecnością wszędzie tam, gdzie działacie, wyróżniając się głęboką komunią i czynną współpracą z Pasterzami Kościoła.
3. Wielkie wyzwanie inkulturacji domaga się dziś, abyście głosiły Dobrą Nowinę językiem i sposobami zrozumiałymi dla ludzi naszych czasów, uwikłanych w procesy społeczne i kulturowe podlegające szybkim przemianom. Szerokie zatem pole apostolatu otwiera się przed wami! Na wzór waszej Założycielki oddawajcie swoje życie ubogim, pielęgnujcie prawdziwą pasję wychowawczą zwłaszcza wobec młodych, poświęcajcie się ofiarnej działalności duszpasterskiej pośród ludzi, szczególnie na rzecz chorych i cierpiących.
Wielu na świecie wciąż oczekuje, by poznać Jezusa i Jego Ewangelię. Rozmaite sytuacje niesprawiedliwości oraz moralnej i materialnej nędzy dotykają ludności na rozległych obszarach ziemi. Nagląca misja otwiera się więc przed wierzącymi w każdej części świata. Każda z was, drogie Siostry, dobrze jednak wie, że aby odpowiedzieć na te oczekiwania, trzeba przede wszystkim dążyć ze wszystkich sił do świętości, do najwyższej miary świętości, zachowując nieprzerwany kontakt z Chrystusem w modlitwie nieustannej i żarliwej. Tylko w ten sposób można wskazywać innym drogę spotkania z Panem, który jest drogą, prawdą i życiem (por. J 14,6). Tylko w ten sposób można współpracować z Chrystusem w zbawianiu dusz, wychodząc naprzeciw potrzebom braci w duchu drogim waszej Założycielce, to znaczy w duchu „Służebnic ubogich”.
Niech Maryja was chroni i prowadzi na tej trudnej, a zarazem porywającej drodze misyjnej, doprowadzając do spełnienia wszystkie wasze dobre zamiary. Papież wam błogosławi i towarzyszy z miłością, zapewniając o serdecznej pamięci w modlitwie za każdą z was i za tych, których spotykacie w waszym codziennym apostolacie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana