Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ KONGREGACJI WOLLOMBROZAŃSKIEJ ZAKONU ŚWIĘTEGO BENEDYKTA
Rzym, 28 czerwca 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Przede wszystkim: witajcie, dzień dobry wszystkim!
Pozdrawiam Ojca Opata Generalnego, który został ponownie wybrany, i dziękuję wam wszystkim za dar, jakim jest wasze życie monastyczne — przypomina ono całemu Kościołowi o prymacie Boga jako źródle radości i początku przemiany osobistej oraz społecznej.
Jak na początku waszej historii, kiedy św. Jan Gwalbert odpowiedział na powołanie, które popychało go ku większej autentyczności, tak i dziś znajdujemy się na progu nowego tysiąclecia, w którym, pośród wielu lęków, cały świat zdaje się przeobrażać. Nie chodzi o to, by uciekać przed wyzwaniami naszych czasów, ale by zamieszkiwać je z głębią tych, którzy potrafią zamilknąć i słuchać Słowa Bożego, aby następnie wydać je na świat w zmieniającej się kulturze.
Kruchość tamtych początków może inspirować i pocieszać wobec dzisiejszych słabości. Często jesteśmy mniej silni niż dawniej, mniej młodzi, mniej liczni, czasem poranieni przez ludzkie ograniczenia i błędy — ale Ewangelia przyjęta sine glossa, bez kompromisów, nigdy nie przestanie roztaczać woni swego piękna. Niech nic was nie powstrzymuje przed pierwotnym wezwaniem do reformy, do odnowy i do prostoty — dla dobra wszystkich — tego życia chrześcijańskiego, które nadal może poszerzać horyzonty i tchnienie każdego ludzkiego istnienia.
Już w 1973 roku św. Paweł VI w taki sposób przypominał waszego Założyciela i pierwsze kroki Kongregacji:
„Pragnął on nowego instytutu, który powróciłby do autentycznych źródeł modlitwy i apostolstwa, tak jak czynili to Apostołowie, Ojcowie Kościoła i jego święty Benedykt; a pierwsi bracia, którzy zgromadzili się wokół niego w Vallombrosie, właśnie tej nowej przemiany szukali i doświadczyli jej jako źródła osobistego uświęcenia, ale która miała się też okazać zaczynem i fermentem nowego życia” [1].
Papież Montini — być może wielu z was było wtedy młodymi mnichami… choć widzę tu także wielu młodych dzisiaj! — kładł nacisk na aktualność tamtych początków, zauważając, że:
„Odnowa zakonów, a szerzej — aggiornamento Kościoła, zarówno w duchowieństwie, jak i wśród świeckich — to najżywotniejsze i najbardziej pasjonujące kwestie Soboru i okresu posoborowego” [2].
Mój umiłowany poprzednik, papież Franciszek, nieustannie wzywał nas wszystkich do kontynuowania odnowy Kościoła zapoczątkowanej przez Sobór Watykański II. Sobór ten nadal zobowiązuje nas do przezwyciężenia autoreferencyjności, do bycia bardziej ubogimi i słuchającymi ubogich, do pogłębiania więzi komunii. W szczególności — komunia z innymi Kongregacjami córek i synów św. Benedykta niech pomaga wam pozostać wiernymi Regule, w dialogu ze współczesnym światem. Zawsze nowym bowiem pozostaje poszukiwanie duchowości, w której modlitwa, praca i radość splatają się w wierności miejscom i sprawom codziennym. Bądźcie jej uważnymi i gościnnymi świadkami.
Zachęcam was, abyście patrzyli w przyszłość z nadzieją, kierując jednocześnie serdeczną myśl ku wszystkim waszym współbraciom. Z serca udzielam wam Apostolskiego Błogosławieństwa. Dziękuję!
[1] Discorso al Consiglio Generalizio della Congregazione Benedettina Vallombrosana, 28 marzo 1973.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana