Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO BISKUPÓW REDEMPTORYSTÓW I SKALABRYNIANÓW
Rzym, Sala Konsystorza, 26 czerwca 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Eminencje, Ekscelencje,
Czcigodni Przełożeni,
Cieszę się z tego spotkania i uważam, że piękna jest okazja, która je zrodziła: decyzja dwóch zgromadzeń zakonnych, by spotkać się i porozmawiać z tymi współbraćmi, których ofiarowały Kościołowi poprzez ich posługę biskupią. Jest to wymiana, która z pewnością ubogaca obecnych biskupów, wasze wspólnoty i cały Lud Boży – jak naucza Sobór Watykański II (por. konst. dogm. Lumen gentium, 7; Kongr. ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego – Kongr. ds. Biskupów, Wytyczne dotyczące relacji między biskupami a zakonnikami w Kościele, 2).
Kościół jest wdzięczny waszym instytutom, którym – poprzez nominacje biskupie spośród ich członków – złożył prośbę o niebagatelne poświęcenie w czasach niedoboru osób zakonnych. Pozbawienie się współbraci zaangażowanych w rozmaite dzieła niesie ze sobą niemałe trudności. Generał może mi coś o tym powiedzieć!… Jednocześnie jednak, Kościół ofiarował waszym zgromadzeniom ogromny dar, ponieważ służba Kościołowi powszechnemu jest dla każdej rodziny zakonnej największą łaską i najpiękniejszą radością – co z pewnością potwierdziliby wasi Założyciele.
Wy zaś, zakonnicy ze zgromadzeń skalabrynianów i redemptorystów, powołani i konsekrowani do posługi biskupiej, a także kardynalskiej, niesiecie w swoim posługiwaniu dziedzictwo dwóch ważnych charyzmatów, szczególnie istotnych w naszych czasach: służby migrantom oraz ewangelizacji ubogich i oddalonych.
Święty Alfons Maria de’Liguori, gdy zetknął się z nędzą najbardziej opuszczonych dzielnic Neapolu w XVIII wieku, zrezygnował z dostatniego życia i dobrze zapowiadającej się kariery, przyjmując misję niesienia Ewangelii najbardziej potrzebującym.
Święty Jan Chrzciciel Scalabrini, sto lat później, potrafił usłyszeć i uczynić swoimi nadzieje i cierpienia wielu ludzi, którzy opuszczali wszystko, by w dalekich krajach szukać lepszej przyszłości dla siebie i swoich rodzin.
Obaj byli założycielami, zostali biskupami i umieli odpowiedzieć na wyzwania systemów społecznych i gospodarczych, które z jednej strony otwierały nowe horyzonty na różnych płaszczyznach, a z drugiej pozostawiały za sobą dużą ilość niedostrzeżonej nędzy i problemów, tworząc ogniska degradacji, którymi nikt nie chciał się zajmować.
My natomiast, w czasach, które również niosą wielkie możliwości, ale nie brakuje im trudności i sprzeczności, obchodząc Jubileusz Nadziei, chcemy pamiętać, że dziś, tak jak wczoraj, głosem, którego należy słuchać, by zrozumieć, co robić, jest głos „miłości Bożej […] rozlanej w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5,5).
Także dziś, w naszym świecie, dzieło Pana zawsze nas uprzedza: do niego jesteśmy wezwani, by upodobnić nasze umysły i serca, poprzez roztropne rozeznawanie. I jestem przekonany, że spotkanie, które zorganizowaliście, bardzo się do tego przyczyni. Zachęcam was więc do podtrzymywania i rozwijania tych relacji wsparcia braterskiego również w przyszłości, z ofiarnością i bezinteresownością – dla dobra całej Owczarni Chrystusowej.
Dziękuję wam za wielką pracę, jaką wykonujecie i z serca wam błogosławię – razem ze wszystkimi waszymi wspólnotami. Dziękuję!
[Modlitwa: Ojcze nasz]
[Błogosławieństwo]
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana