Paweł VI
« ANNUUS TEMPORIS». LIST Z OKAZJI SETNEJ ROCZNICY ŚMIERCI ŚW. PIOTRA JULIANA EYMARDA
Rzym, 19 lipca 1968 r.
Do Czcigodnego Ojca Rolanda Huota,
Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Kapłanów od Najświętszego Sakramentu,
z okazji setnej rocznicy śmierci św. Piotra Juliana Eymarda.
Wkrótce szczęśliwie nadejdzie rocznica dnia, w którym przed stu laty św. Piotr Julian Eymard zakończył życie ziemskie, aby otrzymać nagrodę wiecznej błogosławionej szczęśliwości. Będzie to dla Ciebie, drogi Synu i dla członków wspólnoty zakonnej, którą kierujesz, właściwa okazja do spełnienia pobożnego obowiązku na wielu płaszczyznach. Powinniście oddać należną cześć swojemu Założycielowi, uważnie rozważyć wydarzenia jego życia, jego pobożne dzieła, wspaniałe przemyślenia dotyczące cnót i pracy, a zwłaszcza cenną duchową spuściznę, którą wam przekazał i która zasługuje na szerokie uznanie i szacunek. Kiedy bowiem rozważamy jego postać, nie możemy się powstrzymać od podziwu dla tego, co – pod wpływem natchnienia z wysoka – zaplanował dla chwały Bożej oraz dla dobra i ozdoby Kościoła.
„Powstał jak ogień, a jego słowo płonęło jak pochodnia” (1): i rzeczywiście szeroko rozniecił ogień, który Jezus przyszedł rzucić na ziemię (2), usiłując z całą gorliwością sprawić, aby nikt, kto chlubi się mianem ucznia Chrystusa, nie pozostawał obojętny na Jego płomień, źródło łaski, świętości i życia. Wielkie było to jego hasło, godne człowieka mądrego i o wzniosłym duchu: „Niech przyjdzie Twoje eucharystyczne Królestwo zawsze i wszędzie” – i to, co sobie postanowił, wykonał z niezachwianą i świętą wolą, nie znając zwłoki w działaniu. Płonąc miłością do Jezusa Chrystusa ukrytego pod osłoną Najświętszego Sakramentu, założył wspólnoty zakonne – zarówno męskie, jak i żeńskie – poświęcone szerzeniu kultu Eucharystii. Dążył do oddawania Boskiej czci temu Sakramentowi zarówno przez kapłanów, jak i przez wiernych wszelkiego stanu i wieku, w tym celu promując roztropne inicjatywy. Pośród innych zasług słusznie przyznaje mu się również to, że utorował drogę do organizowania Kongresów Eucharystycznych, które stały się szlachetnym symbolem religijności i pobożności naszej epoki.
Istotnie, ogromne bogactwa duchowe zawarte w tym Najświętszym Misterium nie mogą być wyrażone żadnymi słowami. W porównaniu z innymi sakramentami Eucharystia jest niczym źródło, podczas gdy one są jedynie strumieniami: jest ona bowiem źródłem wszelkich łask i wszelkich charyzmatów, ponieważ w cudowny sposób zawiera samego Autora łaski i zbawienia – Chrystusa Pana – a zatem wszystko, co jest dobre, doskonałe i życiodajne, do czego należy przystępować z pełnią wiary poprzez celebrację, spożywanie i adorację.
Z tego również powodu, aby przeciwstawić się nowym błędom, które – poprzez negację lub wątpliwości – podkopują prawdy mocniejsze niż skała i osłabiają miłość wielu, macie do spełnienia piękne zadanie: ukazywać wielkość Najświętszego Sakramentu i szerzyć Jego kult przez przykład, słowo i czyn. „modlimy się zawsze za was, aby Bóg nasz uczynił was godnymi swego wezwania, aby z mocą udoskonalił w was wszelkie pragnienie dobra oraz czyn [płynący z] wiary. Aby w was zostało uwielbione imię Pana naszego Jezusa Chrystusa – a wy w Nim – za łaską Boga naszego i Pana Jezusa Chrystusa.” (3). Jest to z pewnością wielkie zadanie, ale i chwała niemała, a także bogate żniwo zasług i licznych owoców.
Życząc tego szczerze i gorąco pragnąc, aby upamiętnienie św. Piotra Juliana Eymarda było godne wielkości jego imienia i sprawy, której się bezgranicznie poświęcił, oraz aby stanowiło remedium na obecne trudności, z ojcowską miłością udzielamy Tobie, drogi Synu, wszystkim Kapłanom od Najświętszego Sakramentu i waszym dziełom Apostolskiego Błogosławieństwa jako zadatku Bożej pomocy i pocieszenia.
Dane w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 19 lipca 1968 roku, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
PAWEŁ PP. VI
(1) Por. Syr 48, 1.
(2) Por. Łk 12, 49.
(3) 2 Tes 1, 11-12.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana