Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO MŁODYCH KAPŁANÓW I MNICHÓW KOŚCIOŁÓW PRAWOSŁAWNYCH WSCHODNICH UCZESTNICZĄCYCH W WIZYCIE STUDYJNEJ ZORGANIZOWANEJ PRZEZ DYKASTERIĘ DS. POPIERANIA JEDNOŚCI CHRZEŚCIJAN
Rzym, Sala Konsystorza, 05 lutego 2026 r.
Pokój z wami!
Dzień dobry wszystkim, witajcie.
Pierwszy List św. Piotra mówi: „Pokój wam wszystkim, którzy jesteście w Chrystusie!” (1 P 5, 14). Tymi słowami św. Piotra witam was, kapłanów i mnichów reprezentujących Kościoły prawosławne: ormiański, koptyjski, etiopski, erytrejski, malankarski i syryjski. Kieruję ponadto braterskie pozdrowienie do arcybiskupa Khajaga Barsamiana oraz metropolity Barnaby El-Soryaniego, którzy wam towarzyszą. Pragnę także wyrazić mój szacunek i wdzięczność czcigodnym przewodnikom waszych Kościołów prawosławnych wschodnich, którzy wezwali was do udziału w tej wizycie studyjnej zorganizowanej przez Dykasterię ds. Popierania Jedności Chrześcijan.
Mam nadzieję, że doceniliście tę wizytę, której celem było danie wam możliwości lepszego poznania Kościoła katolickiego, w szczególności Kurii Rzymskiej i rzymskich instytucji edukacyjnych. Jestem pewien, że wasza wizyta była błogosławieństwem także dla wszystkich, którzy spotkali was tutaj, pozwalając im lepiej poznać wasze Kościoły.
Jak wiecie, niedawno obchodziliśmy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, którego temat został zaczerpnięty z Listu św. Pawła do Efezjan, gdzie apostoł podkreśla znaczenie jedności w wierze: «Jedno ciało i jeden Duch, jak też zostaliście wezwani do jednej nadziei, która należy do waszego powołania» (Ef 4, 4).
Jak wiemy, św. Paweł wiele podróżował po Izraelu, Azji Mniejszej, Syrii, Arabii, a nawet po Europie. Zakładając i odwiedzając liczne wspólnoty chrześcijańskie, uświadomił sobie specyfikę każdego Kościoła, to znaczy ich etniczność, zwyczaje, a także wyzwania i troski. Apostoł zrozumiał, że wspólnoty mogą stać się zbyt skupione na sobie, koncentrując się na własnych szczególnych problemach. Dlatego we wszystkich swoich listach św. Paweł zdecydowanie przypominał im, że należą do jednego Mistycznego Ciała Chrystusa. W ten sposób zachęcał je do wzajemnego wspierania się oraz do zachowania jedności wiary i nauczania, które odzwierciedlają transcendentną naturę i jedność Boga.
Drodzy przyjaciele, historyczne i kulturowe różnice w naszych Kościołach tworzą wspaniałą mozaikę naszego wspólnego dziedzictwa chrześcijańskiego, którą wszyscy możemy docenić. Jednocześnie musimy nadal wspierać się wzajemnie, abyśmy mogli wzrastać w naszej wspólnej wierze w Chrystusa, który jest ostatecznym źródłem naszego pokoju (por. Ef 2, 14). Wymaga to, abyśmy nauczyli się „rozbrajać samych siebie”. Jak stwierdził w pięknej modlitwie patriarcha Atenagoras, pionier ruchu ekumenicznego: «Jestem rozbrojony z pragnienia posiadania racji, z usprawiedliwiania się przez dyskredytowanie innych», z prowadzenia «najtrudniejszej wojny, wojny przeciwko nam samym». Kiedy usuwamy uprzedzenia, które nosimy w sobie, i rozbrajamy nasze serca, wzrastamy w miłości, ściślej współpracujemy i umacniamy więzy jedności w Chrystusie. W ten sposób jedność chrześcijan staje się również zaczynem pokoju na ziemi i pojednania wszystkich.
Drodzy bracia w Chrystusie, ponawiając moją wdzięczność za waszą wizytę, zapewniam was o mojej pamięci w modlitwie. Niech Pan wam błogosławi, a Najświętsza Maryja Panna, Matka Boża, niech chroni was i wasze umiłowane Kościoły.
Dziękuję. Zapraszam was do wspólnego odmówienia Modlitwy Pańskiej: Ojcze nasz…
Niech błogosławieństwo Pana zstąpi na nas wszystkich i nas strzeże. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
„L’Osservatore Romano”, wydanie codzienne, rok CLXVI, nr 29, czwartek 5 lutego 2026, s. 3.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana