Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO KOLEGIUM PISARZY „LA CIVILTÀ CATTOLICA”
Rzym, Sala Konsystorza, 25 września 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Pokój z wami!
Dzień dobry i dziękuję za cierpliwość!
Kilka miesięcy od rozpoczęcia pontyfikatu, cieszę się, że mogę przyjąć was, członków Kolegium pisarzy i współpracowników czasopisma „La Civiltà Cattolica”. Pozdrawiam Ojca Generała, który życzliwie towarzyszy nam w tej audiencji.
To spotkanie odbywa się w 175. rocznicę założenia „La Civiltà Cattolica”. Korzystam więc z okazji, aby podziękować wam wszystkim za tak wierną i ofiarną posługę, jaką przez tyle lat pełniliście wobec Stolicy Apostolskiej. Wasza praca przyczyniła się – i nadal się przyczynia – do obecności Kościoła w świecie kultury, w zgodzie z nauczaniem Papieża i z kierunkami wyznaczanymi przez Stolicę Apostolską.
Ktoś określił wasze czasopismo jako „okno na świat”, doceniając jego otwartość, i rzeczywiście jedną z jego cech jest umiejętność mierzenia się ze współczesnością, bez lęku wobec wyzwań i sprzeczności, jakie ona niesie.
Można wskazać trzy znaczące obszary waszej działalności, nad którymi warto się zatrzymać: uczenie ludzi inteligentnego i aktywnego zaangażowania w świecie, bycie głosem ostatnich oraz głoszenie nadziei.
Jeśli chodzi o pierwszy aspekt, to, co piszecie, może pomóc waszym czytelnikom lepiej zrozumieć złożoność społeczeństwa, w którym żyjemy, oceniając jego możliwości i słabości, w poszukiwaniu tych „znaków czasu”, na które zwrócił nam uwagę Sobór Watykański II (por. konst. dusz. Gaudium et spes, 4). To z kolei pozwoli im wnosić cenny wkład, także na poziomie politycznym, w sprawy fundamentalne, takie jak sprawiedliwość społeczna, rodzina, edukacja, nowe wyzwania technologiczne, pokój. Dzięki waszym artykułom możecie ofiarować czytelnikom narzędzia hermeneutyczne i kryteria działania, które będą użyteczne, aby każdy mógł przyczyniać się do budowania świata bardziej sprawiedliwego i braterskiego, w prawdzie i w wolności. Jak mówił św. Jan Paweł II, «zadaniem Kościoła, które wy macie jak najszerzej i najskuteczniej realizować, jest głoszenie «ewangelii miłości i pokoju», krzewienie sprawiedliwości, ducha braterstwa i świadomości wspólnego przeznaczenia ludzi, ponieważ wszystko to stanowi niezbędny warunek budowy autentycznego pokoju między narodami.» (Przemówienie do wspólnoty czasopisma „La Civiltà Cattolica”, 22 kwietnia 1999, 4).
To prowadzi nas do drugiego punktu: bycie głosem najbiedniejszych i wykluczonych. Papież Franciszek napisał, że w głoszeniu Ewangelii «jest znak, którego nigdy nie może zabraknąć: opcja na rzecz ostatnich, tych, których społeczeństwo odrzuca i wyrzuca» (adhort. ap. Evangelii gaudium, 24 listopada 2013, 195). Bycie głosem maluczkich jest więc podstawowym wymiarem życia i misji każdego chrześcijanina. Wymaga ono przede wszystkim wielkiej i pokornej zdolności słuchania, bycia blisko cierpiących, aby w ich cichym wołaniu rozpoznać wołanie Ukrzyżowanego, który mówi: «Pragnę» (J 19,28). Tylko w ten sposób można stać się wiernym i proroczym echem głosu potrzebujących, przełamując wszelkie kręgi izolacji, samotności i głuchoty.
Tak dochodzimy do trzeciego punktu: bycie zwiastunami nadziei. Chodzi o przeciwstawienie się indyferentyzmowi tych, którzy pozostają nieczuli na innych i na ich słuszną potrzebę przyszłości, a także o pokonanie rozczarowania tych, którzy już nie wierzą w możliwość podjęcia nowych dróg; ale przede wszystkim chodzi o przypomnienie i ogłoszenie, że dla nas nadzieją ostateczną jest Chrystus, nasza droga (por. J 14,6). W Nim i z Nim na naszej drodze nie istnieją już ślepe zaułki, ani rzeczywistości, które – choćby były trudne i skomplikowane – mogłyby nas zatrzymać i uniemożliwić nam kochać z ufnością Boga i braci. Jak napisał Benedykt XVI, pomimo sukcesów i porażek wiem, że «moje życie osobiste i historia w całości są strzeżone w niezniszczalnej mocy Miłości» (encykl. Spe salvi, 35) i dlatego zawsze i na nowo znajduję odwagę, by działać i iść dalej (por. tamże). To ważne przesłanie, zwłaszcza w świecie coraz bardziej zamkniętym w sobie samym.
Najdrożsi, kończąc, chciałbym jeszcze przypomnieć słowa, które papież Franciszek skierował do was krótko przed swoim odejściem, z okazji rozpoczęcia oficjalnie waszego „jubileuszu powstania”: «Zachęcam was – pisał – abyście kontynuowali waszą pracę z radością, poprzez dobre dziennikarstwo, które nie opowiada się za żadnym innym obozem jak tylko za Ewangelią, słuchając wszystkich głosów i wcielając w życie tę łagodną cichość, która dobrze robi sercu» (Orędzie do dyrektora „La Civiltà Cattolica” z okazji 175. rocznicy wydania, 17 marca 2025: „L’Osservatore Romano”, 2 kwietnia 2025, s. 5).
A przy innej okazji powiedział, odnosząc się do nazwy waszego periodyku: «Czasopismo jest naprawdę “katolickie” tylko wtedy, gdy ma spojrzenie Chrystusa na świat i jeśli je przekazuje i poświadcza» (Przemówienie do wspólnoty „La Civiltà Cattolica”, 9 lutego 2017). Oto wasza misja: uchwycić spojrzenie Chrystusa na świat, pielęgnować je, przekazywać je i świadczyć o nim.
Podzielając w pełni słowa mojego nieodżałowanego Poprzednika, raz jeszcze wam dziękuję, zapewniam o mojej pamięci w modlitwie i z serca wam błogosławię. Dziękuję!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana