Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KANONIKÓW REGULARNYCH NORBERTANÓW (PREMONSTRATENSÓW)
Rzym, 29 września 2003 r.
Z miłością w Panu i z wielką radością pozdrawiam was, Kanoników Regularnych Norbertanów, z okazji waszej Kapituły Generalnej. Dziękuję byłemu Opatowi Generalnemu, Hermenegildowi J. Noyensowi, za jego słowa pełne przywiązania i oddania, oraz zapewniam was o mojej duchowej bliskości w czasie, gdy przygotowujecie się do wyboru nowego Opata Generalnego.
Kanonicy Regularni Norbertanie w swojej długiej i chlubnej historii wnieśli znaczący wkład w rozwój i życie Kościoła, szczególnie w Europie. Łączę się z wami w dziękczynieniu Bogu za wszystkie łaski, jakich udzielił wam w ciągu wielu wieków waszego istnienia. Życie konsekrowane i jego świadectwo zbawczego orędzia Jezusa Chrystusa odegrały fundamentalną rolę w Europie i w kształtowaniu jej chrześcijańskiej tożsamości. Jak wezwanie papieża Grzegorza VII do odnowy zostało podjęte przez świętego Norberta, tak dziś Kościół zwraca się do jego duchowych synów, aby z zapałem przyczyniali się do odpowiedzi na wyzwania związane z głoszeniem Ewangelii u progu trzeciego tysiąclecia. „Europa wciąż potrzebuje świętości, proroctwa, działalności ewangelizacyjnej i służby osób konsekrowanych” (Ecclesia in Europa, 37).
W czasach bardziej nam współczesnych wasz Zakon rozszerzył swoją obecność na różne części świata i starał się służyć Kościołowi poprzez nowe formy apostolatu. Będą one zawsze wymagały autentycznego zaangażowania w naśladowanie – w duchu waszego Założyciela – przykładu Kościoła pierwotnego, przez życie i szerzenie ideału „cor unum et anima una” (por. Dz 4,32). To świadectwo „koinonii” będzie potężnym znakiem i źródłem nadziei dla świata, który musi stawić czoło skrajnym formom indywidualizmu i społecznej fragmentaryzacji. W tym świetle zachęcam was do dalszego rozwijania ducha braterskiej miłości, przeżywanej w imię Jezusa i w Jego miłości.
Podobnie jak wiele innych instytutów zakonnych, także rodzina norbertańska doświadcza pewnych trudności w przyciąganiu powołań. W tej dziedzinie zachęcam was do wytrwałości w wysiłkach, aby ukazywać światu, zwłaszcza młodym, piękno i radość powołania zakonnego. Niech zobowiązanie, które podejmujecie w chwili profesji – Offerens trado me ipsum Ecclesiae – będzie żywym i wymownym wyrazem waszego radykalnego „daru z siebie składanego z miłości do Pana Jezusa, a w Nim do każdego członka ludzkiej rodziny” (Vita consecrata, 3).
Drodzy Bracia w Panu, niech Bóg oświeca was w tych dniach obrad i umacnia na drodze świętości oraz służby Jego Kościołowi. Przyzywając wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny, Królowej Różańca, towarzyszę wam myślą i modlitwą oraz z serca udzielam wam, członkom Kapituły Generalnej, i wszystkim Kanonikom Regularnym Norbertanom mojego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana