Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK ZWYCZAJNEGO ZGROMADZENIA FEDERACJI KLASZTORÓW AUGUSTIANEK WE WŁOSZECH
Rzym, Sala Konsystorza, 13 listopada 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Dzień dobry, witam was!
Nie wiem, czy to Opatrzność, czy zbieg okoliczności, że właśnie 13 listopada, w święto wszystkich świętych Zakonu [Augustiańskiego], spotykamy się: piękny prezent dla wszystkich!
Bardzo się cieszę, że mogę się z wami spotkać z okazji waszego Zwyczajnego Zgromadzenia Federalnego. Pozdrawiam nowo wybraną Przewodniczącą, z najlepszymi życzeniami i dziękuję za wykonaną pracę tej, która ją poprzedziła.
Federacja Monasterów Augustianek Włoch jednoczy różne rzeczywistości monastyczne, zjednoczone jednak tym samym charyzmatem, i to jest szczególnie znaczące w momencie, w którym cały Kościół jest zaangażowany w pogłębianie i promowanie własnego wymiaru synodalnego. Papież Franciszek przypomniał nam, jak ważne jest, w naśladowaniu Chrystusa, iść razem: słuchać wspólnie głosu Ducha i «zwracać się ku obliczu i słowu drugiego, spotykać się twarzą w twarz, pozwalać się dotknąć pytaniom sióstr i braci, […] aby różnorodność […] nas ubogacała» (Homilia podczas Mszy św. inaugurującej Synod o synodalności, 10 października 2021). Jest to wartość wpisana w samą naturę Ludu Bożego i profetyczne świadectwo miłości, dziś szczególnie potrzebne w świecie, który pod wieloma względami okazuje coraz mniejszą gotowość do dialogu i dzielenia się.
W tym kontekście chciałbym wspomnieć o kilku aspektach waszej obecności i waszej misji kontemplacji, misji bycia kontemplatywnymi w Kościele dzisiaj.
Pierwszy jest ten, aby żyć i świadczyć o radości jedności z Bogiem. Święty Augustyn pozostawił nam bardzo piękne strony na ten temat. W Wyznaniach mówi o radości udzielonej tym, którzy służą Panu z czystej miłości (por. 10, 22.32) i kończy: «Oto jest szczęście: cieszyć się Tobą, dla Ciebie, z Twojego powodu, i poza tym nie ma innego» (tamże). Pełna radość dla człowieka, szczególnie dla chrześcijanina, jest w komunii z Panem, w tej zażyłości z Oblubieńcem niebiańskim, której wy, z powołania, poświęcacie całe życie.
Jak wiemy, było to także wielkie pragnienie Świętego Biskupa Hippony: marzenie, z którego musiał zrezygnować z powodu obowiązków posługi. Pierwsze zaproszenie, jakie wam kieruję, jest zatem takie, abyście oddawały się z niepodzielną miłością temu wezwaniu, przyjmując z entuzjazmem życie klauzury: liturgię, wspólną i osobistą modlitwę, adorację, medytację Słowa Bożego, wzajemną pomoc w życiu wspólnotowym. To da wam pokój i pocieszenie, a tym, którzy pukają do drzwi waszych klasztorów, przekaże przesłanie nadziei bardziej wymowne niż tysiąc słów.
Przechodzimy zatem do drugiego wymiaru waszej obecności w Kościele, który pragnę podkreślić: świadectwo miłości. W ideale augustiańskim— wierne Regule — jesteście wezwane do naśladowania w komunii braterskiej życia pierwotnej Wspólnoty chrześcijańskiej (por. Reguła 1,1-3). Doctor gratiae mówił: «Niech Pan pozwoli wam zachowywać z miłością te normy jako zakochanym w pięknie duchowym (por. Syr 44,6) i niech z waszego świętego współżycia wznosi się miła woń Chrystusa (por. 2 Kor 2,15)» (Reguła, 8,1). Aby rozlewać w świecie dobry aromat Boga, starajcie się kochać się nawzajem serdeczną miłością, jak siostry i nosić w sercu, w ukryciu, każdego mężczyznę i każdą kobietę tego świata, aby przedstawiać ich Ojcu w waszej modlitwie. Bez rozgłosu miejcie uwagę i troskę jedne o drugie i bądźcie wzorem troski wobec wszystkich, wszędzie tam, gdzie potrzeba tego wymaga i okoliczności na to pozwalają. W społeczeństwie tak bardzo zwróconym ku zewnętrzności, w którym, aby zdobyć scenę i oklaski, niektórzy nie wahają się naruszyć szacunku dla osób i uczuć, wasz przykład cichej i ukrytej miłości niech będzie pomocą dla ponownego odkrycia wartości codziennej, dyskretnej miłości, zwróconej ku istocie wzajemnego kochania się i wolnej od niewoli pozorów.
Trzecim ważnym tematem, na którym chciałbym się zatrzymać, jest właściwie ten związany z Federacją. Już Czcigodny Pius XII zachęcał, aby taka forma stowarzyszenia była promowana w życiu monastycznym «by uzyskać łatwiejszy i bardziej odpowiedni podział obowiązków, pożyteczne — i często konieczne — czasowe przechodzenie zakonnic z jednego do drugiego Monasteru, wzajemną pomoc ekonomiczną, koordynację pracy, obronę wspólnej obserwancji oraz inne powody» (Konst. ap. Sponsa Christi Ecclesia, 21 listopada 1950). Papież Franciszek stanowczo potwierdził ważność tego kierunku w Konstytucji apostolskiej Vultum Dei quaerere (por. nr 30), po której nastąpiły konkretne wskazania wykonawcze w Instrukcji Cor orans, aby «klasztory, które dzielą ten sam charyzmat, nie pozostawały odizolowane, lecz aby strzegły go w wierności i, udzielając sobie wzajemnej braterskiej pomocy, żyły niezbywalną wartością komunii» (Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Instrukcja Cor orans, 25 marca 2018, 86).
To wszystko podkreśla, jak bardzo Kościół docenia wspomniane formy współpracy, jak również konieczność dla wszystkich, aby je promować i konkretnie przeżywać swoją przynależność, przystępując do inicjatyw, które są proponowane także na poziomie krajowym, oraz otwierając się, gdy to potrzebne, na szczególne możliwości wsparcia, jaką jest afiliacja. Jest to wyzwanie wymagające, od którego jednak nie można się uchylić, nawet za cenę trudnych decyzji i ofiar, pokonując pewną pokusę „autoreferencyjności”, która czasem może się wkradać w nasze środowiska. Z pewnością przyniesie to wielkie korzyści wspólnotom, na różnych poziomach, a nie ostatni jest tutaj — podstawowy — formacji. Przypomnijmy, co mówił Święty Augustyn: «To, czego pragniesz, jest piękne i w najwyższym stopniu godne miłości […]. Niech ten żar służy ci nie do odrzucenia porządku, ale raczej do jego przyjęcia, bo bez niego nie można dojść do tego, co z takim zapałem kochasz» (Contra Faustum, 22,53).
Najdroższe, raz jeszcze dziękuję za waszą obecność i za modlitewne wsparcie, którego udzielacie całemu Ludowi Bożemu. Ja również obiecuję pamięć w modlitwie i z serca wam błogosławię.
Dziękuję!
Tłumaczenie: OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana