Paweł VI
«PERLIBENTI ANIMO». LIST DO CZCIGODNEGO OJCA JANA BAPTYSTY JANSSENSA, GENERAŁA TOWARZYSTWA JEZUSOWEGO, Z OKAZJI 150. ROCZNICY PEŁNEJ RESTYTUCJI TOWARZYSTWA
Rzym, 10 listopada 1964 r.
Najdroższy synu, pozdrowienie i Apostolskie Błogosławieństwo.
Z wielką radością dowiedzieliśmy się, że Towarzystwo Jezusowe, któremu godnie przewodzisz, obchodzi w tym roku rocznicę godną szczególnego upamiętnienia: mija bowiem sto pięćdziesiąt lat od chwili, gdy Nasz Poprzednik, Pius VII, w Liście Apostolskim Sollicitudo omnium ecclesiarum postanowił w pełni przywrócić Towarzystwo Jezusowe.
Słusznie więc należy wraz z wami dziękować Bogu i wyrażać ojcowskie życzenia w tym uroczystym dniu, który nie tylko przynosi wam uzasadnioną radość, ale także powinien pobudzić was do podejmowania coraz większych dzieł dla dobra Kościoła. Choć ta rocznica przywołuje na pamięć bolesne wydarzenia i prześladowania, które spadły na synów św. Ignacego, stanowi również doskonałą okazję do ukazania niezwykłej żywotności waszego Towarzystwa oraz jego niezłomnej wierności Kościołowi i papieżom – wierności, która jaśniała szczególnie w czasach największych przeciwności. Właśnie ta szczególna cnota, którą wasz Założyciel pragnął zaszczepić swym synom, została przez nich strzeżona z najwyższą pobożnością jako święte dziedzictwo.
Nie dziwi zatem, że w 1814 roku, bezpośrednio po powrocie z wygnania do Rzymu, Pius VII postanowił przywrócić do życia wasz zakon, niemal całkowicie wyniszczony na całym świecie. Kierując się tym zamiarem, chciał zaspokoić gorące pragnienia wielu pobożnych ludzi i powierzyć ster miotanego burzami Kościoła doświadczonym żeglarzom.
Bóg łaskawie otoczył opieką waszą odnowioną wspólnotę zakonną, która wkrótce zaczęła się dynamicznie rozwijać i pod mądrym przewodnictwem swych pierwszych przełożonych skupiła się przede wszystkim na przywróceniu wśród członków pierwotnego ducha waszego zakonu. To właśnie z tego ducha narodziło się nowe pokolenie synów św. Ignacego, które – na wzór swych poprzedników – dokonało wielkich dzieł dla chwały Bożej i dobra Kościoła, zarówno w działalności misyjnej, w szerzeniu teologii, w wychowywaniu młodzieży, w obronie praw Stolicy Apostolskiej, jak i – przede wszystkim – w dążeniu do doskonałości chrześcijańskiej.
Podjąłeś, najdroższy synu, bardzo słuszną decyzję, by w tej wyjątkowej chwili przedstawić te dzieła swoim współbraciom. Uważamy, że będzie to nie tylko godne upamiętnienie dla waszego Towarzystwa, ale również wielce pożyteczne i zbawienne dla całego Kościoła. Wobec naszych czasów, które z niezwykłą szybkością zmieniają bieg wydarzeń, w obliczu rosnących duchowych potrzeb, szerzących się błędów i ludzi zatraconych w dążeniu do dóbr przemijających, z pominięciem tych niebieskich, trzeba przyznać, że dziś – tak samo jak w chwili restytucji Towarzystwa Jezusowego – Kościół potrzebuje odważnych żołnierzy Chrystusa, nieustraszonych w wierze, gotowych znosić wszelkie przeciwności i z mocą głosić współczesnemu światu orędzie zbawienia.
Pokładamy wielką nadzieję w waszym wsparciu, pod warunkiem, że nie tylko będziecie podziwiać przykłady przeszłości, lecz także starać się je naśladować. Jeśli bowiem pójdziecie śladami waszych przodków, sprawicie, że duch waszego Założyciela pozostanie żywy w waszych sercach i czynach, a wszelkie nowe przedsięwzięcia będą w pełni zgodne z jego duchem.
Kierując się tym właśnie duchem, starajcie się umacniać coraz bardziej swoją wierność Kościołowi i Namiestnikowi Chrystusa, co dla wszystkich wiernych jest obowiązkiem, lecz dla was stanowi szczególnie doniosłe zobowiązanie, gdyż wasza Reguła nakłada na was powinność „szczególnej służby Stolicy Apostolskiej”. Idąc za przykładem waszych poprzedników, pilnie troszczcie się o nieskazitelną czystość doktryny katolickiej, przekazywanej przez Kościół oraz o jej obronę przed błędami, z niezłomną odwagą i odpowiednimi środkami. Nie zaniedbujcie też żadnej ludzkiej nauki, która – rozwijając się w czasie – może nowym światłem ukazać i wyjaśnić niezmienną prawdę chrześcijańską.
Nie ustawajcie również w działalności apostolskiej, w której już zdobyliście wielkie zasługi, zwłaszcza w pracy misyjnej, edukacji młodzieży oraz organizowaniu Ćwiczeń Duchowych.
Tak postępując, najpełniej odpowiecie na wasze zakonne powołanie i sprawicie, że nowa epoka Towarzystwa Jezusowego pozostanie w godnej i harmonijnej łączności z przeszłością. Dzięki waszej cnocie i świetności waszych dzieł staniecie się godnymi spadkobiercami wielkiej tradycji waszego zakonu.
Z całego serca tego wam życzymy i błagamy Boga, by was w tym wspierał. Jako znak obfitych łask niebieskich i dowód naszej ojcowskiej życzliwości chętnie udzielamy tobie, najdroższy synu, oraz całej twojej rodzinie zakonnej naszego Apostolskiego Błogosławieństwa w Panu.
Dane w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 20 sierpnia 1964 roku, w drugim roku naszego pontyfikatu.
PAWEŁ PP. VI
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana