Leon XIV
WASZA MISJA TO MODLITWA WSTAWIENNICZA. PRZEMÓWIENIE DO TRZECH WSPÓLNOT MNISZEK BENEDYKTYNEK
Rzym, Sala Konsystorza, 30 marca 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witajcie!
Cieszę się z tego spotkania, które pozwala nam także wspólnie zastanowić się nad wartością charyzmatu benedyktyńskiego w waszym życiu, w życiu Kościoła i w świecie.
Wskazując na to, jakie są „narzędzia dobrych uczynków”, św. Benedykt w rozdziale IV Reguły zachęca, aby „nieustannie strzec czynów własnego życia” (48). Wy, benedyktyńskie mniszki kontemplacyjne i benedyktyńscy mnisi, dobrze wiecie, jak modlitwa i modlitewna lektura Słowa Bożego, zwłaszcza w Lectio divina, pomagają w tej trosce, pozwalając tym, którzy je praktykują, zrozumieć prawdę o sobie — w uznaniu własnych słabości i grzechów oraz w dostrzeganiu łask i błogosławieństw Pana. W ten sposób umacnia się w nas pragnienie przynależenia do Niego i utwierdza się ślub naszej konsekracji. Pismo Święte niech więc będzie zawsze „pokarmem waszej kontemplacji i waszego życia codziennego, abyście mogli dzielić się tym przemieniającym doświadczeniem” (Franciszek, konst. ap. Vultum Dei quaerere, 19).
Droga uświęcenia osoby konsekrowanej, mniszki, jednak — choć bogata w zapał i inspirację — nie może sprowadzać się do zwykłej drogi indywidualnej. Ma ona konieczny wymiar wspólnotowy, w którym orędzie paschalnego wyzwolenia urzeczywistnia się w siostrzanej służbie, będącej odbiciem powszechnej miłości Chrystusa do Kościoła i do całej ludzkości.
W tym sensie synodalność, promowana przez papieża Franciszka jako fundamentalna dla życia Kościoła, w klasztorze wyraża się w codziennej praktyce „wspólnego kroczenia”, we wzajemnym słuchaniu, we wspólnotowym rozeznawaniu pod przewodnictwem Ducha Świętego, w komunii z Kościołem lokalnym i z rodziną benedyktyńską. Przejawia się ona w siostrzanym zgromadzeniu, we wspólnej modlitwie i we wspólnie podejmowanych decyzjach, gdzie władza i posłuszeństwo łączą się w dialogu, aby razem szukać woli Bożej. Życia monastycznego nie można rozumieć jako zwykłego odgrodzenia się od świata zewnętrznego. Jest ono narzędziem, dzięki któremu w sercach uczniów wzrasta miłość podobna do miłości Mistrza, gotowa do dzielenia się i do niesienia pomocy, także między klasztorami. W ten sposób życie monastyczne będzie coraz bardziej — w świecie często naznaczonym zamknięciem w sobie i indywidualizmem — wzorem dla całego ludu Bożego, przypominając, że bycie misjonarzem to przede wszystkim styl życia i przeżywania relacji, a nie tylko wykonywanie określonych czynności.
W tym miejscu możemy wspomnieć o szczególnym aspekcie właściwym misji życia klauzurowego: o wstawiennictwie, w którym Słowo stające się modlitwą jednoczy z Chrystusem Pośrednikiem, który wstawia się za nami (por. Hbr 7, 25). Wstawianie się jest właściwością serc bijących w rytmie miłosierdzia Boga (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 2635), gotowych zbierać i przedstawiać Panu radości i cierpienia, nadzieje i lęki ludzi dzisiejszych i wszystkich czasów (por. Sobór Watykański II, konst. duszpasterska Gaudium et spes, 1), i to jest podstawowy oraz fundamentalny wymiar dzieła, które zostało wam powierzone.
Jego wzorem jest prorokini Anna, która „nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu dniem i nocą postami i modlitwami” (Łk 2, 37). Pozostawszy wdową i będąc już w podeszłym wieku, uczyniła z domu Bożego swój dom. Modlitwa i asceza doprowadziły ją do rozpoznania w ubogim i nieznanym dziecku, przedstawionym przez Maryję i Józefa, Mesjasza: pozwoliły jej dostrzec, w zawiłościach historii, działanie Boga i uczynić z niego prorockie orędzie radości i nadziei dla całego ludu Izraela.
Proroctwo i rozeznanie prowadzą nas do ostatniego tematu, o którym chciałbym wam powiedzieć: do formacji permanentnej, szczególnie potrzebnej w naszej epoce. Polega ona przede wszystkim na „poznawaniu miłości Chrystusa, która przewyższa wszelkie poznanie” (Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, instr. Cor orans, 223) i jest konieczna, aby życie konsekrowane „mogło coraz pełniej pełnić swoją służbę wobec klasztoru, Kościoła i świata” (tamże, 236). Cała wspólnota jest jej aktywnym podmiotem poprzez modlitwę, Słowo Boże, chwile celebracji i podejmowania decyzji, dyskusji i aktualizacji, przeżywane i dzielone w duchu miłości. Oznacza to dla was wszystkich zobowiązanie, podejmowane z mądrością i roztropnością, do wspierania każdego dobrego zamiaru i ukierunkowywania wszelkiego wysiłku ku wspólnemu wzrastaniu w zdolności do daru z siebie, tak aby każdy klasztor stawał się coraz bardziej, jak pragnął św. Benedykt, „szkołą służby Pańskiej” (por. Prolog do Reguły, 45).
Drodzy bracia i siostry, dziękuję wam za ogromne i ukryte dobro, które czynicie dla Kościoła: poprzez waszą ofiarę, waszą nieustanną modlitwę, waszą służbę i świadectwo waszego życia. Kontynuujcie to dzieło, które jest „dziełem Bożym” (por. św. Benedykt, Reguła, 43, 3). Zawierzam was Najświętszej Maryi Pannie, Matce milczenia, Niewieście słuchania, św. Benedyktowi, św. Scholastyce oraz licznym świętym i świętym benedyktyńskim, i z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana